A potem żyli długo i… nic się nie zmieniło.

Odcinek 11

Tsucchi ma doła (ciężko w sumie go nie mieć po ostatnich wydarzeniach…) i bierze dzień wolnego. Nie dane mu będzie jednak dobrze wypocząć gdyż Anzu melduje się w roli opiekunki na progu jego domu… jak zwykle w takich sytuacjach pytanie tylko brzmi kto się tu kim będzie bardziej opiekował. Następnego dnia sytuacja się powtarza, Anzu znów troskliwie opiekuje się swoim przyszłym mężem aż do samego wieczora, kiedy to Tsucchi odnosi śpiącą Anzu do domu. Wymuszona w ten sposób wizyta w domu Sakury dała Tsucchiemu nowy materiał do przemyśleń oraz kopa do działania. Następnego dnia rusza ochoczo z wiechciem kwiatów w ręce do domu Yamamoto-sensei, aby tym razem na serio się jej oświadczyć, ale… zamiast swojej wybranki spotyka po drodze jej siostrę, okazuje się że Yamamoto jest w przedszkolu… „a te kwiaty to tak do pracy do wazonu przyniosłem”…  Nie martw się Tsucchi, w domu czeka na ciebie Anzu. I nawet udało się jej ugotować dla ciebie coś, o dziwo, zjadliwego.

Odcinek 12

Nadchodzą święta bożego narodzenia. Te, jak stara (japońska) tradycja nakazuje, wypada spędzić w gronie osób nam najbliższych. Tsuchida znów uderzył do Yamamoto-sensei i znów odbił się od ściany, cóż było robić – została impreza w domu Sakury razem z Anzu i resztą jego mini haremu. W trakcie przygotowań do przyjęcia Anzu zalicza małą drzemkę podczas której ma bardzo przyjemny sen, oczywiście z nią (nieco podrośniętą) oraz Tsucchim w roli głównej.  Miłych snów, Anzu!

Po świętach ojciec Anzu organizuje pierwszą poważną wystawę swoich obrazów. Spotkanie na niej wszystkich bohaterów staje się pretekstem do wspominek na temat burzliwego romansu Sakury ze swoim nauczycielem. A droga miłosnych podbojów Sakury nie była usłana różami, co to to nie. Od czego jednak duchowe wsparcie Tsucchiego, które przyszło w kluczowym dla niej momencie? I tak oto jak sobie Tsucchi w ten sposób pościelił, tak teraz się wyśpi. Razem z owocem miłości której pomógł zakwitnąć, czyli Anzu (*ekhem* to tylko taka przenośnia). Tym niemniej fakt pozostaje faktem, że tym razem to wsparcie Anzu pozwoliło Tsucchiemu po raz kolejny wziąść się w garść by wyznać Yamamoto-sensei swoje uczucie. A przynajmniej spróbować to zrobić – bo, oczywiście znów nic z tego nie wyszło.

Przyciężkawe były te dwa ostatnie odcinki. Perypetie Tsuchidy, który smali cholewki do koleżanki z pracy i wciąż tylko się odbija od muru niezrozumienia (tudzież życiowego niefartu) są zabawne za pierwszym czy drugim razem ale w końcu ileż można – szczególnie w kilku odcinkach pod rząd. Dobrze że chociaż był przerywnik w postaci występów dorosłej Anzu, hmm, może rzeczywiście Tsucchi powinien dać sobie na wstrzymanie z Yamamoto i poczekać te dziesięć latek… Z drugiej strony to końcówka serii a te rządzą się w anime swoimi prawami. Nie szukając daleko, naprawdę bez problemu można znaleźć sporo przyzwoitych serii anime, których to zakończenia były straszliwym pokazem żenady. Dlatego jako zakończenie te dwa odcinki, powiedzmy że ujdą w tłoku. No chyba że ktoś naprawdę żywił złudzenia że otrzyma zakończenie zamknięte (np. na ślubnym kobiercu)… ja akurat takich złudzeń nie miałem, toteż nie czuję się zbytnio rozczarowany. Jeśli zaś chodzi o podsumowanie całej serii – cóż, zasadniczo trudno się czegoś doczepić. Było zabawnie, było przesłodko, w sumie było wszystko to czego mogliśmy się spodziewać już po obejrzeniu pierwszego odcinka i na całe szczęście bez żadnych pedobearów w środku. Z drugiej strony czuję niedosyt. Jakby czegoś zabrakło. Może ta seria była po prostu zbyt porządna, trochę za mało zwichrowana, nie wiem. Nie żałuję że oglądałem, ale jakoś nie sądzę żebym miał do tego anime kiedyś wrócić. Ode mnie 7/10

