W ten deszczowy dzień Ryou wreszcie wyznaje swoje uczucia Tomoi. Jest on tym trochę zdziwiony i mimo iż nie darzy jej tym samym uczuciem, to postanawia zostać jej chłopakiem. Ma nadzieje, że z czasem, gdy się lepiej poznają, pokocha Ryou. Dziewczyna słysząc to nie może powstrzymać łez szczęścia. Wszystko wydaje się jej być jak piękny sen. Jakiś czas później Tomoya spotyka na ulicy Kyou, która zdaje się być w nienajlepszym humorze. Podczas ich rozmowy Kyou nagle porusza temat pocałunku. Jest ciekawa, czy całował się już z jej siostrą. Lekko zmieszany Tomoya mówi, że nie. W tej sytuacji Kyou proponuje mu mały trening.

Nagisa patrząc na listę klas, zauważa, że wszyscy jej przyjaciele zostali przydzieleni gdzieś indziej. Ona zaś sama będzie musiała zawiązać nowe znajomości. W tym czasie wpada na nią Tomoya, choć oboje się jeszcze nie znają. Tomoya i Suzuchara chodzą jeszcze do drugiej klasy liceum i jedyne czym zajmują się w szkole, to wpadaniem w kłopoty. Na jednej nudnawej lekcji obje starają się z niej uciec, co niestety się im nie udaje. Za karę muszą stworzyć baner witający nowych uczniów, a osobą która tego przypilnuje jest Kyou.

W świecie iluzji, który już całkowicie pokrywa biały puch, dziewczynka i robot leżą trzymając się za ręce. Robot zastanawia się, czy to już jest koniec ich podróży, choć nie chce, by dziewczynka spała w takim miejscu. Stara się ją jakoś ruszyć, ale na próżno. W końcu dziewczyna otwiera oczy i opowiada mu o śnie, który jej się przyśnił. Wyjaśnia mu, że kiedyś byli razem w innym świecie. Robot proponuje by wrócić tam, jednak dziewczynka nie może opuścić świata, w którym się teraz znajdują.

Doktor po zbadaniu Ushio mówi, że jej choroba jest taka sama, jaką miała Nagista, dlatego nie jest w stanie nic z tym zrobić. Akio widząc załamanego Tomoya, przypomina mu, kto jest ojcem Ushio i dodaje mu otuchy. W świecie iluzji dziewczynka i robot kontynuują swoją podróż. Mimo iż robot nie odczuwa zimna czy ciepła, dobrze wie, że ręka dziewczynki jest zmrożona. Muszą się pośpieszyć, bo wszystko dookoła już jest pokryte śniegiem.

Kiedy Tomoya wreszcie ma okazje spotkać nauczycielkę Ushio, okazuje się, że jest nią Kyou. Podczas tego spotkania Kyou mówi mu o reszcie starych przyjaciół, którzy cały czas się o niego martwili. Chcieli wspólnie odwiedzić go na nowy rok, ale postanowili jednak jeszcze z tym odczekać. Tymczasem Tomoya zapewnia, że wszystko już jest w porządku i pyta się, jak Ushio zachowuje się w przedszkolu. Kyou od razu mówi, że jest dobrą dziewczynką, ale też bardzo ruchliwą – nie tak jak jej mama. Dlatego Kyou musi uważać, żeby jej nie stracić z oczu.

Po powrocie z wycieczki Tomoya odwiedza pokój Nagisy, w którym przez tak długi czas nic się nie zmieniło. Przeprasza Sanae za te wszystkie stracone lata, ale jednocześnie dziękuje, że dzięki niej uświadomił sobie, kim tak naprawdę jest – ojcem mającym kochaną córeczkę. Postanowił od teraz samemu ją wychowywać i nie robić Sanae i Akio więcej kłopotów.

W świecie iluzji dziewczynka pyta się robota, czy chciałby pójść do miejsca gdzie jest miło i ciepło. Robot, głównie w trosce o nią, zgadza się. Tak więc razem, trzymając się za ręce, wyruszają w podróż. W prawdziwym świecie, podczas jazdy pociągiem, Ushio prosi tatę by się z nią pobawił. Tomoya nie bardzo wie, na czym ta zabawa miałaby polegać. Ushio tłumaczy mu, że Sanae zwykle jej czyta, jednak nie wzięła żadnej książki ze sobą. Natomiast Aki gra z nią w baseball. Nie taki prawdziwy, ale udawany. Tomoya niestety nie ma zamiaru bawić się z nią w takie głupie gierki.

Minął piąty rok odkąd zmarła Nagisa rodząc małą Ushio. Przez tan czas życie Tomoi polegało jedynie na pracowaniu, jedzeniu i spaniu. Dzięki tej rutynie starał się o wszystkim zapomnieć. Do tego przez cały czas uważa, że spotkanie z Nagisą było tragiczną pomyłką, której on jest winny. Pewnego dnia Tomoyę odwiedza Sanae z propozycją pójścia na randkę. Tomoya nie mając większego wyboru i nie chcąc jej urazić, w końcu się zgadza. Jednak randka była dopiero początkiem wielkiego planu, który przygotowała mama Nagisy.

W świecie iluzji mały robot przynosi dziewczynce części do budowy latającej maszyny. Dziewczynka jednak z powodu zimna nie jest już w stanie pracować i prosi robota, by przy niej został. Robot natomiast wie, że jeśli chce z nią zostać to musi dokończyć budowy. W przeciwnym razie dziewczynka zginie. Tymczasem w prawdziwym świecie Nagisa powoli szykuje się do urodzenia swojego dziecka. Nie zostało już wiele czasu, więc każdy wspiera ją jak tylko może. Pewnego wieczoru Tomoya rozmawiając z Sanae mówi jej, że gdyby Nagisa go nie spotkała, to żyła by zupełnie innym życiem. Być może szczęśliwszym.

Minęły już dwa miesiące odkąd Nagisa zaszła w ciążę. Jej ojciec jest tym trochę poddenerwowany, ale Tomoya obiecuje zawsze ją bronić. Sanae zauważa, że kiedy ona była w ciąży z Nagisą, to Akio powiedział dokładnie to samo. Tomoya wie, że teraz będzie musiał utrzymywać trzyosobową rodzinę i zastanawia się, czy jego ojciec myślał o tym samym nim on się urodził.