Hohenheim tak wyszedł na zdjęciu, że Ravena aż zamurowało.

Przenosimy się w przeszłość, do czasów, gdy mali Ed i Al mieszkali z rodzicami w Resembool. Hohenheim, ze względu na swe nieśmiertelne ciało, utrzymywał dystans od swych synów. Pewnego dnia, chcąc stać się zwykłym człowiekiem, dzięki czemu mógłby w spokoju żyć ze swą rodziną, opuścił dom by spróbować dopiąć swego celu. Z powrotem w teraźniejszości, w tunelu wydrążonym przez Slotha, doszło do tragedii. Wysłani do zbadania podziemnego korytarza żołnierze zostali zaatakowani i zabici przez przedziwną siłę. Koń jednego z nich zdołał powrócić do Briggs, wraz z ręką swego właściciela. Przerwało to rozmowę generał Armstrong z generałem Ravenem, podczas której Olivier otrzymała propozycję przyłączenia się do planów zbudowania nieśmiertelnej armii. Raven rozkazał uwolnienie Slotha i umieszczenie go ponownie w tunelu, a następnie zabetonowanie wylotu. Przyglądając się jak jego rozkazy zostają wypełnione, generał wciąż mówił o planach swoich i swych towarzyszy, oraz o niższości słabych. W końcu nadużył cierpliwości Olivier, która w mgnieniu oka posłała go rannego w objęcia świeżo wylanego betonu. Mimo iż to zejście do tunelu zostało zamknięte, pani generał miała jeszcze drugie, ukryte, stworzone przez Eda. Tymczasem po walce z Kimbleyem do swego celu dotarł wreszcie Scar, wraz z Yokim ponownie jednocząc się z May Chang i Marcoh. Wspomniany Kimbley natomiast, dowiedziawszy się o zaginięciu Ravena, ku swej radości mógł wziąć sprawy w swoje ręce. Na początek sprowadził Elrikom gościa. W Briggs zjawiła się Winry.

Tak, tak, wreszcie zaczynam nadrabiać opisy tej serii, a jestem chyba całe trzy odcinki do tyłu. Wiecie, zamieszanie przed świętami, leń w święta i tygodniowy wyjazd tuż po nich dały się we znaki moim wypocinom. Niemniej jednak powrócić trzeba, a to jest dobry moment. Oto bowiem jest 36 odcinek FMA, który, uwaga, uwaga, ostatecznie zostaje tym, który zrównał drugą serię anime o alchemikach z polskim wydaniem mangi. Szybko poszło, trzeba przyznać. Tak więc dla wszystkich, którzy mangę czytają tylko w naszym rodzimym wydaniu, ten epizod jest ostatnim, w którym wiedzieli czego się spodziewać. Wyróżnia się on jednak czymś jeszcze. Otóż przed openingiem mamy dość długi wstęp. Właściwie słowo „wstęp” jest tu bardzo umowne. Część przed openingiem pokazuje nam wydarzenia sprzed kilkunastu i kilku lat, z udziałem rodziny Elrików. To zdecydowanie moja ulubiona część tego odcinka, zwłaszcza sama scena ukazująca nam robienie rodzinnego zdjęcia. Płaczący Hohenheim wypadł tam świetnie. Bardzo ciekawa jest też jego krótka scena już z teraźniejszości, w której zwraca się do swych przyjaciół a następnie zawstydza swymi poczynaniami niejedno praktykujące emo. Reszta odcinka, jak zwykle, także jest bardzo fajna. Przede wszystkim oczywiście ostatnia scena z Ravenem, kiedy to pani generał Armstrong pokazuje nie pazurki, ale prawdziwie szpony. Takiej to lepiej po odciskach nie deptać, oj nie. Teraz tylko pozostaje nam kwestia przybycia Winry. Jak wpłynie ono na poczynania braci i co chce zrobić Kimbley? Cóż, zapewne wszyscy już to wiedzą, gdyż jak wspomniałem mam spore opóźnienie, ale jutro powinienem wrzucić opisy pozostałych dwóch epków i wszystko będzie już w normie. Póki co, przypominam jeszcze leniuszkom żeby sprawdzili co się kryje za endingiem (zwłaszcza fankom i fanom pewnego koniowatego z dzikiej doliny) i wystawiam ocenę 5/5.