ps. przepraszam że od pewnego czasu opisywałem „dwa w jednym” ale naprawdę tak mi było wygodniej. Pomimo przejścia w taki tryb dzielnie starałem się w opisywaniu nie opier*alać (zanadto) ^^;

Enter sis-con, orbitalne siostrzyczki oraz wielki, podwójny kac.

Odcinek 9

Echhh…. – westchnął ciężko Hanamaru-sensei, stwierdzając całkowity brak twórczej weny, niczym jak nie przymierzając u jakiegoś smętnego autora trzeciorzędnych opisów anime. Mangakę na duchu próbuje podnieść młodsza siostra Nany Yamamoto – Mayumi, ale dopiero wspólnymi siłami z konsylium przedszkolaków (w klasycznym składzie Anzu, Koume i Hiiragi) oraz po odtańczeniu tańca Pandy Neko (wersja light), Hanamaru-sensei ostatecznie wychodzi z doła, nabiera wigoru do pracy i kończy nowy rodział na czas. Hihihi, przy okazji dowiadujemy się  jak obie siostrzyczki są do siebie podobne -  obie bezbłędnie zauważają motywy kręcących się wokół nich facetów. Szkoda że dotyczy to tylko i wyłącznie przypadku swojej siostry, a nie siebie samej.

Tymczasem w przedszkolu tematem dnia jest „kim chcesz zostać gdy dorośniesz”. Anzu oczywiście żoną Tsucchiego, Koume dostaje zawrotów głowy od liczby pomysłów na ten temat, zaś Hiiragi chce zostać astronautką i jest w swoim celu do bólu rzeczowa. Przy okazji dowiadujemy się też co zdecydowało o wyborze zawodu przez aktualne pana i panie przedszkolanki. Bo np. jeśli chodzi o Tsuchidę to on zawsze lubił dzieci i z myślą o aktywnym wspieraniu ich szczęśliwej przyszłości wybrał taki właśnie zawód… ok, chyba nikt tego nie łyknął? hehe :> Za karę za swoje tanie kłamstwa Tsuchida spędzi super romantyczny wieczór razem z jedną ze swoich koleżanek w jej mieszkaniu. W planie imprezy – oglądanie na wideo dobrze umięśnionych facetów przez całą noc. Nie martw się Tsuchida, przynajmniej to nie był żaden yaoiec…

Odcinek 10

W przedszkolu ma się odbyć dzień sportu. Koume strasznie to przeżywa, bo nie chce aby jej starszy zbol braciszek zobaczył ją jak przybiega na metę ostatnia. Wdrożony specjalny program treningowy przez Kusano-sensei przynosi efekty – Koume biegnie w swoim biegu prosto po medal… i niestety, ta paskudna grawitacja co zawsze plącze jej nogi. Koume podnosi się jednak i zapłakana dobiega w końcu do mety wprost w objęcia swojego onii-chana, wzruszające, chlip.

