Sake, słodkości i różowy pajac czyli mieszanka skrajności.

Dobra, na wstępie trzeba sobie jakoś ułatwić życie, i nadać obu częścią Zanpakutou oddzielne nazwy. Nie ma sensu tytułować ich na pół linijki przez cały opis. Dlatego niska będzie Katen, a wyższa Kyoukotsu. Dlaczego akurat tak? Bo wyższej i tak nie będzie w opisie, a Katen łatwiej się pisze. Pasi? No ja myślę. Tak więc, skoro to mamy już ustalone, zagłębmy się.

Kyouraku właśnie relaksował się w towarzystwie swych mieczy, gdy nadeszła Nanao. Dostała ona za zadanie pojmać jeden z poszukiwanych Zanpakutou, a do pomocy jej, kapitan oddelegował Katen. Niestety, obie dziewczęcia niezbyt potrafiły się dogadać. Wkrótce wyczuły jednak reiatsu swego celu, a pierwsza do akcji ruszyła Katen. Bawiła się ona swoją ofiarą, w czym Nanao chciała jej przeszkodzić, jednak przy okazji ofiara zdołała zbiec. Nanao poradziła się w sprawie swej nowej towarzyszki Matsumoto, jednak jej pomoc na niewiele się zdała. Podobnie zresztą, jak pomysł Nanao z urządzeniem przyjęcia na łonie natury (ta, wielka mi odmiana w przypadku Kyouraku). Na szczęście pani porucznik ósmego oddziału wreszcie zdołała dotrzeć do Katen, jednak ich chwila czułości została przerwana atakiem Zanpakutou z początku. Nanao i pozbawiona broni Katen nie mogły dać sobie z nim rady, jednak bez najmniejszego problemu i w mgnieniu oka poradził z nim sobie Kyouraku. Ostatecznie między Nanao i Katen zawiązała się bliższa więź.

