Ichigo vs. Tsukishima! Kuugo vs. Studio Pierrot! Plus kilka informacji na temat dinowego pisania na AC, nie tylko w temacie Bleacha.

Gdy Tsukishima, który wpadł z odwiedzinami do siedziby Xcution, zaatakował akwarium Riruki, nagle wyskoczył z niego Ichigo, w zupełnie nowej formie. Jego fullbring się rozwinął i przybrał teraz postać stroju, przypominającego ciuszki noszone przez shinigami. Ichigo stanął więc oko w oko z Tsukishimą, nie wiedząc jeszcze, że to on zaatakował Ishidę i Inoue. Gdy Tsukishima miał mu to właśnie wyjawić, w ich pogawędce przeszkodził Chad, robiąc sporo szkód i zamieszania. Niestety, mimo starań Yasutory, który chciał zapobiec przedwczesnemu poznaniu prawdy przez Truskawę, nasz bohater wszystkiego się dowiedział. I to od… Chada, podsłuchując jego rozmowę z Ginjou. Teraz, wszystko już wiedząc, Ichigo rzucił się na Tsukishimę. Niestety, mimo wzmocnienia, nie był w stanie za nim nadążyć, gdyż Tsuki używał Bringer Light, dzięki czemu mógł błyskawicznie się poruszać. W końcu jednak Ichigo sam również zaczął posługiwać się tą techniką. Mimo to nasza Truskawa wciąż nie była przeciwnikiem dla Tsukishimy, a ich walka skończyła się interwencją Kuugo, który siłą zmusił Ichigo do ustąpienia i sam stanął do pojedynku. Koniec końców Ichigo wrócił do akcji, nie słuchając Ginjou i Chada. Zaatakował Tsukishimę, uwalniając nagle większą niż do tej pory moc, dzięki której zdołał nawet zranić przeciwnika. W końcu jednak został pozbawiony możliwości kontynuowania starcia przez Yukio, który użył swojego fullbringa – Invaders Must Die.

Muszę przyznać, że odcinek oglądało mi się naprawdę przyjemnie. Nie jest może bardzo dobry, ale ilość i jakość akcji w nim zawartej jest całkiem zadowalająca. Bardzo fajny jest sam początek, kiedy możemy podziwiać nową formę Ichigo. Truskawa wygląda naprawdę ładnie, ale jeszcze lepszy niż jego wygląd jest dźwięk, który towarzyszy jemu nowemu „ubranku”. Został on wyeksponowany szczególnie w momencie, gdy leżąca na podłodze Jackie zaczęła przyglądać się Ichigo. Brzmi to naprawdę świetnie i aż szkoda, że twórcy przystopowali z karmieniem nas tym dźwiękiem w dalszej części odcinka, przynajmniej w takim natężeniu. Kolejną bardzo przyjemną rzeczą był nagły atak Tsukishimy i piękne starcie się ostrzy obu bohaterów. Chociaż w przypadku Ichigo ciężko mówić o ostrzu jako takim, gdyż jest ono częścią jego stroju, tak jak on będąc czarną, pozostającą w ciągłym ruchu energią, pokrywającą rękę Ichigo i będącą jej przedłużeniem. Naprawdę super sprawa. Sam Ichigo także potrafił pokazać w tym odcinku kilka badaskich min, a cała walka pomiędzy nim i Tsukishimą, choć może bez wielkich fajerwerków i chwilami trochę zbyt monotonna, została całkiem ładnie zrobiona. Fullbring Truskawy świetnie się w niej prezentuje, a do tego mamy kilka ciekawszych momentów, jak Ichigo biegający po powietrzu i ten jego ostatni atak z końcówki epizodu, kiedy stał się właściwie jedną wielką masą energii. Dodatkowo możemy pooglądać w akcji także Kuugo, który narobił nawet trochę bałaganu w mieście rozwalając jeden z budynków.

Niestety, to właśnie przy liderze Xcution mamy chyba najwięcej zgrzytów. Nie chodzi jednak o jego umiejętności walki, a o jego wizerunek w tym odcinku, który co chwila mordowany był kulawą, pokrzywioną kreską. To samo spotkało także Ichigo, który chwilami wyglądał jak po randce z wściekłym diabłem tasmańskim, ale jednak to chyba Kuugo zebrał największe baty od rysowników. Zadziwiająco ten problem nie dotyczy z kolei Tsukishimy i Chada, a przynajmniej nie w takich ilościach, żeby zaczęło to kłuć w oczy. Przeciwnie, Tsukishima w walce prezentował się całkiem ładnie i w połączeniu z dymiącym na ekranie fullbringiem Ichigo, dawało to przyjemne dla oka widoki. Rzecz jasna nie licząc wspomnianych momentów, gdy nagle na scenę wkraczały spartolone ryjki Truskawy i Ginjou. Poza tym wszystkim warto jeszcze wspomnieć o Yukio, który wreszcie pochwalił się swoim fullbringiem, o którym na razie można powiedzieć tyle, że prezentuje się dość… dziwacznie. Przynajmniej jak na realia Bleacha. No, ale z większym komentarzem lepiej zaczekać do momentu, kiedy dowiemy się czegoś więcej poza tym, że moc Yukio nawiązuje do gier wideo, czego akurat można było się spodziewać. Na koniec dodam jeszcze, że na finał dostaliśmy całkiem sympatycznego Goldena, z Giriko i Riruką w rolach głównych (zresztą zabawna jest też reakcja Riruki na rozwałkę, którą urządził na początku Chad). I to w sumie pięknie zwieńcza cały epizod, który jest właśnie taki – całkiem sympatyczny. Wreszcie coś się dzieje, można pooglądać sobie trochę machania mieczami i nie stresując się zbytnio dolecieć do końca, słuchając po drodze miłych dla ucha chórków. Jest nieźle.

Na koniec, jak napisałem na wstępie, kilka informacji o moim dalszym bytowaniu na AC. Bo uciekać stąd nie mam zamiaru. Cieszyliście się zbyt szybko. Co do anime Bleacha, nie zmieni się nic. Wciąż jeszcze mam z nim małe opóźnienie, ale nie jest to raczej zbyt poważny problem. W każdym razie opisy kolejnych odcinków będą pojawiać się jak do tej pory. Zmiany mogą dotknąć mangi, choć sam jeszcze się nad nimi zastanawiam. Przez chwilę chciałem całkiem rzucić jej opisywanie, ale w końcu stwierdziłem, że jednak tego nie zrobię. Zamiast tego wpadłem na pomysł, żeby zmniejszyć częstotliwość pojawiania się jej opisów. Nie będę opisywał każdego kolejnego rozdziału, tylko na koniec miesiąca wrzucał jedną dużą notkę, pisząc o wszystkich chapterach z danego miecha. Co do tego pomysłu jednak, także nie jestem jeszcze na sto procent pewny, czy go zrealizuję. W najnowszym rozdziale pojawiła się informacja o trzech tygodniach przerwy w mandze, więc mam trochę czasu do namysłu, a Wy do komentowania. Jeśli podoba Wam się zaproponowane przeze mnie rozwiązanie, piszcie, jeśli wolicie żeby było jak do tej pory, też piszcie. No i wreszcie, przechodząc do najważniejszej sprawy, czas na powód tego mojego kombinowania z mangą. Otóż oderwę się wreszcie od samego Bleacha moi Drodzy. Tak właśnie, zabieram się za opisywanie kolejnej serii. Długi czas minął, odkąd pisałem o czymś poza Bleachem, więc trzymajcie za mnie kciuki. O jakie anime chodzi jeszcze Wam nie powiem, to taka mała tajemnica, ale spodziewajcie się pierwszego opisu już w najbliższy weekend. I liczę na Wasze komentarze pod nim, gdyż ten pierwszy tekst będzie trochę na próbę. Chcę zobaczyć, czy będziecie chętni na następne opisy. Tak więc przekazujcie mi wszelkie uwagi, negatywne i pozytywne. No i to tyle. Dzięki za uwagę i trzymajta się : ]

W syfie siła! W takim razie czas zawładnąć światem!