Po kolejnym ciężkim dniu pracy, dzielna ekipa pań (i pana) przedszkolanek spotyka się na oficjalnej imprezie integracyjnej. Wraz z liczbą osuszonych kufli oraz odejściem szefowstwa na zasłużony nocny odpoczynek część oficjalna szybko zrobiła się nieoficjalną i wylądowała w barze karaoke. Podjudzony (i spity) przez koleżanki Tsuchida w pewnym momencie wyznaje swoje uczucia Yamamoto-sensei! Ale, ale… jako że każdy miał już porządnie w czubie więc nie zrobiło to na nikim specjalnego wrażenia. W dodatku Tsuchida niechcący użył tekstu żywcem  wyciętego z mangi. Mangi której nawet nie czytał,  ale Yamamoto czytała jak najbardziej i oczywiście potraktowała to jako super romantyczny… cytat.  Następnego dnia, biedny Tsuchida ledwo co wytrzeźwiał, a już miał co zapijać ponownie… pobudka na workach ze śmieciami następnego poranka była definitywnie not cool.

Hahaha, ten odcinek mnie nieźle ubawił. Szczególnie wtedy gdy towarzystwo dało sobie nieźle w czajnik i potem rozbijali się po całym mieście śpiewając wniebogłosy głupawą pioseneczkę : ) Podchmielona Yamamoto-sensei też była niczego sobie ^^ Fajna też była scenka z Hinagiku oraz jej teamem cheerleaderów. Nie można też zapomnieć o niepokojących okularach jednego z uczniów… Kaminą bieżni to on jednak nie jest (pewnie dlatego że i okularki nie do końca wymiarowe) Tak czy siak, chyba jeden z bardziej wesołych odcinków Hanamaru od jakiegoś czasu.

Lato, lato i po lecie.

Odcinek 7

Wreszcie letnie wakacje. Sakura wkręciła Tsucchiego a także Yamamoto-sensei we wspólną wycieczkę w swoje strony rodzinne. Anzu, Hiiragi oraz Koume jadą z nimi również, a jakże. Po przybyciu matka Tsucchiego wydawała się wyraźnie zawiedziona że Yamamoto jest tylko koleżanką z pracy swojego syna. Młodsza siostrzyczka Satsuki – wprost przeciwnie. A na miejscu jak to w wakacje – wpierw wycieczka nad rzekę, a potem letni festiwal z obowiązkowym pokazem sztucznych ognii. W międzyczasie serduszko Satsuki bije coraz goręcej do swojego onii-chana, ten z kolei wykazuje się  w tej kwestii zgrabnością słonia w składzie porcelany. Na szczęście nie było to nic, czego nie mogłyby naprawić wspólne wspomnienia z lat dzieciństwa.

Odcinek dość sztampowy – widziałeś jeden festiwal, widziałeś je prawie wszystkie (no chyba że to akurat Watanagashi… :>) Najciekawsze są występy Hiiragi w kolejnym nietuzinkowym stroju (tym razem kąpielowym: stroju rybki wyraźnie zainteresowanej konkursem biustów w wykonaniu Sakury i Yamamoto). Dzięki wstawkom wspomnieniowym mieliśmy znowu trochę młodszej Sakury, oraz malutkiej Satsuki. Po za tym wiadomo – doskonały pretekst aby wszystkie dziewczynki (te małe i te nieco większe) pooglądać sobie w kimonach.

Odcinek 8

Wszystkie dzieciaki chwalą się gdzie spędziły wakacje. Okazało się że jedna dziewczynka, Aoi, spędziła je w domu bo jej rodzice nie mogli zostawić własnego interesu (sklepu rybnego) bez opieki. Aoi to bardzo rezolutny dzieciak i chciałaby już koniecznie pomóc swoim rodzicom w sklepie, ale nie pozwala na to jej ojciec. I tu wkroczyła na scenę Sakura, która wpierw przemyciła do sklepu jako małe pomagierki nasze trio głównych bohaterek, a potem tatuś nie miał już argumentów: no cóż, skoro potrafiły pomóc Anzu, Hiiragi i Koume to dlaczego jego własna córka nie?

