Kategoria: Bleach | Napisane przez Dino

Billy i Mandy znów wrabiają Ponurego. I tracą po ręce… Ma ktoś znoszone skarpety?

Hacchi i Soifon, łącząc siły, wreszcie skutecznie zaatakowali Baraggana, jednak ku zaskoczeniu wszystkich, drugi Espada przeżył. Co więcej wpadł w szał i rzucił się na Hacchiego, nie tylko niszcząc jego maskę, którą ten był zmuszony założyć, ale także wywołując starzenie się jego ręki. Gdy wydawało się już, że Baraggan zwycięży, Hacchi wykorzystał kolejną sztuczkę. Za pomocą kidou otoczył swą starzejącą się rękę barierą i umieścił ją wewnątrz ciała Baraggana, tym samym przenosząc zgubny efekt jego mocy na niego samego. Tym razem Baraggan nie miał szans się uratować, a w swych ostatnich chwilach wspomniał czasy, kiedy królował w Hueco Mundo. Kiedy pewnego razu przybyło do niego trzech Shinigamich, a jeden z nich zmusił go do uległości. Teraz, tuż przed śmiercią, król Hueco Mundo spróbował jeszcze zemścić się na Aizenie, jednak bezskutecznie. Drugi Espada zginął, za to walka z pierwszym dopiero się rozkręca.

No, od razu lepiej! Po poprzednim, trochę smętnym odcinku, przyszła mała zmiana tempa. Na całe szczęście. Oczywiście zaczynamy od dowiedzenia się, że Baraggan przeżył atak Soifon i Hacchiego. No, ale to akurat nie jest żadna wielka rewelacja. Dużo ciekawsze jest to, że zdenerwował się przy tym na tyle, że wreszcie wziął kościsty tyłek w troki i zaczął naprawdę walczyć. Wprawdzie przy tym wciąż nie zamykał swojej jadaczki, ale niech mu będzie, przynajmniej zaczął się ruszać. I to całkiem nieźle, trzeba przyznać. Jego konfrontacja z Hacchim i jego barierami była całkiem fajna, zwłaszcza to stawianie potrójnej ściany przez Vizarda i zniszczenie jego maski. Jednak co się odwlecze, to nie uciecze i tak w myśl zasady, o której pisałem w opisie poprzedniego epka, rozgadany wróg równa się martwy wróg. Hacchi zastosował całkiem fajny patent by zlikwidować Baraggana, wykorzystując do tego jego własną moc. Wydaje się to jedynym sensownym rozwiązaniem, jeśli chcemy utrzymać opinię o mocy Baraggana jako o tej najwyższej, absolutnej. A w końcu taką ona jest, a raczej była. Ale jednak wcale nie to jest tu najlepsze. Najlepsze jest to, co dostaliśmy już po tym. A dostaliśmy fleszbeka, czyli inaczej fjuwtyła, przedstawiającego Baraggana jeszcze jako prawdziwego króla Hueco Mundo i jego pierwsze spotkanie z Aizenem. Ta scena to, zdecydowanie i bezkonkurencyjnie, główna atrakcja całego odcinka. Sam Baraggan był tam, moim skromnym zdaniem, dużo ciekawszy niż ten, którego znamy już z teraźniejszości. Do tego widząc go, tak wyglądającego, pośród innych monstrów, w jałowym, mrocznym, nieprzyjaznym świecie, mówiącego o nudzie, nie mogłem powstrzymać w sobie skojarzeń z pewnym wiecznie uśmiechniętym zjadaczem jabłek. Do tego nawet jeśli ten ostatni był Shinigami, to w realiach Bleacha i tak bardziej przypomina, i to nie tylko z wyglądu ale też z roli, Hollowa. No, ale mniejsza z tym. Poza całkiem niezłym Baragganem mamy jeszcze w tym fjuwtyle Aizena jakiego wszyscy, no prawie wszyscy, kochamy najbardziej. Tą mendę skrytą za nerdowskimi okularami i gęstą czupryną, która czaruje swoimi słowami, przeraża i fascynuje. Stary, dobry Aizen. Aha, a na wszelki wypadek, gdyby ktoś się zastanawiał, dlaczego nie przyczepiłem się jakoś do tego, że to akurat niewidomy Tousen z całej trójki stwierdza brak ścian i sufitu w pałacu Baraggana, obstawiam, że skoro wszystko w Hueco Mundo, tak jak i w Soul Society, jest zbudowane z cząsteczek duchowych, to Tousen zwyczajnie je wyczuwa. Albo po prostu czuł przeciąg, tak też być mogło. W każdym razie po bardzo miłej scenie z przeszłości wracamy do teraźniejszości, gdzie również czeka nas świetna scena, kiedy to Baraggan w ostatniej chwili atakuje Aizena. I żeby jego dramat jeszcze się pogłębił, atakuje go całkowicie bezskutecznie. Skoro mowa o dramacie, to muszę przyznać, że przez chwilę, podczas oglądania fleszbeka, zrobiło mi się go nawet szkoda. Wielki, dumny król, zdegradowany przez bezczelnego przybysza, do tego naturalnego wroga, zmuszony do posłuszeństwa na swym własnym terenie. Nie pogrążając się jednak w smutku, warto jeszcze wspomnieć o dwóch scenach, których, o ile dobrze pamiętam, w mandze nie uświadczyliśmy. Po pierwsze zebranie Aizena i spółki na początku, zresztą całkiem ciekawe i po drugie nawalanka między Shinjim i Ginem. W mandze ledwie jej skubnęliśmy, właściwie nawet to zbyt wiele powiedziane, a tu fajnie było popatrzeć na ich wymianę ciosów. Tak więc ostatecznie ode mnie mocne 4/5.

Bleach 281, 3.0 out of 5 based on 20 ratings

Powiązane:

• Bleach na Tanuki.pl