Trening Ichigo wciąż trwa. Tym razem jednak nie walczy już z dziwacznymi pluszakami Riruki, tylko z Jackie. Fullbringerka, jak na fullbringerkę przystało, odpaliła więc swojego fullbringa i tak zaczęła się zabawa. Niestety, Ichigo pozostawał widocznie w tyle za swoją przeciwniczką, zwłaszcza, gdy ta zaczęła przybierać na sile. Taką bowiem możliwość daje jej fullbring – Dirty Boots. Im bardziej Jackie ufajda sobie cichobiegi, tym jest mocniejsza. Tak więc Ichigo miał ręce pełne roboty. Zwłaszcza, że nagle jego odznaka zaczęła wariować. Tymczasem Chad zasiadł do poważnej rozmowy z Kuugo, wypytując go o Tsukishimę i jego fullbringa. Był przekonany, że jego zdolność musi w jakiś sposób wpływać na wspomnienia jego wrogów, lecz Kuugo twierdził z całkowitą pewnością, że miecz Tsukishimy potrafi po prostu wszystko przeciąć. Nagle ich rozmowę przerwał sam Tsukishima, który wparował do siedziby Xcution brutalnie mordując drzwi. Na dodatek, jako że od czytania oczy ma bystre, gość szybko dostrzegł akwarium, w którym wciąż toczyła się walka Ichigo i Jackie. Nie zważając na protesty Kuugo, postanowił przeciachać pojemnik. Nagle jednak wyskoczył z niego Truskawa, którego fullbring przybrał dość interesującą formę.

Nareszcie. Nareszcie naprawdę coś się dzieje. I to praktycznie od początku do końca odcinka, co jest wręcz zadziwiające. No dobra, może nie jest przez cały czas ciekawie, bo mamy kolejne dąsy Riruki i, bodaj jakiś czterdziesty raz z rzędu, Chada wpadającego z zakupami (serio, on nie ma nic innego do roboty?) ale poza tym jest całkiem nieźle. Rzecz jasna odcinek skupia się głównie na walce Ichigo i Jackie. Co do Truskawy, to przez większość czasu niczego odkrywczego nam chłopak nie prezentuje. Od, skacze dookoła i strzela kołpakami. Właściwie jedyną zaskakującą rzeczą jest w jego wypadku ilość błota, które wybija w powietrze przy każdym upadku lub wyskoku. Za każdym razem, kiedy Ichigo opada na ziemię, za jego plecami przelewają się całe cysterny brązowego syfu. Jak tak na to spojrzeć, to zarówno Truskawa jak i Jackie powinni być uwaleni po szyje w tym błocie już po kilku sekundach walki. No, ale wtedy Jackie rozerwałaby Truskawę na strzępy już po kilku sekundach walki. A to dlatego, że jej mocą jest, cóż, brudzenie sobie butów. Im bardziej je ubrudzi, tym jest silniejsza. Jakkolwiek dziwacznie to brzmi, to jednak… no dobra, to jest dziwaczne. Ale mimo to, sama Jackie podczas całej tej walki wypada całkiem nieźle. Ogląda się ją zdecydowanie przyjemniej niż resztę fullbringerów, może za wyjątkiem Kuugo. Nawet to jej ubranko do walki jest całkiem ładne (i dużo zyskuje w kolorach, bo w mandze prezentuje się trochę gorzej), chociaż wciąż nie kumam, po co jej ta zasłonka na czapce. No nic, w każdym razie Jackie idzie na plus. Teraz należy wrócić do Truskawy. Ten bowiem, od pewnego momentu, także zaczyna robić się odrobinę ciekawszy. W końcu bowiem jego odznaka nie zdzierżyła presji i dostała berserka. I wtedy…

Wpadł Tsukishima. Ma gościu tupet. Tyle lat się nie odzywał, nawet głupiego esemesa nie wysłał, a teraz ni z tego ni z owego drzwi rozwala. No, ale trzeba mu przynajmniej honor oddać, całe to jego wejście wypadło całkiem dobrze. Może Terminatora z niego nie będzie, ale i tak jest git. No i przy okazji, swoje wejście zaliczył także Ichigo… Dobra, to zabrzmiało dziwnie. Ale nieważne. Ważne, że Truskawa wygląda badasko. Że wreszcie szykuje się na porządne kopanie tylków. I że animatorzy z Pierrota pewnie przybili zdjęcie Tite do tarczy do rzutków za ten „falujący” strój. Ale to już mnie nie obchodzi. Ja chcę porządnej akcji. Fabuły tu już chyba nawet nie ma co wypatrywać, więc niech przynajmniej walki zapewnią rozrywkę.

Ichigo kontra świnia i kura. Wkraczamy na wyżyny.

Ichigo kontynuuje swój trening u fullbringerów. Na dodatek nadal jest wrabiany przez Rirukę w walkę z dziwacznymi pluszakami. Tym razem ma wejść do klatki dla ptaków, gdzie czekają na niego znajoma już świnia oraz całkiem nowy drób. Oczywiście Truskawie niezbyt się to podoba, gdyż wolałby trochę poważniej zająć się swoim treningiem. Stwierdził, że zamiast z pluszakami Riruki, chciałby raczej powalczyć z którymś z członków Xcution. Wymagania Truskawy nie przypadły do gustu Jackie, która w wyniku różnicy zdań opuściła siedzibę ekipy Kuugo. Podczas gdy Giriko poszedł przekonać ją do powrotu, Ichigo koniec końców wlazł do klatki. Tymczasem snujący się po mieście Chad nagle zauważył, że jest śledzony. Nie mógł wiedzieć, że śledził go Shishigawara, który wcześniej odwiedził Inoue, wiedział jednak, że najlepiej będzie zgubić natręta. Podczas walki z pluszakami, Ichigo dowiedział się o sytuacji Chada i chciał jak najszybciej ruszyć mu z pomocą. Najpierw jednak musiał uporać się ze swoimi problemami. W końcu udało mu się to, gdy skumulował w odznace odpowiednią ilość energii. Gdy wreszcie opuścił klatkę, Chad zdążył już zgubić swój ogon. Ichigo, podchodzący teraz trochę inaczej do swojego treningu, ochoczo wlazł do kolejnego pojemnika Riruki. Tym razem jednak czekała tam na niego Jackie.

Przeciągania mangi ciąg dalszy! Hurra! I z jednej strony to rzeczywiście jest hurra, ponieważ pod pewnymi względami przeciąganie to wydatnie uwydatnia (yeah) mangową fabułę. Najlepszym przykładem Jackie, z którą twórcy pozwalają nam zapoznać się wcześniej, niż w mandze. Co za tym idzie, możemy zapoznać się z nią lepiej i bardziej poczuć ją jako postać, niż po prostu element scenografii, o co nietrudno, kiedy nie tylko ona, ale też pozostali fullbringerzy, zawsze są w tych samych miejscach, w tych samych pozycjach, wykonując te same czynności. Jak to jest, że Jackie zawsze siedzi na kanapie z rękami na oparciu, Kuugo siedzi obok w fotelu, Yukio na jakimś stole rezając na konsoli (chociaż może akurat w jego przypadku ta monotonność jest uzasadniona) a Giriko stoi za barem wycierając szkło. Jedynie Riruce zdarza się trochę pokręcić po kwadracie. Tyle że ją akurat dotknęła inna monotonność. W mandze Ichigo walczył z wieprzem tylko raz. Tutaj, jak widzimy, na jednym razie się nie kończy. I tu medal ma znowu dwie strony. Z jednej bowiem, trening Ichigo nabiera trochę pokaźniejszego kształtu. Łatwiej uwierzyć, że Truskawa robi postępy, gdyż ma przy czym je robić. Niestety, wydłużanie treningu jest tylko wydłużaniem. Zamiast pokazać nam coś nowego, dostajemy powtórkę z rozrywki, tyle że mniej przykuwającą uwagę.