Małej dziewczynce ubranej w kimono pęka rzemyk u sandałka. Na szczęście Tsuchida na posterunku, silny zwarty i gotowy aby odnieść księżniczkę do swojego domu. Słowo księżniczka nie jest tu zbytnią przesadą, Hinagiku bowiem okazuje się córką lokalnego bossa yakuzy; żeby było śmieszniej – tego samego który dopadł Tsucchiego wcześniej za zaśmiecanie chodnika. W każdym razie, Hinagiku oczywiście zakochuje się po uszy w właścielu haremu swoim księciu i zaraz następnego dnia przedszkole Hanamaru otrzymuje propozycję z gatunku tych nie do odrzucenia w postaci przyjęcia pod swoje skrzydła nowej podopiecznej, a.k.a przyszłej żony Tsuchidy. Powiedzieć że Anzu eksplodowała na sam dźwięk tych słów to poważne niedomówienie, ale nie zrobiło to najmniejszego wrażenia na Hinagiku. Podobnie zresztą jak zobaczenie  paru – ponoć negatywnych- cech Tsuchidy na żywo. Wrażenie zrobiła za to osoba Yamamoto-sensei, na której to widok Hinagiku koniec końców poczuła się w obowiązku wywiesić białą flagę co do jej zamiarów wobec Tsuchidy. A w każdym razie chciała tak zrobić, ale od czego Anzu która płomiennym wyznaniem wezwała Hinagiku do niepoddawania się w walce o swojego ukochanego. Anzu, jakby ci to powiedzieć… no, udało ci się. Ups.

W sumie to nawet fajny odcinek. Nowe dwie postacie, choć trudno wyczuć czy to były typowe fillerowe jednorazówki czy nie… w przypadku Hinagiku możliwe że zostanie z nami na dłużej (wszak to kolejne uzupełnienie haremu). Najbardziej zabójcze momenty z odcinka to widok Anzu zrobionej na ganguro, oraz Hinagiku trzymająca na smyczy krótko bandę yakuzów (w tym swojego tatusia).

Harem Tsuchidy czas uzupełnić.

Dzisiaj przedszkole wybiera się na basen! Anzu nie byłaby sobą, aby nie wykorzystać okazji by pokazać się Tsucchiemu w swoim nowym, super szałowym stroju kąpielowym [tm]. Niestety, kontratak Yamamoto-sensei był miażdżący… i na nic rozpaczliwe wszelakie próby odwrócenia uwagi Tsuchidy, wystarczy chwila i ten znów ma wzrok wlepiony w stronę obfitych kształtów naszej sexy pani przedszkolanki. A co to dopiero się może stać gdy przypadkiem rozwiąże się jakiś sznurek w jej bikini?!? (gulp)

W drugiej części mamy niespodziewaną wizytację w przedszkolu… młodszej siostry Tsuchidy. Hm, zdaje się że Tsuchida nie ma zbyt wysokiego mniemania w oczach tejże rezolutnej dziewoi. Początkowe obserwacje zresztą w pełni to potwierdzają: jej onii-chan oprócz tego że tradycyjnie nie umie sam o sobie zadbać, regularnie opieprza się też w pracy. Satsuki jednak zmienia zdanie gdy dzieciaki same dadzą jej w kość, a braciszek wbrew pozorom jednak potrafi troszczyć się o swoich podpopiecznych. I gdyby tylko jej się nie zachciało przenocować w tym przysłowiowym burdello jakie w swojej kawalerce utrzymywał Tsuchida…

Kolejny odcinek w normie. Poznajemy nową postać: Satsuki, czyli młodszą siostrę Tsuchidy. Dość klasyczna tsundere imouto, na początku wydawała mi się taka sztywna, ale jednak doszedłem do wniosku że jest sympatyczna. Było wesoło gdy w przedszkolu dzieciaki ją dosiadły (w przenośni i dosłownie). Próba pokazu synchronicznego pływania również była niezła. Ale niewątpliwym gwoździem programu był wcześniejszy występ Hiiragi w roli basenowego rekina : )  Aha, tym razem w endingu możemy obejrzeć trochę sielanki z wcześniejszego wspólnego życia rodzeństwa tj. Satsuki i Tsuchidy, niestety od muzyki uszy więdną więc siłą rzeczy średnio mi się podobał.

