Kategoria: Bleach | Napisane przez Dino

Jejku, jakie to brzydkie!

Isane i Ibie udało się chwilowo unieszkodliwić Ashizogi Jizou, jednak w zamian pojawiły się Tobiume i Haineko. Soifon wciąż prowadziła durną rozmowę z Tenkenem i Gonryoumaru, gdy nagle pojawiła się przy niej, z miejsca częstując ją Houmonką, Suzumebachi. Na poważnie rozpoczęła się walka Yumichiki z Ruri’iro Kujaku, który postanowił nie cackać się i użyć swych prawdziwych umiejętności. Oczywiście poskutkowało to szybkim postawieniem Yumichiki w sytuacji raczej nie do pozazdroszczenia. W międzyczasie do gry wrócił Ashizogi Jizou, ale także Matsumoto i Hinamori. Toczyła się także walka Kiry i Kazeshiniego. Dzięki małemu podstępowi porucznik trzeciego oddziału. na dodatek używający łańcuszków Hisagiego, pokonał Zanpakutou Hisagiego jednak dał się podejść swemu własnemu – Wabisuke. Nagle nocne niebo nad Seireitei przeciął snop jasnego światła, zwiastujący pojawienie się, wreszcie, kapitana jedenastego oddziału. Kenpachi wkracza do akcji.