Tak więc to przedłużanie mangi to nie do końca dobra sprawa. Raz zdaje egzamin, raz zalicza glebę. Na szczęście przynajmniej krótkie wspomnienie Jackie wygląda ładnie. I w sumie to chyba tyle, co można wyróżnić w tym odcinku. Jakieś tam próby pogłębienia postaci pani Tristan z ładną acz krótką retrospekcją oraz nudną i powtarzalną walkę. Do tego dochodzi też motyw ze śledzeniem Chada, którego zdaje się także w mandze nie było. Prawdę mówiąc miałem nadzieję, że dojdzie do przynajmniej króciutkiej walki, lub chociaż trochę bardziej emocjonującego pościgu, ale niestety skończyło się na ostrym zawodzie i jednej wielkiej nudzie. Zdecydowanie nie jest to odcinek, który zapadnie ludziom w pamięci. Na szczęście na samym końcu wreszcie doczekaliśmy się wstępu do czegoś ciekawszego. Ichigo stanął do walki z Jackie, a sama fullbringerka odpaliła swoją moc – Dirty Boots. Powinno zrobić się weselej.

Ciężko być Facetem Z Książką. Jak kogoś zabijasz, to i tak żyje, kichają na ciebie, a kolegów masz tylko na zdjęciach. Jak się zastanowić, to pewnie w takiej sytuacji każdy byłby psycholem.

Ichigo i Chad ruszyli w kierunku, z którego ten drugi wyczuwał jakieś zaburzenia w reiatsu Inoue. Gdy dotarli na miejsce, do jej mieszkania, okazało się jednak, że z Rudą wszystko w porządku. Ona sama nie rozumiała, jakim cudem, gdyż pamiętała, jak Tsukishima ciął ją śmiertelnie (chociaż nie jak na Blecha) swym mieczem. Co więcej, nie wiedzieć czemu, Inoue myślała o nim jako o przyjacielu. Mimo jej zapewnień, że nic się nie stało, Chad wiedział, że coś jednak jest nie tak. Nie chciał jednak podzielić się swoimi domysłami z Ichigo, gdyż, tak jak Inoue, nie chciał go wciągać w całą sprawę, zanim odzyska moc. W tej sytuacji Ichigo odwiedził Xcution, chcąc dowiedzieć się czegoś od Kuugo. Ten wyjawił mu, że Tsukishima, prawdopodobny sprawca ataków na Ishidę i Inoue, to były lider Xcution. Tak jak pozostali członkowie grupy, pragnął przekazać swoje moce Zastępczemu Shinigami. Niestety, gdy go znaleźli, Tsukishima go zabił. Jego, a także część swych towarzyszy. Teraz nie chce pozwolić Kuugo i spółce na przekazanie mocy Ichigo. Jak sam stwierdził, w rozmowie z Shishigawarą, to właśnie Ichigo będzie zapewne jego kolejnym celem. Tymczasem Truskawa, wracając od Ginjou, zauważył stojącego na ulicy ojca. Z ukrycia obserwował, jak po chwili dołączył do niego Urahara, po czym obaj odeszli w sobie tylko znanych celu i kierunku.

Tak. To było to. Nawet jeśli ta chwila trwała ledwie chwilę (pięknie to skleciłem, co?), to wywołała wyskoczenie na mym ryju niesamowicie promienistego uśmiechu. Tak, wiecie o czym mówię. Ten momencik, ta chwilunia maleńka, kiedy to Tsukishima zanurzył ostrze swego miecza w ciele Inoue. I to tak bezpardonowo. Tak zimno. Tak cudownie. Ach, mam nadzieję, że ktoś zrobi z tego gifa. Muszę się zabrać za szukanie… No, ale oczywiście ta wspaniała akcja była tylko złudzeniem. Szkoda, ale w sumie czegóż innego można się tu było spodziewać. Jak to mówią, lepszy wróbel w garści, no nie? Zostawiając jednak Rudą i idąc dalej, skupmy się na Tsukishimie. To pierwszy odcinek, kiedy tak naprawdę się o nim czegoś dowiadujemy. Ostatnim razem pokazał nam wprawdzie mieczyk, ale teraz go użył i, tak jakby, pochwalił się swoją mocą. Z tego co mówił sam zainteresowany podczas romantycznej kolacji przy świecach w towarzystwie Shishigawary wynika, że zaszczepił coś w Rudej. Czy tym czymś jest ta niezrozumiała sympatia, którą odczuwa do niego Inoue, myśląc o nim, jak o przyjacielu? Cóż, na razie tyle wiemy o samej mocy Tsukishimy. Jednak dowiedzieliśmy się również trochę o jego przeszłości. Wiemy, że gość był kiedyś członkiem Xcution. Ba, wręcz ich liderem. Wiemy też, że zdradził grupę, zabijając część jej członków oraz poszukiwanego przez nich jako wybawiciela Zastępczego Shinigami. A teraz stara się trzymać fullbringerów z dala od kolejnego Zastępczego, czyli Ichigo.

Powiedziałbym, że licho mu to idzie. Podczas gdy on włóczy się po mieście z książką w ręku (założę się, że to po prostu kompendium dowcipów o pierdzeniu) i zajmuje się jego przyjaciółmi, sam Truskawa trenuje już w najlepsze pod okiem Kuugo. Jeśli Tsukishima rzeczywiście chce dokonać, cóż, czegokolwiek, to niech naprawdę weźmie tyłek w troki i tym razem złoży wizytę Truskawie, zamiast jakiejś kolejnej, losowej postaci. Serio losowej. Gość wybiera sobie ludzi ze zdjęć. Ciekawe, czy ma też listę nazwisk, które kolejno wykreśla. Cóż, jakkolwiek by nie było, wygląda na to, że wreszcie zacznie się coś naprawdę dziać. Jakby samego Tsukishimy i treningów Truskawy było mało, mamy jeszcze tajemnicze spotkanie Isshina i Urahary. Tutaj to już w ogóle jesteśmy w dupie, nie mając zielonego pojęcia, co właściwie się dzieje. Tych dwóch może równie dobrze planować zagładę świata z czynnym użyciem klepek na muchy, jak i urządzać sobie po prostu romantyczne schadzki w świetle księżyca. Ja tam jednak mam chwilowo to wszystko gdzieś. Zobaczyłem zabijaną Inoue. Wprawdzie to była bujda, ale zobaczyłem to. Jestem uszczęśliwiony. Idę to uczcić.

Ichigo zdobywa nową moc! Inna sprawa, że przy okazji legitymuje się swastyką i zabija niewinne świnie. Czy ta seria nie zaczyna się robić trochę niepokojąca?

Nagle odznaka Ichigo zaczęła emanować mocą, która uformowała się na kształt jelca Zangetsu, czyli znaku „ban”. Ichigo, stwierdziwszy, że wreszcie ma broń, cisnął nią w świnię, ale szybko załapał, że robi coś nie tak. Odznaka emanowała mocą tylko, gdy miał ją w ręku. Nagle poczuł się podobnie jak wtedy, gdy używał Getsugi Tenshou. Zaowocowało to próbą użycia tego właśnie ataku i rzeczywiście, nasz bohater zdołał go wykonać, choć w nieco odmienionej, zakręconej zdziebko postaci. Niemniej wystarczyła ona by pokonać szalejącą trzodę chlewną, a tym samym zapewnić obu walczącym przepustkę na wolność. W czasie, gdy Ichigo trenował, Inoue odwiedziła Chada, by trochę go dokarmić. Niestety, na miejscu natknęła się na niebezpieczeństwo w postaci nieznajomego chłopaka, Moe Shishigawary, wysłanego z misją zabicia jej. Nim jednak Shishigawara zabrał się do roboty, zjawił się jego zleceniodawca – Facet Z Książką, Shuukurou Tsukishima. Ten jednak, zamiast rzucić się na Inoue, po tym jak przyznał, że to on właśnie zaatakował Ishidę, postanowił ukarać swojego nieposłusznego podwładnego, w którego obronie stanęła z kolei sama Inoue. Po opuszczeniu domku dla lalek Riruki, z odznaką Truskawy znowu zaczęło dziać się coś dziwnego. Zaczął z niej dobiegać niewyraźny głos Rukii. Nagle jednak połączenia dobiegło końca i… i tyle, na razie nikomu nie chciało się zbytnio rozwijać tego tematu. Zamiast tego Ichigo został odesłany do domu (podobnie jak facet wcielający się w rolę świni), by trochę sobie odpocząć. Do domu wracał w towarzystwie Chada, który, gdy dotarli w okolicę jego mieszkania, postanowił podzielić się z Ichigo częścią pieczywa, które ostatnio dzień w dzień zostawia mu Inoue. Rzeczywiście, chlebek jak zawsze wisiał na klamce. Tym razem jednak Chad zauważył coś jeszcze. Wyczuł, że coś złego przydarzyło się Rudej.