Spieszmy się kochać ludzi, wszak Second Impact tuż tuż

Wolna niedziela, a Tsuchida nie chce się umówić z Anzu na randkę. Że niby zajęty? Bardzo podejrzane. Czyżby Tsucchi miał jakąś kochankę i oszukiwał Anzu? Trzeba to sprawdzić. Do akcji rusza nasze trio młodych zdolnych detektywów. Jednakowoż śledztwo oprócz tego że z Tsuchidy jest umiarkowany fan Evangeliona oraz statystyczny perv który lubi sobie popatrzeć na panienki w maido cafe czy te ze świerszczyków, nic specjalnego nie wykazało. Chociaż zaraz, jak go otoczyło tych dwóch podejrzanych typków na ulicy, nagle pojawiła się na odsiecz… mama Anzu? Ee, to pewnie czysty przypadek. Nie, nic podejrzanego.

W drugiej części głównym tematem jest pierwsza miłość Koume. W roli doradczyń sercowych oczywiście brylują Anzu i Hiiragi, więc możemy być spokojni o to że Koume nie zabraknie… kłopotów. Pomysł napisania listu miłosnego odpadł z racji pewnych (chwilowych) niedostatków w wykształceniu, wręczenie prezentu oczywiście skończyło się klasycznym upadkiem w jej wykonaniu, wreszcie udaje się zaaranżować spotkanie Koume z jej księciem z bajki. Tam Koume udało się podziękować Yuu za to, jaki był dla niej miły, choć miny Hiiragi oraz Tsuchidy dobitnie świadczyły iż dobór słów (podsłuchanych przez Anzu u swoich rodziców) nie był do końca trafny.

Odcinek w normie. Wyjątkowo wysokie stężenie bardzo słodkiej Koume, ponadto znów dużo przebieranek, zwłaszcza w wykonaniu Hiiragi, znów Anzu zaświergolona w swoim Tsucchim, znów kolejne nawiązania do innych anime (Evangelion, FMA). Nie mówię że było źle, po prostu – nic zaskakującego. Aha, kolejny ending zgodnie z dotychczasową regułą: odcinek nieparzysty, więc ending spokojny i niskobudżetowy, a kołysankę w nim śpiewa nam główna bohaterka tego odcinka, czyli Koume.

Najlepsze miejsce na (pierwszą) randkę? Oczywiście przedszkole.

Droga Anzu do serca Tsucchiego jest cierniami usłana. Dziś na ten przykład, przekonała się że shoujo mangi nie należą do ich wspólnych hobby. Ale przecież to wcale nie znaczy że jej Tsucchi nie marzy o romantycznym tete-a-tete, czyż nie? A zatem postanowione: randka Anzu z Tsucchim. W planach wspólna wizyta w kawiarni (na placu zabaw) wraz z obowiązkowym piciem drinka ze słomki dla obojgaaa…aa! Tsucchi, jak mogłeś! samemu wypić mleko ze szklanki zanim Anzu zdążyła się wdrapać na stolik. No dobrze, w ramach zadośćuczynienia niech będzie wspólna przejażdżka samochodem (napęd nożny) oraz romantyczny wieczór we dwoje – w tym oglądanie gwieździstego nieba (namalowanego na planszy), wypowiadanie życzeń z okazji spadającej gwiazdy (którą odgrywa Koume) oraz nastrojowej okazji na pocał…, o – dzwonek na koniec zajęć, czas wracać do budynku. Tsuchida, uważaj bo następnym razem ma być wizyta w love hotelu.