Nie chciałem wcale oglądać tego odcinka, kiedy po raz pierwszy go włączyłem. Chciałem jedynie sprawdzić jak nowe opening i ending prezentują się w porządnej jakości, bowiem wceśniej widziałem je w internecie (szerzej o tych nowych klipach później), a sam odcinek zostawić sobie na później. Po obejrzeniu openingu naszło mnie jednak co by pobawić się trochę suwakiem by zobaczyć co tam się znowu wyprawia w tym fillerze, bo w końcu, jako że to tylko głupi zapychacz, nie ma co się bać spoilerów. W każdym razie natrafiłem na jakiś moment z walki Yumichiki, stwierdzając przy tym, z niemałym zresztą zaskoczeniem, że jest bardzo ciekawie narysowany. Do głowy szybko napłynęła mi myśl: „czyżby to był jeden z tych bardziej wystaranych graficznie odcinków, które zdarzają się raz na ruski rok? Trzeba to sprawdzić!”. I dlatego właśnie koniec końców obejrzałem wtedy ten odcinek. Dziwi Was ten wstęp? Ależ jest konieczny! Naprawdę. Zobrazował bowiem, jak wielkie nadzieje wiązałem z tym epizodem, nawet jeśli związane jedynie z warstwą graficzną. A teraz postaram się zobrazować, jak bardzo nadzieje te były płonne. Zacznijmy jednak od akcji, grafikę zostawmy na później. A więc cóż, mówiąc delikatnie, wynudziłem się. A jeśli się akurat nie nudziłem, to się irytowałem. Czym? A chociażby wielkim powrotem Haineko i Tobiume. Tak bardzo się cieszyłem, kiedy kilka odcinków wstecz zostały wreszcie pojmane. Już wtedy miałem ich serdecznie dość, każda kolejna chwila obcowania z nimi była jedną wielką męczarnią. A tutaj powracają do walki… Jej. Niestety ponownie przekonałem się, że w przypadku Pierrota trzeba być przygotowanym na wszystko. Kiedy już człowiek jest pewny, że wspomniane wyżej Haineko i Tobiume to szczyt dna jeśli chodzi o postacie, że już gorzej się zmaterializować zanpaka nie dało, nagle dostaje się zimny prysznic w postaci Suzumebachi. Nie dało? Oj wręcz przeciwnie, dało i to jak! Suzumebachi, od chwili pojawienia się na ekranie, zaczęła wywoływać u mnie silne reakcje alergiczne. A najgorsze nie jest wcale to, że postać ta jest taka kijowa. Najgorsze jest to, że sądząc po mieczu i właścicielce, powinna być o niebo lepsza. Czy ktokolwiek widzi to małe, żółtawe coś, w parze z Soifon? Szczerze w to wątpię. Zresztą Suzumebachi nie tylko zachowuje się tutaj okropnie, ale też równie źle wygląda. Co to ma być? Pszczółka Maja w wersji +18? A na domiar złego, nadal musimy się męczyć z potwornie wręcz poprowadzoną parą – Gonryoumaru i Tenkenem. Pierwszy to porażka na całej linii, jakiś zakompleksiony gostek, który niewiadomo w sumie dlaczego strzela naokoło piorunami. Przecież nigdzie w serii nie było powiedziane, że miecz Sasakibe ma taką moc. Ba, gdzie to ma jakikolwiek związek z jego shikai? Ba, gdzie w ogóle jest jego shikai i czemu zamiast niego jest jakiś kij? Wiem że pisałem już o tym troszkę ostatnim razem, ale na coś takiego naprawdę nie można przymknąć oka. No i Tenken. Tenken jest do kitu. Nagle okazuje się, że jest jakimś nieśmiałym uke, podczas gdy wspomniany wyżej Gonryoumaru to jego seme. Nie potrafię sobie jednak przypomnieć, gdzie w serii mieliśmy zarysowaną jakąkolwiek więź pomiędzy ich właścicielami… ach, wiem już, nigdzie. Po zakończeniu poprzedniego odcinka nadzieje wiązałem jeszcze z Ashizogi Jizou ale póki co również i on nie zachwycił po dostał jedynie prztyczka w nos i tyle go było, ech. No i jeszcze Wabisuke. Bardzo chciałem wreszcie zobaczyć go w akcji, było niebyło to jeden z moich ulubionych Zanpakutou. I muszę przyznać, że akurat on zaprezentował się tu całkiem nieźle, chociaż też bez żadnych rewelacji. Za to nie można tego powiedzieć o jego właścicielu. To znaczy, Kira jak Kira, zawsze jest fajny ale… gość, który go tutaj rysował, zdecydowanie fajny nie jest. Kira wyglądał w wielu ujęciach totalnie jak nie Kira. Dostawał jakichś szatanistycznych uśmieszków, deformacji twarzy i prezentował się okropnie. Ale nie tylko on. I tutaj dochodzimy wreszcie do wspomnianej przeze mnie wyżej grafiki. Pamiętacie jak pisałem, że zaciekawiła mnie kreska w walce Yumichiki? Cóż, oglądałem więc sobie odcinek i wreszcie dotarłem do tej walki (przed którą żadnej ciekawej kreski nie było, chyba że liczyć rysownicze potknięcia). I mimo zaciekawienia po zobaczeniu wcześniej pojedynczego ujęcia, muszę przyznać, że była to chyba najbrzydziej narysowana walka w całym Bleachu. Twórcy najwyraźniej chcieli sobie poeksperymentować ale nie wzięli pod uwagę swoich możliwości. Chcieli uzyskać ciekawy efekt w walce, ale zwyczajnie nie dali rady i wyszło im dokładnie coś innego. Ale co się dziwić, Pierrot to nie żadne Production I.G czy Madhouse, potrafiący zaserwować kosmiczne eksperymenty graficzne, na których widok oczy aż płaczą ze szczęścia. Lepiej już więc, żeby Pierroci zbytnio nie kombinowali, bo nie wychodzi im to dobrze. Jeśli już chcieli zrobić coś ciekawego, to mogli nam zaserwować taką piękną kreskę jak podczas pierwszej walki Ichigo z Grimmjowem, albo taką świetną animację jak podczas walki Hisagiego i Findora. Cóż, może się jeszcze czegoś takiego doczekamy (Ichigo vs. Ulquiorra!). Zresztą ogólnie w tym odcinku jest sporo graficznych failów, najwidoczniej rysownicy są przemęczeni albo zwyczajnie widząc poziom fillera, który przyszło im rysować, trochę sobie odpuścili. W sumie nawet bym się im nie dziwił. Na koniec trzeba jeszcze wspomnieć o wielkim powrocie Zarakiego, który wyglądał mega głupio. To znaczy, nie Kenpachi, tylko jego powrót. Ten wybuch i śmiech i wszystko byłyby naprawdę super, gdyby miały jakikolwiek sens. Ale gdy po prostu nagle, bez żadnego powodu, chata wybucha a ten se stoi i się zaciesza, to wygląda to tylko idiotycznie i nic więcej. Wejście Kenpachiego w najnowszym filmie było o wiele, wiele lepsze, a przecież wyglądało praktycznie tak samo. Tyle że tam zarysowano jakieś tło, z czegoś to wynikało, a tutaj, mówiąc krótko, nie.