Niestety, muszę cię zmartwić Chad, najpewniej po prostu marzyłeś na jawie. Wierz mi, mnie też zdarza się nagle zobaczyć w głowie jak Inoue zostaje rozerwana przez dwa autobusy czy coś takiego, tylko po to, by po chwili wrócić do smutnej rzeczywistości. Niemniej jednak faktem jest, że Ruda, po raz pierwszy od dawien dawna, dostała jakąkolwiek rolę, która nie polega po prostu na… eee… na posiadaniu roli. Tylko takiej niezbyt istotnej. Tym razem Inoue zetknęła się oko w oko z naszym tajemniczym jegomościem, uzbrojonym w książkę i facjatę dupka. Przy okazji poznaliśmy nawet jego imię. I zobaczyliśmy jego fullbringa. I to wszystko w jedno popołudnie! Ale tak już bardziej na serio, to po reakcji naszego nowego znajomego, Shishigawary, można snuć podejrzenia, że Tsukishima nie jest tylko jakimś tam przypadkowym dupkiem-książkofilem. Ciężko na razie snuć przypuszczenia, czego on tak właściwie chce, ale wiemy już, że jest fullbringerem, a to znaczy, że zapewne coś łączy go z wesołą gromadką z Xcution. Tak właściwie to póki co wiemy więcej nawet o Moe (kurde, pięknie dobrane imię i mówię to całkowicie na serio, jak arbuzy kocham). Wiemy bowiem, z jakiej chłopak jest szkoły, że jest trochę nadpobudliwy i że ma koszmarny gust. I nie chodzi mi o jego fryzurę, jak niektórzy mogliby pomyśleć. Po prostu… Zostać zauroczonym przez Inoue? Wiele rzeczy w internecie widziałem, ale taki fetysz jest naprawdę hardkorowy.

Dobra, sorki, już daję spokój ten biednej Rudej. Ale musicie mi wybaczyć, już tak dawno nie miałem dobrej okazji, żeby się z niej ponabijać. Żeby jednak wkroczyć chyżo niczym rącza łasica w inny temat, przejdę wreszcie do Ichigo. Nasza pomarańczowa Truskawka odkryła w sobie nową moc. A właściwie starą moc. Albo… Po prostu moc odkryła i starczy. Moc, która została ukazana w postaci swas… Wiecie co, trudno opisywać ten odcinek i nie dać się ponieść chęci grzmocenia głupich komentarzy jeden za drugim, dlatego powiedzmy po prostu, że Ichigo ma moc i na tym koniec, kropka. Ma więc tą swoją moc i nawet nią walczy, i to używając Getsugi. Z tym, że z trochę zmienionym dizajnem, bo wygląda ona teraz jak koło od wozu. Niemniej zdaje egzamin, przynajmniej jeśli chodzi o ubój pluszowego bekonu. I właściwie to nie mam czego się tu czepiać. Cieszę się, że nasz majn hiroł ma wreszcie po swojej stronie jakiś konkretny argument i czekam na jego dalsze rozwinięcie. Właściwie jedyne ale, jakie mógłbym mieć, to wydobycie tej mocy ze swojego sercia, dumy i innych tego typu pierdół, ale w serii tego typu nie ma sensu się tego czepiać. Za to jest sens czepiać się tego, kto montował ten odcinek. W pewnym momencie Kuugo tłumaczy, że nawet jeśli Ichigo stracił swoją moc, to jego odznaka wciąż ją pamięta. Wciąż pamięta stoczone przed Truskawę walki. Wszystkie potyczki, podczas których Ichigo miał ją przy sobie. I okej, wszystko fajnie, spoko. Problem w tym, że podczas tej gadaniny Kuugo o dawnych walkach Truskawy, które to zapamiętała jego odznaka, na ekranie przewijają nam się fleszbeki z walki z Byakuyą, podczas której… Ichigo nie miał ze sobą odznaki! W ogóle jej jeszcze nie miał! Walka z Byakiem toczyła się pod koniec arcu Soul Society, przed ujawnieniem się Aizena, a odznakę Truskawa dostał gdy opuszczał Soul Society, po tym jak walki dawno dobiegły końca a Aizen grzał już tyłkiem tron w Lan Noches! Kurde no, trochę ruszania mózgownicą Pierroci, to naprawdę się przydaje. I jasne, że to tylko nic nieznaczące kilka sekund odcinka, ale jak można robić tak debilne błędy? Ech, na szczęście na pocieszenie dostałem do posłuchania głos Rukii. Wprawdzie tylko przez chwilkę i niezbyt wyraźnie, ale co tam, i tak jestem wdzięczny temu, kto doładował Truskawie impulsy w odznace. Swoją drogą, jak na głównego bohatera tak popularnej serii, Ichigo nosi ze sobą niezłą cegłę.

P.S.

Tak, wiem, że mam opóźnienia. Postaram się je wyrównać w łikend.

Ktoś tu chyba… podłożył świnię! E? E? Łapiecie? Świnię? Ta. Dobre, co?

Ichigo zaczął treningi w siedzibie Xcution, w celu odzyskania swoich mocy shinigami. Miejsce oraz partnera do ćwiczeń zapewniła mu Riruka, używając do tego celu swojego fullbringa, Dollhouse’a. Dzięki tej zdolności potrafi ona umieszczać innych wewnątrz rzeczy, które kocha (jak również ich z nich wyjmować). Tak oto wepchnęła Ichigo do domku dla lalek (pełnego wyciągniętych wprost z Little Big Planet drzewek i krzaczków), gdzie, odpowiednio zmniejszony, Truskawa musiał stawić czoła… pluszowej świni. Dodatkowo musiał tego dokonać samemu używając fullbringa. Problem w tym, że Riruka nie bardzo spieszyła się z tłumaczeniem, jak ma to zrobić. Na szczęście w porę zjawił się Chad, który podpowiedział przyjacielowi, by ten użył swojej odznaki. Niestety, nim Ichigo wypróbował ten pomysł, nagle świniak zaczął się przeobrażać w oszalałe monstrum. Stało się to za sprawą Giriko, kolejnego z fullbringerów, oraz jego zdolności, znanej jako Time Tells No Lies. Dzięki niej, Giriko może obejmować swoistym limitem czasowym wszystko i wszystkich. W tym wypadku taki los spotkał wieprza, który miał przemienić się po piętnastu minutach od rozpoczęcia walki. Co więcej, kolejny licznik został nałożony na samo pudełko, w którym walka się rozgrywała. Jeśli ktokolwiek ze znajdujących się w środku spróbuje je opuścić nim minie kolejny kwadrans, zostanie zniszczony, wraz z pudełkiem i przeciwnikiem. W tej sytuacji Ichigo został uwięziony w śmiertelnej pułapce, za jedyne światełko nadziei mając swoją odznakę. Wciąż jednak nie wiedział, jak jej użyć. Tu po raz kolejny z pomocą pospieszył Chad. Nagle z odznaką zaczęło się coś dziać.