W drugiej części mamy dzień bez Tsuchidy, który ulotnił się na popijawę rodzinne wesele. Jego klasą zaopiekowała się Yamamoto, a tą z kolei zaopiekowała się Anzu. Akcja „pomocna dłoń” w wykonaniu Anzu przynosiła dość, ekhm, skomplikowane rezultaty, wymagające więcej sprzątania po wyczynach tego jakże zaangażowanego pomocnika, ale Yamamoto wszystko przyjmowała zawsze z tym samym, niezmiennie ciepłym uśmiechem. Pod koniec dnia Anzu ostatecznie ugięła się fluidom uroczej pani nauczycielki (i swojej rywalki!) i obie panie najwyraźniej zostały przyjaciółkami. Mina Tsuchidy który następnego dnia został kategorycznie wykluczony przez Anzu z dziewczęcych pogaduszek z Yamamoto-sensei była bezcenna. Ech, te baby…

Hmm, cóż by tu napisać w podsumowaniu żeby się specjalnie nie powtórzyć ; ) No, znowu było słodko, sympatycznie i zabawnie. W odcinku niewątpliwie pierwsze skrzypce gra Anzu, ale to wejścia Koume mnie osobiście najbardziej rozwalały. Dziś doczepię się dwóch drobiazgów: raz uniosły mi się brwi na widok Anzu która nie mogła się wdrapać na stół (a wcześniej nie miewała problemów ze wspinaniem się na drzewo); druga sprawa to Yamamoto która gładko przełknęła teksty Anzu o tym jak to Tsuchida się w niej zakochał. Trochę mi to nie pasowało do jej orbitalnego wizerunku tak usilnie kreowanego w poprzednim odcinku. Ponadto – co pomału staje się tradycją – nie brakuje bezczelnych crossoverów z innych anime; tym razem na tapecie mamy Urusei Yatsurę i Gatchamana (a.k.a. „Załoga G”, czy jest tu na sali jeszcze ktoś kto to pamięta…?) i pewnie jeszcze coś, czego nie rozszyfrowałem.  No i mamy kolejny ending, tym razem znowu z gatunku tych wysoce mózgojebnych: historia burzliwego romansu jej rodziców w pigułce do dnia dzisiejszego włącznie, a wszystko to ze śpiewającą mahou shoujo Anzu w tle. To ja już kończę pisać, muszę lecieć obejrzeć sobie ten ending jeszcze raz…  @_@

Ending (ep4) : “Hatsudou!! Love Beam☆” w wykonaniu Kei Shindou (Anzu)

Oppai, oppai! czyli tak, dzisiaj będzie pompowanie balonów.

Ach ten Tsucchi, jak on mógł. Wskazywać na różnicę wieku? Że niby Anzu jest przedszkolakiem? Cóż za tanie wykręty. W dodatku na scenę wkracza Yamamoto-sensei, która – zupełnie niechcący – stosuje na Tsuchidzie zabójczą technikę piersiastego zgniatacza. Obleśnie błoga mina Tsuchidy potraktowanego w tenże sposób nie pozostawia nikomu zbytnich wątpliwości: miłosny trójkąt Anzu, Yamamoto i Tsuchidy stał się faktem. Anzu, korzystając ze światłego doradztwa Hiiragi, przystępuje do boju o względy Tsucchiego. Na dobry początek trzeba zadbać o polepszenie parametrów swoich, ekhm, walorów wizualnych. Taaak, pompowane baloniki umieszczone w odpowiednim miejscu to doskonały pomysł… albo i nie. To może przez żołądek do serca, jak głosi staropolskie porzekadło. Niestety, po drodze do żołądka są jeszcze usta, a w wypadku specjałów upichconych przez  Anzu samo ich włożenie doń może być poważnym wyzwaniem.  Tymczasem Tsuchida przystępuje do ofensywy i próbuje wyciągnąć Yamamoto na wspólny wypad do wesołego miasteczka. Próbuje i… dostaje kosza. Biedaczysko, nie wiedział wtedy jeszcze, że jego zamiary były oczywiste nawet dla jego podopiecznych, ale nie dla obiektu jego westchnień. Albowiem, jak potem doniósł wywiad (czytaj: koleżanki z pracy) Yamamoto-sensei jest prawdziwym łamaczem męskich serc – i co gorsza, w swej dziecinnej niewinności, zupełnie tego faktu nieświadomym.

