Podejdźcie, moi drodzy, usiądźcie wokół kominka. Ciepło? Przytulnie? Jeżeli poczujecie się spragnieni, nie wahajcie się skosztować domowego grzanego piwa. A jeżeli zacznie wam doskwierać głód, ciasto jest w zasięgu waszych rąk. Śmiało, rozgośćcie się. Mam nadzieję, że jest wam wygodnie. Pozwólcie zatem, że zacznę moją opowieść.
Dawno temu, na dalekiej Północy, rolnikami opiekowała się bogini. Raz do roku, podczas żniw, ludzie dziękowali jej za opiekę, urządzając festiwal na jej cześć. Jednak po pewnym czasie wiara ludzi zaczęła umierać, a bogini została zapomniana. Opuszczona przez swoich wyznawców, przybrała postać nadnaturalnych rozmiarów wilka i odeszła z nieprzyjaznej krainy.
Nieśmiertelna bogini upływ czasu zauważała tylko przez powoli rosnącą tęsknotę za domem. Do dnia, w którym na swojej drodze spotkała wędrownego kupca Lawrence’a. Bogini, by nie przerazić mężczyzny, przybrała postać kobiety, zostały jej jednak wilcze uszy i ogon. Przedstawiła się imieniem Horo. Podróżnik, po usłyszeniu jej smutnej historii, postanowił pomóc pięknej bogini wrócić w ojczyste strony. I tak dwójka głównych bohaterów tej historii – kupiec i wilcza bogini, rozpoczęli wspólną wędrówkę na Północ. Po drodze spotykali ludzi przyjaznych, ale też i wrogich. Spali w zajazdach i pod gołym niebem. Przeżyli wiele dni spokojnych oraz kilka niebezpiecznych. I gdzieś między tym wszystkim, niepostrzeżenie, przyzwyczaili się do swojego towarzystwa tak bardzo, że myśl o celu wędrówki pojawiała się coraz rzadziej.
Dzisiaj opowiem wam o tym, jak Lawrence i Horo przybyli do Kumerson. Miasto to było znane z obowiązującego w nim zakazu publicznego noszenia symboli religijnych, a także z festiwalu Radora. Dla kupca to niebywała okazja, by sprzedać swój towar po przyzwoitej cenie. Festiwal to również dobry czas, by zawrzeć nowe lub odświeżyć stare znajomości. Przed bramami miasta dwójka podróżników spotyka Fermi Amatiego, chłopca sprzedającego ryby. Amati uprzejmie wyjaśnia Lawrence’owi, że wszystkie miejsca noclegowe w Kumerson są już zajęte. Jednak szczęście sprzyja naszym bohaterom. Amati jest oczarowany pięknooką Horo, w dodatku podczas rozmowy wychodzi na jaw, że chłopiec należy do tej samej gildii, co Lawrence. W ramach pomocy Amati oferuje znalezienie noclegu dla przybyszów.
Zmęczeni podróżą, Lawrence i Horo udają się na kolację. Następnego dnia Lawrence zostawia zaspaną Horo w zajeździe i wychodzi szukać swojego przyjaciela, Marka. Znajduje go na jednym ze stoisk – Mark również jest kupcem. Po krótkich acz rzeczowych negocjacjach Lawrence’owi udaje się sprzedać cały swój towar. Wieczorem świętuje udaną transakcję w towarzystwie Horo. Trapi go jednak kwestia dalszej wędrówki na Północ. Nie ma mapy, a jedyną wskazówką jest nazwa rodzinnej miejscowości Horo – Yoitsu. Po namyśle bogini podaje też nazwę innego miasta – Niohira. Ku jej uciesze, Lawrence wie, gdzie leży Niohira. Niestety, to nie koniec problemów. Horo twierdzi, że Yoitsu jest położone tylko dwa dni drogi od Niohiry; dwa dni drogi pod postacią wilka. Dla człowieka pokonanie tego dystansu to zapewne miesiąc. Lawrence, próbując znaleźć jakieś rozwiązanie mówi coś, co zasmuca Horo. Pyta, czy mogłaby z Niohiry wyruszyć do domu sama. To przypomina im obojgu, że ich wspólna wędrówka miała pewien cel, po osiągnięciu którego mieli się rozstać. Tylko po drodze, wciąż daleko od celu, zapomnieli o nim. Czy rzeczywiście ich drogi już niedługo się rozejdą?
Zapraszam na kolejny wieczór z Horo i Lawrencem. Aby umilić wam czekanie, polecam opening oraz prześliczny ending do drugiej serii Spice and Wolf.
Powiązane:
Jedna odpowiedź dla “Spice and Wolf II 01” 
Loading ...
21 lipca, 2009 o 00:22:25
Co tutaj dużo mówić – stary dobry Spice and Wolf is back! Horo znowu w akcji! Nic tylko oglądać, definitywnie come back sezonu, jeśli i nie najlepsza seria przy okazji.
[Odpowiedz]