I tym oto sposobem Ichigo wszedł na ścieżkę prowadzącą do odzyskania swoich mocy. Prawdę mówiąc, wygląda to póki co jakoś dziwnie. I nie chodzi mi nawet o domek dla lalek, morderczą świnię z pluszu czy sadystycznego barmana. Po prostu dziwnym jest, że od tak nasz bohater był w stanie odpalić tego całego fullbringa (bo to chyba właśnie zrobił). Wcale nie wyglądało na to, żeby było to coś wybitnie trudnego. Dlaczego więc ani Urahara, ani shinigamce, nie wiedzieli o takiej opcji? A jeśli wiedzieli, to czemu nie powiedzieli? Cóż, jakkolwiek by nie było, czas chyba nadchodzi, gdy Ichigo znowu zacznie okopywać tyłki. Póki co jednak, skupmy się na samym treningu, a raczej na jego podstawach. A tymi są dwa kolejne fullbringi, które poznajemy w tym odcinku. Mamy więc „Dollhouse” Riruki i „Time Tells No Lies” Giriko. Myszę przyznać, że ta druga z mocy wydaje się całkiem ciekawa. Sam Giriko nie przypadł mi na razie specjalnie do gustu, ale zdolność ma na pewno mocną. Gdyby ją odpowiednio wykorzystać, można by nieźle namieszać. Byle tylko nie wyszło z tego drugie bankai Tousena, gdzie świetna moc będzie używana przez kretyna bez wyobraźni. Akurat kretynem Giriko wprawdzie się póki co nie wydaje, ale kurde, nie chciałbym go spotkać w ciemnej uliczce. Facet brzmi jak zawodowy świr. Zresztą Riruka też do normalnych nie należy. Posyłać do walki różowe świnie i takie tam. Poza tym jednak, jakoś zaskakująco dobrze, albo przynajmniej nie źle, ogląda się jej wygłupy. Cóż, przynajmniej jak na razie. Zabawny jest moment, gdy, po całej jej tyradzie skierowanej do Yukio, ten poprosił ją o powtórzenie ściągając słuchawki, a Riruka była gotowa zacząć swoją gadkę od samego początku. Na szczęście w porę powstrzymała ją Jackie. Swoją drogą, Jackie wydaje się jak na razie chyba jedyną w miarę normalną osobą w całej tej ekipie popaprańców. Jak już pisałem, Giriko to sadysta. Riruka to tsundere do potęgi, dodatkowo z wyraźnymi odchyłami. Ginjou wydaje się być trochę dziwny nawet siedząc i nic nie robiąc, a Yukio… wolę nawet nie zaczynać. Chociaż pewnie niedługo się do niego upodobnię (Skyrim zamówiony, żegnaj realny świecie…). Właściwie jedynym problem Jackie jest to, że przez większość czasu, gdy ją widzimy, siedzi w tym samym miejscu na kanapie i… i tyle. I ciągle w tej samej pozycji. Hmm, może jednak z nią też jest coś nie tak.

W każdym razie, wracając do rzeczy, w odcinku mamy jeszcze jedną postać, mianowicie naszą różowiutką świnkę. I właśnie ta różowiutkość na początku sprawiła, że wydała mi się jeszcze głupsza niż w mandze. Ale jak tak oglądałem jej poczynania, to w sumie wyszła nawet nieźle. Na pewno pomógł w tym głos, przynajmniej ten pierwszy, bo po chwili prosiak przechodzi nagłą mutację. Niemniej muszę oddać tutaj honor Riruce. Dziewczyna ma jednak choć trochę gustu, bo w końcu jeśli chodzi o pluszowe zwierzaki, to świnie niszczą wszystko. No, może akurat ta tutaj zbyt piękna nie jest, ale co tam. Na koniec warto wspomnieć jeszcze o tym, że tak naprawdę to dostaliśmy w tym epizodzie trochę szczegółów o nie dwóch, a trzech fullbringach. Swoje trzy grosze dorzucił także Chad, tłumacząc naturę swojej własnej mocy (której, mam nadzieję, będzie używał trochę częściej niż do tej pory). Jak się okazuje, jej źródłem jest jego skóra. Hmm, brzmi to dziwacznie… ale właściwie co ostatnimi czasy tak nie brzmi w tej serii? Ciekawym, czy podobnie sprawa ma się z Inoue. A właściwie to nie, czemu miałbym się interesować Inoue? Ech, to chyba pozostałości po choróbsku, takie jakieś chwilowe zaćmienia umysłu. No, w każdym razie, to byłoby chyba na tyle. Nie ma specjalnie czego punktować w tym epku, brak tu zarówno jakichś wielkich fajerwerków, jak i opadania na dno. Ot, odcinek do obejrzenia, dający co najwyżej nadzieję na więcej zabawy następnym razem.

Wszyscy wszystkich obserwują i tylko Yukio ma to gdzieś i ciągla gra. Jak myślicie, w co? Stawiam na coś zboczuchowego, bo ostatnio sporo tej tematyki w opisach…

Nie dowiadując się od fullbringerów niczego o obecnej sytuacji, Ichigo opuścił ich siedzibę, olewając propozycję przywrócenia mu mocy. Przynajmniej chwilowo, bo dostał od Kuugo czas na przemyślenie sprawy. Jeszcze tej samej nocy, znany nam już facet z książką znalazł sobie cierpiącą duszyczkę, której pomógł w przemianie w hollowa, używając do tego miecza. Następnego dnia Riruka, gorąco zainteresowana osobą Truskawy, lecz, zgodnie z kodeksem tsundere, starająca się to maskować, zabrała się za szpiegowanie nowego obiektu swoich uczuć. Także leżący w szpitalu Ishida doczekał się uwagi ze strony dziewczyny. W odwiedziny wpadła do niego Inoue, proponując mu przy okazji szybkie wyleczenie, lecz Quincy, nie wiedzieć czemu, odmówił. Nagle oboje wyczuli hollowa. Ruda ruszyła w miasto, by odnaleźć stwora, jednak gdy natknęła się na Ichigo, nagle energia hollowa zniknęła. Wkrótce, w nocy, wokół Ichigo znowu zaczęło się coś dziać. Tym razem to Karin wyczuła coś dziwnego w pobliżu ich domu. Rano, w drodze do szkoły, Truskawa spotkał Chada. Ten próbował go nakłonić do tego, by skorzystał z możliwości odzyskania swoich mocy. Ichigo jednak nic sobie z jego gadki nie robił. Jeszcze tego samego dnia, natknął się na Książkowego. Próbował go dogonić, ale tajemniczy osobnik w końcu zniknął mu z oczu. Zamiast niego, Ichigo znalazł Yuzu, która została nagle zaatakowana przez hollowa. Pozbawiony mocy Ichigo zdołał wprawdzie zranić potwora, ale nie był w stanie go pokonać i uratować siostry. Na szczęście w porę pojawił się Kuugo. Ocalił życie Yuzu i zlikwidował hollowa. To wydarzenie uświadomiło Ichigo, jak bardzo potrzebuje i pragnie swoich mocy. Po przemyśleniu sprawy wrócił do siedziby Xcution, gotów na ich odzyskanie. Kuugo czekał już z jego odznaką.

Jak ostatnio pisałem, poprzedni odcinek był w dużej mierze zbudowany ze scen przygotowanych specjalnie z myślą o anime, których nie było w ogóle w mandze. Cóż, tym razem tak nie jest. Tym razem cały odcinek jest zbudowany ze scen, których nie było w mandze. Na szczęście jednak tym razem Pierroci trochę bardziej się postarali i koniec końców muszę przyznać, że stworzenie kawałka własnego materiału całkiem nieźle im w tym przypadku wyszło. Przede wszystkim dlatego, że nie zapchali epizodu scenami, które nie mają kompletnie żadnego znaczenia. Nawet jeśli początkowo może się wydawać inaczej. A może się tak wydawać choćby w wypadku wątku z Riruką śledzącą Ichigo. Przez jakiś czas byłem pewien, że będzie to kolejna rzecz, do której będę mógł się przyczepić, bo wydawała się naprawdę wrzucona na siłę, bez żadnego wpływu na fabułę, od, byleby odcinek wydłużyć i może pokazać ludziom trochę dłużej nową laskę w serii. Ale potem okazało się, że dzięki śledzeniu Ichigo, Riruka mogła zauważyć, że coś się wokół niego dzieje, co, w połączeniu z podobną obserwacją Karin, zaowocowało reakcją Kuugo, który pomógł Ichigo uratować Yuzu. Ostatecznie jedynym dziwnym motywem, który nie wydaje się mieć jakiegokolwiek znaczenia, są odwiedziny Inoue u Ishidy. Nie dostaliśmy tam ani żadnych nowych informacji, ani nawet odrobiny humoru. Dostaliśmy za to dość głupie stwierdzenie Ishidy, który, kij wie czemu, woli gnić w szpitalu podczas gdy dookoła grasują jakieś świry, zamiast pozwolić się uleczyć Inoue i mieć kłopot z głowy. Zawsze uważałem Ołówka za dość inteligentną bestię, ale aktualnie zaczynam nabierać pewnych wątpliwości.