To tyle jeśli chodzi o odcinek, coś i tak sporo mi się napisało, teraz jeszcze tylko opening i ending. Cóż, liczyłem na to, że przynajmniej one będą osłodą tego gów… tego niezbyt fajnego fillera. Nie są. Opening, i mówię to całkowicie szczerze, jest najsłabszym do tej pory. Po pierwsze, widać że twórcy nawet nie mieli na niego żadnego pomysłu. To opening z rodzaju, którego najbardziej nie lubię – powrzucajmy parę randomowych ujęć i będzie fajnie. Nie, nie będzie. Opening z sezonu Lurichiyo był duuużo lepszy. No i sam początek, kiedy wita nas nasz ulubiony Emo Eskimos. Aż się odechciewa oglądać. A najgorsze jest w tym to, że utwór w opie wykonuje Porno Graffitti. I chociaż kawałek jest nienajgorszy to zwyczajnie brakuje mu jaj. Taka seria jak Bleach powinna mieć jakiś mocny, energiczny kawałek a ten taki nie jest. Szkoda, bo po połączeniu tasiemca tej klasy co Bleach i zespołu tej klasy co Porno Graffitti, można się było spodziewać czegoś sporo lepszego. Gdyby tak zaangażować chłopaków do normalnego openingu, a nie fillerowego, to mogłoby być lepiej. Bo weźmy chociaż kawałek z endingu do trzeciej kinówki. Jest świetny. Jak i całe mnóstwo innych kawałków tego zespołu. Niestety, tutaj coś nie zagrało. Teraz jeszcze ending. Ending, który także mi się nie podoba. I to dopiero jest dziwne, bo przecież jest tam mnóstwo Rukii. Normalnie więc za samo to powinienem go wychwalać pod niebiosa. Niestety tak jednak nie jest. Ending także jest totalnie bez pomysłu. Rukia chodzi, nagle lecą jakieś listki, Byakuya z Ichigo (to akurat fajnie wygląda przynajmniej), nagle pokazują nam inne laski z serii i już kompletnie nie wiem o co tutaj chodzi. A do tego piosenka to jeden wielki smęt. Dziwi to tym bardziej, że zespół SunSet Swish wykonywał już ending do Bleacha, był tu ending numer 6 pod tytułem „My Pace”, i był świetny. Pod względem muzycznym to chyba jeden z moich dwóch ulubionych do tej pory endingów (obok trzeciego, „”Houkiboshi”, w wykonaniu Younhy). Tamten kawałek był naprawdę przyjemny, po prostu bardzo dobry do posłuchania, a refren wręcz kipiał energią i pasowało to do serii. A tutaj dostajemy smęt nad smęty chyba po to, żeby zasnąć i zapomnieć o kolejnym odcinku głupiego fillera, który się właśnie obejrzało. Poprzedni ending, mimo że zrobiony pod filler, był bez porównania lepszy. W tym fillera nie ma, a jest słaby. To też mnie troszkę dziwi. Nie dziwi mnie jednak ocena, którą wystawiam temu odcinkowi. 1/5 i życzenia odbicia się od dna.

A oto kilka przykładów wątpliwej urody tego odcinka:

Plus oczywiście nowy opening: Porno Graffitti – „Anima Rossa”…

…i nowy ending: SunSet Swish – „Sakurabito”.

Bleach 243, 3.4 out of 5 based on 20 ratings

Powiązane:

• Bleach na Tanuki.pl