Zasadniczo sympatyczny odcinek, poświęcony na ustawienie miłosnego trójkąta między Anzu, Yamamoto a Tsuchidą. Komediowe wstawki z Anzu tradycyjnie zabawne, ponadto przedstawiony dzień z życia Yamamoto która okazuje się być osobą cudownie „orbitalną”, nie zauważającą wpływu swojej osoby na otoczenie (szczególnie męską jego część), w szczególności oczywistych prób zalotów jej kolegi z pracy. Cóż, wygląda na to że jej troskliwy tatuś – pomimo że na odległość ale wciąż dzielnie monitorujący czy czasem jakiś zły wilk nie kręci wokół jej córeczki – może spać spokojnie (wilki może się i kręcą, ale też i zdychają… z głodu). Z ciekawostek: czujne oko na tym obrazku z pewnością dojrzy pewne dwie znajome postacie : ) Mamy też kolejny, nowy ending – w porządku, ale bez wodotrysków jak poprzednio.

A nie mówiłem, że science fiction?

Wreszcie pierwszy dzień w pracy. Tzn, pierwszy w którym się udało przyjść punktualnie. Tsuchida wzięty w kałasznikowy ogień problemów swoich podopiecznych, z prawdziwą ulgą pozwolił się odmeldować Anzu i jej przyjaciółkom na mały wypad zwiadowczy po całym przedszkolu.  Skończyło się niegroźną rozróbą w jednym z magazynów i… Tsuchidą na dywaniku u szefowej. Chwilę później Anzu wpadła w swój tryb love-love z Tsucchim w roli głównej i… kolejny dywanik. Na szczęście były też bardziej miłe chwile – zjeżdżanie wielką ślizgawką z małym dzieciakiem na kolanach to kupa frajdy dla obojga!

Tymczasem w przedszkolu jesteśmy świadkami starcia tytanów intelektu. Kenji, przemądrzały chłopak ze starszej klasy nie spodziewał że znajdzie godnego siebie przeciwnika w postaci Hii-chan (pseudonim „chodząca encyklopedia”). Starcie ma swój wielki finał w parku, kiedy to Kenji chcąć udowodnić że duchy nie istnieją wybrał się samotną wieczorną wycieczkę, tylko po to aby jednego spotkać i się go śmiertelnie przestraszyć. A że to nie był duch tylko wielka kupa śmieci wyjaśniła mu – któż by inny – Hiiragi. No cóż, mówi się trudno: Kenji przyjął porażkę prawdziwie po męsku uznając wyższość Hiiragi i oficjalnie mianując ją swoim mistrzem.

Zajefajny odcinek, znów rogal z twarzy mi nie schodził przez większą część seansu. Bardzo zabawne było to porównanie poszczególnych klas, które przejmowały charakter swoich pań przedszkolanek; w szczególności Yamamoto-sensei, która tak kjutnie robiła pyon, pyon (oraz z innego ujęcia bo~ing, bo~ing… ekhm). Anzu tradycyjnie rozwalała, choćby swoim podsumowaniem dnia p.t. „co się dziś stało tak wspaniałego”. No i dużo więcej Hiiragi, wraz ze jej cosplayami i rozwalająco dojrzałymi tekstami. Ale w sumie wszystko blednie przy nowym (prawdopodobnie ekskluzywnym dla tego odcinka) endingu. No i proszę, już wiadomo czemu to robi Gainax? ;> W każdym razie ten ending  zdecydowanie wymaga wklejenia (w przeciwieństwie do openingu, który sobie daruję bo uważam że jest cokolwiek średni i nijaki)

Ending (ep2) : “Kigurumi Wakusei” w wykonaniu Ayahi Takagaki (Hiiragi)

Dziś podasz grabki w piaskownicy, a za 10 lat… to się właśnie nazywa inwestycja.