Skoro jesteśmy już w temacie Drużyny Truskawy, to warto wspomnieć o tym, że Chad doczekał się rozmowy w cztery oczy z Ichigo. Dobrze było coś takiego zobaczyć, zwłaszcza, że scena została naprawdę ładnie narysowana. Zresztą tak jak kilka innych. Odcinek ogólnie prezentuje się bowiem naprawdę dobrze pod względem graficznym. Nawet w paru słabszych miejscach wciąż trzyma raczej zadowalający poziom. Dobra jakość oprawy widoczna jest chyba zwłaszcza pod koniec, gdy Ichigo ściga Książkowego, próbuje walczyć z hollowem i dostaje wsparcie ze strony Kuugo. Sam Kuugo naprawdę ładnie się pogibał w tej walce i właściwie całe starcie mi się podobało, poza jednym momentem, gdy nagle Ichigo ujrzał w głowie obraz hollowa, którego nie powinien był widzieć. Nie mam nic przeciwko temu, że go zranił, ale wolałbym, żeby po prostu wbił mu tą rurę przypadkiem, waląc na chybił trafił, niż po odkryciu jakiegoś mentalnego obrazu przeciwnika we własnej łepetynie. Poza tym jednak nie mam się raczej czego przyczepić. Zamiast tego pochwalę jeszcze moment, kiedy Truskawa, ni z tego, ni z owego, nagle minął się na chodniku z Książkowym. Ładnie to wyszło. Podobnie jak scena, gdy dostał chwilowego zapału i puścił się biegiem w kierunku rzeki, do której wcześniej wyrzucił swoją odznakę. Tu też Pierroci dobrze się spisali i dali nam całkiem miły, klimatyczny moment. Zresztą, skoro już jesteśmy przy odznace, to muszę przyznać, że nie spodziewałem się takiego rozwiązania motywu jej wyrzucenia. Przez chwilę myślałem już, że Ichigo rzuci się do wody i po prostu ją znajdzie. A tu proszę, miał ją Kuugo. A skąd? A na to pytanie odpowiada nam Golden na końcu odcinka. O ludzie, tak dobrego Goldena to już czas jakiś nie widziałem. Kuugo totalnie w nim wymiótł i każdemu, kto zwykle kończy oglądanie odcinka gdy tylko zacznie się ending, polecam tym razem sprawdzić tą końcową wstawkę. I tym pozytywnym akcentem wypada chyba zakończyć.

Jeśli zastanawialiście się kiedyś, jaką moc z anime chcielibyście mieć najbardziej, ten odcinek może zdecydowanie wpłynąć na ten wybór.

Przytłoczony ostatnimi zdarzeniami Ichigo zdecydował się zadzwonić pod numer z karty, którą dostał od Kuugo. W ten sposób umówił się z nim na spotkanie, podczas którego miał nadzieję wyjaśnić kilka kwestii. Nim do tego doszło, w szkole zaczepiła go Inoue, martwiąca się o Chada. Sado od jakiegoś czasu nie pojawiał się w szkole i nikt nie wiedział, co się z nim dzieje. Gdy tego samego dnia Inoue poszła do jego domu, by sprawdzić, czy wszystko z nim w porządku, nikogo nie zastała. Ichigo tymczasem spotkał się z Kuugo, który zaprowadził go do siedziby swojej i swoich towarzyszy. Troje z nich czekało już w środku, kolejna członkini grupy, Riruka, dołączyła po chwili, sprowadziwszy ze sobą… Chada! W takich okolicznościach przyrody Kuugo rozpoczął wyjaśnienia. Opowiedział Ichigo o mocach członków Xcution. Są oni tak zwanymi fullbringerami, czyli osobnikami, potrafiącymi wyciągać dusze z przedmiotów i używać ich wedle swego uznania. W tym również, rzecz jasna, w celach bojowych, czego dowodem jest ogromny miecz, w który Ginjou przemienił zawieszony na swojej szyi krzyżyk. Fullbringerzy posiadają swoje moce za sprawą tego, że ich matki, jeszcze przed ich narodzinami, zostały zaatakowane przez hollowy. W ten sposób ślad mocy hollowów zostawał w ich ciałach a następnie przenosił się na dzieci. Te nie są jednak zadowolone z takiego stanu rzeczy i chcą się owych mocy pozbyć. Sposobem na to jest przekazanie ich istocie będącej ich dokładnym przeciwieństwem. Człowiekowi, który urodził się z mocami shinigami. Komuś takiemu, jak Ichigo, nim utracił swoje moce. Jak powiedział Kuugo, jeszcze przed Truskawą był inny podobny osobnik. Część fullbringerów oddała mu swoje moce i opuściła szeregi grupy. Teraz pozostali chcą przekazać swoje moce Ichigo, ale najpierw muszą mu pomóc odzyskać jego moc shinigami.

Hmm, to chyba wszystko, niczego ważnego z gadaniny Kuugo raczej nie pominąłem. No, taką mam przynajmniej nadzieję. W każdym razie sporo tego było, co? Się nam nasz nowy bohater rozgadał. Ale to dobrze, bo wreszcie wiemy, na czym stoimy i co właściwie ma się dziać w tym nowym arcu. To znaczy, przynajmniej jak na razie. Po pierwsze, mamy oczywiście powtórkę z rozrywki. Zaczyna się nowy rozdział historii, więc ktoś musi pomóc Ichigo z jego mocami. Tak było przed wejściem do Soul Society, gdy trenował go Urahara, oraz na początku arcu arrancarów, kiedy to ćwiczył pod okiem Hirako i spółki. Jednocześnie, podobnie jak w przypadku naszych zamaskowanych przyjaciół, nowa grupa postaci wprowadza nas w świat zupełnie nowego rodzaju zdolności. Poprzednio były to moce hollowów, teraz jest to tzw. fullbring. Czym to jest, już wiemy. Wiemy też, że każda rzecz na świecie posiada duszę. To sprawia, że zaczynamy mieć inny stosunek do swoich domowych wucetów. Jednocześnie dodaje do uniwersum Bleacha zestaw nowych możliwości, choć co do ich jakości, póki co trochę zbyt wcześnie wyrokować. Mogę jednak na pewno przyznać, że mieczysko Kuugo mi się podoba. Jej miłą odmianą od standardowego oręża używanego w Bleachu i, ot po prostu, wygląda całkiem badasko. No i zdolność powodowania, żeby alkohol sam wlatywał do ust? Kurde, to się nazywa praktyczna moc. W obliczu tego faktu zagadką jest, dlaczego fullbringerzy chcą się pozbyć swoich mocy. Cóż, jakkolwiek dziwnym by to nie było, chcą. I chcą je oddać Truskawie. Mi się wydaje, czy w powietrzu czuć pałerapa?

Poza tematem przywracania mocy Ichigo, którego pojawienie się, bądźmy szczerzy, było tylko kwestią czasu, mamy jeszcze dwie interesujące sprawy, o których warto wspomnieć. Po pierwsze wpadł do nas Chad! Łuhu! Zarosło mu się trochę, ale jednak nie to nas interesuje. Interesuje nas to, że coś go najwidoczniej łączy z ekipą Kuugo. Co, tego dokładnie nie wiemy, ale jako, że jego moce zawsze przypominały moce hollowów, możemy się domyślać bez żadnych dodatkowych podpowiedzi. Swoją drogą warto tu zauważyć, że reakcja Ichigo na widok Chada jest dość… eee… wyjątkowa? Ja wiem, że Truskawa mógł doznać lekkiego szoku, ale śmiem twierdzić, że troszkę tu przesadził. Zachował się, jakby ktoś w tajemnicy zmienił mu płeć w czasie snu. I nie, nie pytajcie skąd wiem, jak człowiek zachowuje się w takiej sytuacji. Skoro jednak jesteśmy w temacie „dziwnych zachowań na widok” to mimo chwilowej szajby Ichigo, i tak prym w tym odcinku wiedzie niejaka Riruka, czyli kolejna przedstawiona nam fullbringerka. Jej reakcja na widok Ichigo z pewnością jest trochę zaskakująca, chociaż tak serio, to nie wiem czy to słowo ma jeszcze rację bytu w świecie, w którym gorzała sama wlewa się do facjaty. Wracając jednak do rzeczy, drugą istotną kwestią jest napomknięcie przez Kuugo o innym osobniku, który tak jak Ichigo, był, lub też wciąż jest, człowiekiem z mocami shinigami. To zdecydowanie przykuwa uwagę i można chyba śmiało podejrzewać, że zostanie w przyszłości odpowiednio rozbudowane. To znaczy, mam nadzieję, że odpowiednio, bo taki wątek miałby potencjał, który szkoda by było zmarnować.