Na początek muszę się wyżyć i powiedzieć jasno jedno. Katen jest niesamowicie kawaiiowa. Tak jak prawie wszystkie te durne Zanpakutou sam najchętniej bym zdetnołtował (Light, giw mi pałer!), tak ją po tym odcinku uwielbiam. Zresztą ja zawsze miałem miękkie serce do cichych, aspołecznych bohaterek odciętych od rzeczywistości. Moja wszechczasowa ulubienica tego najlepszym przykładem. No ale mniejsza o moje fetysze, bo za dużo by mówić. Dałem mały upust swoim instynktom, czas skupić się na samym odcinku. W nim miła niespodzianka, bo poza tym że jedną z dwóch głównych ról ma wspomniana Katen, drugą wzięła na siebie niemniej superaśna Nanao. To już drugi odcinek w tym fillerze, w którym Nanao ma większą rolę, co może jedynie cieszyć. Dodatkowo na drugim planie mamy tutaj ulubieńca mas, Kyouraku, za co należy się kolejny punkcik. Patrząc więc na obsadę, póki co jest nawet lepiej niż dobrze, można więc mieć nadzieję na przynajmniej niezły odcinek. Cóż, idąc dalej znajdziemy jednak w tej mieszance kilka niezbyt smacznych składników. Po pierwsze, przeciwnik. Od samego początku chara designerzy tych indywiduów (a raczej amatorzy chara designerów udający) nie dają nam, mówiąc bardzo delikatnie, powodów do zachwytu. Tym razem jednak przeszli sami siebie. Gość, z którym walczą nasze bohaterki, wygląda jak skrzyżowanie Zorra, Różowej Wojowniczki i Tomasza Jacykowa, a na dodatek ma fryzurę, która bije na głowę, i to kilka razy, słynny w pewnych kręgach kok Małgorzaty Kożuchowskiej. Serio. Jak go zobaczyłem, to aż nie uwierzyłem. Kolejną rzeczą jest lekkie nadużywanie już postaci Matsumoto. Nie zrozumcie mnie źle fani pani porucznik, uważam że jest ona bardzo spoko, ale robiąc już takie zapychacze o różnych postaciach można by dać szansę komuś innemu, zamiast w niemal każdym odcinku wpychać na ekran te same osoby. Tym bardziej, że dzięki Matsumoto dostaliśmy szczyptę psychologii na poziomie American Pie Beta House, gdy wraz z Nanao chciała zmienić nastawienie Katen ciuchami i facetami. Choć przyznać muszę, że akurat scena z tym zastępem przystojniaków wyszła całkiem nieźle. Jednak rzeczą naprawdę denerwującą jest to, że miecz Kyouraku, powtórzę, KYOURAKU, nie może dać rady jakiemuś różowemu kretynowi z fryzurą wartą złotej maliny za charakteryzację. Okej, w pierwszej walce dawała sobie z nim radę świetnie, w drugiej już jednak było całkowicie odwrotnie. Co jest tylko dodatkową głupotą, bo za drugim razem różowy był ranny, więc Katen powinna mieć łatwiej. Powiecie, że nie miała miecza? To tylko kolejny dowód na debilizm twórców. Do tej pory każdy Zanpakutou materializował i dematerializował broń kiedy tylko chciał. I Katen też to robiła, nawet w tym odcinku. Więc dlaczego nie zrobiła tego podczas walki? Tamten miecz pod drzewem mógł po prostu zniknąć a w jej ręku pojawić się kolejny. Czy ci scenarzyści cierpią na jakieś zaniki pamięci krótkotrwałej? Czy też po prostu są bandą kretynów bez krzty umiejętności logicznego myślenia? Jakkolwiek by nie było, serii to na dobre nie wychodzi, oj nie. Przyznać jednak trzeba, że o ile w finałowej walce Katen została zlejmiona, o tyle Kyouraku został pokazany tak jak trzeba. Wpadł w mgnieniu oka, rozwalił gościa w mgnieniu oka i po prostu zrobił swoją osobą wrażenie. I tak być powinno. Szkoda, że twórcy zapomnieli o tym w DDR ale dobra, to już dawne czasy więc nie będę tego dalej drążył. Podsumowując więc już sam odcinek, to gdyby nie liczyć tego różowego czubka i walki na końcu, mi by się podobał. Okej, okej, tylko ze względu na słodziutką Katen, ale to już coś, no nie? Bo poza tym dostajemy tylko dawkę infantylności. Dlaczego akurat Nanano ma iść na misję łapania Zanpakutou? Co to, Gotei składa się z tysięcy Shinigamich a za bandą świrów uganiać muszą się dowódcy i ich zastępcy? I w ogóle co to za misja? „Nanao, idź se w miasto i kogoś złap”. Ile w tym jest sensu? Wiarygodności? Ile w tym jest profesjonalizmu? Za grosz moi drodzy, za grosz. Jeny, mają szczęście ci Pierroci że to epek o dwóch bardzo fajnych dziewojach, bo byłbym dużo ostrzejszy. A tak, dzięki takiej obsadzie, da się go oglądać. Jest głupi, ale jest się z czego cieszyć. Ale to jeszcze nic, tak apropo cieszenia. Największy ubaw miałem dzięki muzyce. Dokładniej dzięki temu kawałkowi zaczynającemu się tuż przed jedenastą minutą, podczas rozmowy Nanao i Matsumoto. Daję słowo, że aż spauzowałem epek, żeby sprawdzić, czy w jakiś przedziwny sposób nie uruchomił mi się Harvest Moon. Myślałem że zaraz zobaczę, jak Shinigamce uprawiają ogródki i dają łapówki gangowi przykościelnych krasnoludków. Naprawdę mnie to ubawiło, nie powiem. Zabawnie było też na samym końcu. Wprawdzie goldenowska saga o Sasakibe chyba się już skończyła, ale zamiast tego dostaliśmy Gina i jego encyklopedię. Już widzę, jak wszystkie fanki pana zmrużone oczka piszczą widząc swoje srebrnowłose bożyszcze pod prysznicem. Harribel to jednak cicha woda, nie ma co. I w ten oto sposób raz jeszcze kończę akcentem jak najbardziej pozytywnym. Tylko co z oceną? Odcinek jest głupi, fakt, ale kurde… Muszę podnieść ocenę do trójki. Wiecie chyba dlaczego. Ona jest po prostu taaaaka faaaajna!

Powiązane:

• Bleach na Tanuki.pl