Nie ma to jak zaspać w pierwszy dzień nowej pracy. Mówi się trudno, szybki wsiad na rowerek i brawurowa jazda tymże, może się jeszcze uda zdążyć… a co tu mała dziewczynka robi sama na ulicy? Na szczęście Anzu-chan oprócz radosnego świergotania o tym jak to właśnie jest podrywana przez nieznanego osobnika po prostu tylko czeka na swoją mamę która czegoś zapomniała w domu. Ok, skoro tak czas jechać dalej – do pracy w przedszkolu Hanamaru. Tam właśnie Tsuchida, nasz główny bohater, został nowym panem przedszkolankiem. Oprócz Tsuchidy i jego szefowej pracują tam jeszcze trzy inne przedszkolanki:  Kusano, Kawashiro oraz Yamamoto (która to szczególnie wpadła mu w oko). Praca w przedszkolu to dla Tsuchidy prawdziwa dżungla pełna pułapek – ot, zaraz na wstępie musiał przekonać rodziców swoich pociech że dzieci to on owszem kocha, ale czysto platonicznie. Zadanie stało się dodatkowo karkołomne po tym jak Anzu zdążyła wszem i wobec ogłosić iż była podrywana na ulicy przez swojego nowego senseia. Tego samego dnia później Anzu wybrała się na małą wspinaczkę na drzewo aby ściągnąć z niego porwaną przez wiatr wstążeczkę innej dziewczynki, Koume. I znów Tsuchida musiał się wykazać – tym razem sprawnym chwytem oraz amortyzacją spadającej z drzewa dziewczynki. A tak w ogóle, to jakiż ten świat jest mały – Anzu okazuje się być córeczką Sakury, jego byłej sempai ze szkoły średniej.  Anzu, po tym jak została uratowana przez Tsuchidę, dochodzi do jedynego słusznego wniosku: iż zostanie jego żoną. A wszystko to z błogosławieństwem jej mamusi – wszak ona też wyszła za mąż za swojego szkolnego nauczyciela. I tylko Tsuchida minę ma niewyraźną – pewnie dlatego że bardziej mu w głowie wdzięki koleżanki z pracy, Yamamoto-sensei…

Po wstępnym zainteresowaniu przez obejrzanego promosa, miałem nadzieję że będzie to coś w rodzaju Ichigo Mashimaro. Po pierwszym odcinku stwierdzam, że mamy raczej skrzyżowanie Potemayo oraz Kodomo no Jikan, ale nic nie szkodzi, bo jest to krzyżówka raczej udana, gdyż czerpie z obydwu tytułów to co najlepsze. Z Potemayo dużą (ale nie przesadzoną) dawkę słodkości plus fizyczne podobieństwo małych dziewczynek do tamtejszych stworków, zaś z KnJ archetypy charakterów trzech dziewczynek z jednoczesnym wycięciem wszelakich niesmacznych seksualnych aluzji. Mamy więc Anzu, klasycznego sangwinika, która to wejdzie głównemu bohaterowi na głowę (w przenośni i dosłownie); Hiiragi (Hii-chan) która to z pewnością nieraz zaskoczy nas zabójczymi pomysłami jakie urodzą się w jej główce oraz nieśmiałą Koume, która wzbudziłaby instynkty opiekuńcze nawet w kamieniu.  A tak po za tym – i tu captain obvious ma nadzieje że nikomu tym odkryciem nie zepsuje zabawy – tak naprawdę to rodzice małych dzieci się tak nie zachowują. Małe dzieci również (przeważnie) nie. I w ten oto sposób doszliśmy do tego dlaczego produkuje to studio Gainax – na ekranie oglądamy bowiem klasyczne science fiction  ^_^.  A tak bardziej serio, „Przedszkole Hanamaru” zapewne będzie taką komediową sielanką z przedszkolakami i ich nauczycielem w roli głównej; z dużą – miejmy nadzieję nie zabójczą – dawką cukru, podczas oglądania której może i śmiać się wniebogłosy nie będziemy zbyt często, ale uśmiechać z pewnością tak.