Ogólnie, podsumowując odcinek, wypada on raczej na plus. Wprawdzie ciężko powiedzieć, żeby jakoś specjalnie dużo się w nim działo, ale wyjaśnienia Kuugo potrafią zaabsorbować uwagę i, prawdę mówiąc, nawet nie zauważyłem, kiedy epizod mi przeleciał. Pod względem technicznym jest nieźle, chociaż szału raczej nie ma. Kreska i animacja wyglądają chwilami dość dziwnie. Tak, jakby twórcy próbowali zrobić coś, hmm, bardziej dopracowanego, ale nie bardzo wiedzieli, jak się za to zabrać. Na szczęście te braki rekompensuje kilka świetnych utworów muzycznych. No, może poza wstawką o fullbringerach po endingu. Tam zrobili z Kuugo takiego potworka, że ciężko to czymkolwiek przesłonić.

Poznajcie twarz książkowego zboczucha! Spokojnie, na sali jest też lekarz.

Wracający po ciemaku do domu, Mizuiro i Keigo zostali zaatakowani przez nieznanego napastnika. Na szczęście w porę z pomocą przyszła im Tatsuki. Podobnego fuksa nie miał niestety Ishida, który trafił ciężko ranny pod lekarskie skrzydła swojego ojca. Do szpitala przybyła w mig Inoue, a następnie również Ichigo, który wcześniej wyrzucił swoją odznakę w odmęty rzeki. Uryuu nie kwapił się do rozmowy z przyjaciółmi, jednak, gdy Ichigo już odszedł, starszy Ishida uciął sobie pogawędkę z Inoue. Stwierdził, że ten, kto zaatakował jego syna, najpewniej jest człowiekiem o podobnych zdolnościach, co Ruda i Chad, i że to właśnie oni mogą być kolejnymi celami. Następnego dnia, po szkole, Ichigo wybrał się na zakupy z siostrami. Czekając z Yuzu na Karin spotkał Tatsuki, która opowiedziała mu o przygodzie Keigo i Mizuiro z dnia poprzedniego. Jako że komórki chłopaków nie odpowiadały, Ichigo ruszył na ich poszukiwania, przeczuwając, że mogą mieć kłopoty. Znalazł ich nieprzytomnych, na dodatek w samą porę by uratować ich przez zmiażdżeniem przez górę żelastwa. Wtedy właśnie ujawnił się sprawca ataku na jego przyjaciół, którym okazał się być ten sam gość, któremu Truskawa przeszkodził w zajumaniu torby Kuugo. Nie był też sam. Ichigo spotkał się oko w oko z mężczyzną, który poprzedniego dnia załatwił Ishidę. Nim jednak do czegokolwiek doszło, nieznajomy ulotnił się, gdy na miejscu zjawił się Ryuken. Ichigo, nie wiedząc już, co się dookoła wyprawia, zadzwonił pod numer z karty, którą dał mu wcześniej Kuugo.

Ten odcinek jest… męczący. Jakoś z tym akurat aspektem nie miałem do tej pory zbytniego problemu w Bleachu, ale tym razem to, jak ten epizod jest zmontowany, zwyczajnie mnie wykańczało. Ciągłe przeskakiwanie z jednych całkiem randomowych scen i lokacji w drugie, z czego nie wiele na dobrą sprawę wynikało, zaczynało doprowadzać mnie powoli do białej gorączki i cieszę się, że odcinek dobiegł końca, nim stał się naprawdę nieznośny. Możliwie, że jest w tym zasługa Pierrotów, którzy pozwolili sobie tym razem na naprawdę sporo swobody. Powciskali tu i ówdzie pokaźną liczbę rzeczy, których nie było w mangowym oryginale. Tam nie było ani jednego ataku na Keigo i Mizuiro, nie było żadnych zakupów, nie było powrotu tego anonimowego cepa, który już po raz trzeci w ciągu trzech odcinków dostał po ryju, a przede wszystkim nie było tam spotkania Ichigo i gościa z książką, do którego doszło w tym epizodzie. Początkowo zmiany mi się podobały. Kiedy zobaczyłem, jak obok Ichigo pokazuje się facet z książką, nawet mnie to ucieszyło. Łał, nieźle, tego w mandze nie było, ciekawie zobaczyć coś takiego. Gdy jednak przyszła pora podsumować cały odcinek, stwierdziłem jednoznacznie, że oberwaliśmy sporą dawką… cóż, niczego. Ostatecznie przedwczesne spotkanie Ichigo i książkowego jest jedną z dwóch interesujących zmian, o jaką pokusili się Pierroci. Jest jeszcze druga, ale jako że nie chcę zbytnio spoilerować, powstrzymam się przed pisaniem o niej i o to samo proszę wszystkich komentujących.

Ostatecznie, gdy wyrzucić cały nieprzydatny bagaż, z odcinka zostaje nam scena w szpitalu i dzwoniący na końcu Ichigo. Z tej pierwszej dowiedzieliśmy się, że najwidoczniej po ziemi stąpa więcej dziwadeł pokroju Chada i Inoue, oraz że… nie, to właściwie tyle. Z drugiej za to dowiedzieliśmy się, że… no właściwie niczego się nie dowiedzieliśmy, Ichigo po prostu zadzwonił pod numer z karty. Dżizas, czy mi się zdaje, czy ktoś mi ukradł przynajmniej kwadrans życia? Dodatkowo jeszcze sporo w odcinku jest gadającej Yuzu. Na tyle dużo, że jeszcze chwila, a dostałbym krwotoku z uszu. Sam nie wiem dlaczego jej głos zaczął mnie nagle tam boleć, ale, choć naprawdę próbowałem, nic nie mogę na to poradzić.

Z bardziej interesujących kwestii warto wymienić pozbycie się odznaki, powrót Ryukena i… Kurcze, fajnie znowu zobaczyć Ryukena, no nie? Ech, kogo ja oszukuję, ten odcinek jest na wskroś do bani. Naprawdę nie mam nic przeciwko temu, żeby Pierrot dodawał trochę swojego do akcji z mangi, ale kurde, niech robi to sensownie, zamiast zapychać odcinek bzdurami. Poza spotkaniem Ichigo z długowłosym właściwie nic nie przykuło mojej uwagi, a to, jak na dwadzieścia minut, jest zdecydowanie zbyt mało. Na szczęście zakończenie daje nadzieję na więcej, więc pozostaje czekać i mieć nadzieję na porządną dawkę zabawy, bo tak to my daleko nie zajedziemy.

Na scenę wkraczają zboczuch z książką i szefowa z rozdwojeniem jaźni.

Na teren szkoły wpadła zgraja troglodytów, mających interes natury brutalnej do Ichigo, który w poprzednim odcinku zafundował jednemu z jej członków szybką i bolesną operację plastyczną facjaty. Zanim jednak poszkodowany i jego kumple spotkali się z Truskawą, wyszedł do nich Ishida, który chciał sam się z nimi rozprawić. Wkrótce do zabawy dołączył także Ichigo i tak zaczęła się jatka. Została ona jednak nagle przerwana przez pojawienie się pewnej kobiety, która porwała ze sobą Ichigo i odjechała w siną dal. Jak się okazało, była to jego szefowa, Ikumi Unagiya. Ikumi zatargała swego niesfornego pracownika do roboty, wręczając mu całą listę zadań do wykonania. Nagle w siedzibie firmy Unagiya zjawił się nowy klient, którym okazał się być ten sam facet, któremu Ichigo pomógł ostatnio odzyskać skradzioną torbę. Utrzymując, że ich kolejne spotkanie to czysty przypadek, gość rozgościł się w najlepsze i przeszedł do przedstawiania swojej sprawy. Chciał, by firma Ikumi dowiedziała się czegoś o… Isshinie. Zasugerował także, że wie o rodzinie Ichigo więcej niż on sam, a także odesłał go do sklepu Urahary. Tam Ichigo zobaczył opuszczając właśnie sklep Karin. Wciąż towarzyszył mu nowy (nie)znajomy, który wreszcie przedstawił się jako Kuugo Ginjou. Wręczył on na koniec Truskawie pewną kartę, by w końcu się oddalić. Już w swoim domu, Ichigo doczekał się gościa w osobie Inoue. Przyszła ona rozeznać się trochę w sytuacji, gdyż wyczuwała, że z Ichigo dzieje się coś dziwnego. Czuł to także Ishida, który stojąc przed domem Truskawy, nagle natknął się na dziwacznego mężczyznę, który nie tylko poruszał się w powietrzu, ale też robił to z nadzwyczajną prędkością. W końcu nieznajomy znudził się bieganiem po niebie i zaatakował.

Na początek muszę wyrazić swe niezmierne zadziwienie. Możliwe, że nie wszyscy to zauważyli, ale podczas walki Ishidy i Ichigo z grupą oprychów, spotykamy starego znajomego. A dlaczego nie wszyscy musieli to zauważyć? Bo spotkanie z nim zostało trochę względem mangi okrojone. Tam też nie trwało wprawdzie długo, ale gość przynajmniej zdążył trochę powiedzieć i nawet wyjaśnić, co się z nim do tej pory działo. O kim mowa? Pamiętacie Yokochiniego, gościa, który wraz ze swym gangiem schwytał kiedyś Chada i chciał zniszczyć jego pamiątkę po dziadku, po czym został zdrowo obity przez Truskawę? To właśnie on pojawił się w tym odcinku, choć z trochę odmienionym (na gorsze moim zdaniem) dizajnem. Rzecz jasna to, że twórcy anime nie dali mu dojść do słowa, nie jest zbytnim grzechem, bo nic istotnego by z tego i tak nie wynikło. Dziwi mnie jednak to, że zmarnowali taki idealny moment na dodatkowe rozciągnięcie odcinka. Przechodząc przez tą scenę w mandze, byłem pewien, że w anime ją powiększą. Że zamiast Yokochiniego gadającego o swoich perypetiach, będziemy mieli jakiś większy fleszbek, wiecie, taki wizualny. Nic wielkiego, przynajmniej statyczne obrazki z gadaniną samego zainteresowanego. To byłaby doskonała okazja, żeby wpakować w odcinek trochę dodatkowego materiału. Ale jednak nic z tego. Co więcej, Pierroci nie tylko nie przedłużyli sceny z Yokochinim, ale wręcz ją skrócili. A potem, jak im zacznie materiału brakować, będą przeciągać co tylko się da i się nie da zanim wlezą w filery. I to będzie ich cholerna wina, bo jak mają okazję na wpakowanie czegoś do odcinka, to ją marnują.

Idąc dalej, przyjrzyjmy się może kolejnym zmianom wyglądu naszych bohaterów, skoro wspomniałem już o przeróbce u Yokochiniego. Tym razem możemy podziwiać nowe wcielenia Ururu i Jinty. W sumie oboje wyglądają nieźle, choć za pierwszym razem trochę mnie ich wygląd zaskoczył i w przypadku obojga, wolałem ich wcześniejsze projekty. No, ale widać, że przynajmniej charaktery im się nie zmieniły. Ururu wciąż jest cicha i poukładana (plus, dodatkowo, teraz jeszcze jest obiektem westchnień kumpli Jinty), Jinta natomiast nadal jest chamskim narwańcem. A, no i pojawił się też Urahara. I to w towarzystwie Karin. Hmm, co tu się wyprawia?

No właśnie, skoro już przy tym jesteśmy, to jak się mają sprawy z fabułą odcinka? Cóż, zaczynamy od grupowego starcia z gangiem, w którym ramię w ramię biorą udział Ichigo i Ishida. Fajnie zobaczyć, jak chłopaki dają razem czadu (już drugi raz w historii napisałem przez pomyłkę „Chadu”…), choć oczywiście nie może się to równać z legendarnym przywiązaniem Zangetsu do głowy Ishidy. Przede wszystkim zabrakło tu trochę polotu. W mandze był świetny rysunek z liderem gangu, na którego powybijanych zębach wymalowany był numer rozdziału. Oczywiście ten numer w odcinku pojawić się nie powinien, ale jednak kilka takich sympatycznych ujęć byłoby mile widzianych. Zamiast tego szybko przenosimy się do domu Ikumi, szefowej Ichigo i kolejnej nowej postaci. Jaka jest Ikumi? Cóż, jako szefowa, jest całkiem fajna. Głośna, charyzmatyczna i dość brutalna względem biednej Truskawy. Słowem, da się lubić. Ma jednak jeszcze drugą stronę swej osobowości. Jako matka swojego gnojkowatego syna jest do rany przyłóż milfem. Na szczęście, przynajmniej jak na razie, przez większość czasu była szefową. I wolałbym, żeby tak pozostało. Sama praca Ichigo to ni mniej, ni więcej, filia firmy, którą w „Gintamie” prowadzi niejaki Gin-san. W skrócie: za kasę zrobim wszystko. Szczerze mówiąc, chciałbym zobaczyć jak właściwie Ichigo znalazł tą robotę i jak poznał Ikumi. To mogłoby być zabawne. Niestety, a może i stety, zamiast takiego fleszbeka spotykamy znowu tajemniczego nieznajomego, który interesuje się tajemniczą familią Truskawy i daje mu tajemniczą kartę. I właściwie tyle o nim wiemy. Wiemy, że zna Isshina i Uraharę. Że wie o spotkaniach Karin z tym ostatnim i że ogólnie ma chyba ochotę pobrudzić trochę dywany z chaciorze Kurosakich. A może wręcz przeciwnie. Może chce je wyprać. To na razie jest jeszcze tajemniczą tajemnicą. Póki co jedynym, co przestało nią być, jest jego tożsamość. Kuugo Ginjou, tak właśnie przedstawia nam się nasz nowy bohater. Za to bezimiennym pozostaje kolejny, który z książką w łapie śledzi Ishidę. Początkowo można było mieć jeszcze nadzieję, że to zwykły zboczeniec, który lubi chłopców w okularach, ale okazało się, że taki zwykły to on nie jest (choć jeśli o zboczeństwo chodzi, to jeszcze nie wszystko stracone). Koleś skacze sobie w powietrzu, śmiga jakby miał motorek w tyłku a na koniec zgotował naszemu Quincy kąpiel w keczupie. I na tym odcinek się kończy. Póki co nie dowiedzieliśmy się więc właściwie niczego. Mamy kolejne nowe postacie i wiemy, że coś dzieje się wokół Ichigo i jego rodzinki, ale co, i kim właściwie są te nowe charaktery, to wciąż pozostaje w sferze domysłów. Mam nadzieję, że już niezbyt długo, bo intryguje mnie kwestia Karin. Ogólnie cały klan Kurosakich wydaje się teraz nieźle poplątany i jedyną normalną pozostaje Yuzu, przez co pewnie skończy w jakimś zakładzie zamkniętym. Czego oczywiście jej nie życzę.

Zresztą nie tylko rodzinka Ichigo jest pokręcona. Wtóruje jej grafika, która jest dość nierówna. Chwilami postacie wyglądają zwyczajnie brzydko i, ogólnie rzecz biorąc, odcinek zostaje pod tym względem w tyle za swym poprzednikiem. Na szczęście gdzie krzywią się oczy, tam ubaw mają uszy. Wielkim prezentem jest „Creeping Shadows” w scenie z Ishidą i jego nowym kolegą, pod koniec odcinka. Dodatkowo zaraz potem pojawił się całkiem nowy, jeśli się nie mylę, kawałek, który brzmi dość… cóż, interesująco. Z pewnością może być z niego w przyszłości niezły użytek, jeśli będzie się go należycie wykorzystywać. A na koniec, pozostając w tematach związanych z muzyką, wrócę jeszcze do endingu. Wprawdzie powinienem był wspomnieć o tym poprzednio, ale cóż, zwyczajnie wyleciało mi to z głowy. Za to teraz pamiętałem i dlatego się pytam: co w endingu robią te pluszaki z Bounto? Czy ja mam się bać? Bo chyba zaczynam się bać.

P.S. (Jak. Zawsze. Spóźniony.)

Zaopatrzyliście się już w rodzime wydanie DiamondDust Rebellion na DVD? Polecam, cena całkiem niezła. Zresztą pierwszego filmu także.