Saaaa… No i skończyło się rumakowanie… Ale w jakim stylu!

Sonohara, Mikado i Kida, a na dokładkę Selty, znaleźli się w dość patowej sytuacji. Mogło być z nimi krucho, ale do akcji niespodziewanie wkroczył Kadota z przyjaciółmi. Podszywali się dłuższy czas pod Żółtych, faktycznie należąc do Dollars. I teraz, dosłownie w ostatnim momencie, urządzili całkiem niezłą rozróbę w siedzibie Żółtych. Przy okazji wyszło już oficjalnie na jaw, że Horada brał czynny udział w porwaniu Saki. Kida nie był już w stanie się bić, więc w pogoń za Horadą ruszyła Selty. Po drodze (a właściwie NA drodze) pojawił się jeszcze Shizuo i dorzucił coś od siebie.

Horada i jego ludzie zostali aresztowani. Żółci, bez lidera, ucichli. Kida wylądował w szpitalu, gdzie wreszcie pogadał sobie od serca z Saki, a potem razem gdzieś uciekli. Mikado i Sonohara wrócili do zwyczajnego życia. Selty i Shinra też nieco odetchnęli. Kogo nam jeszcze brakuje… Ah tak, Izaya. Jak sam był łaskaw wyjaśnić, wywołał całą tę wojnę z czystej egoistycznej chęci poobserwowania sobie, jak zachowują się ludzie w niecodziennych sytuacjach. No i jeszcze z zazdrości o nich. Nie będzie mu byle Slasher podbierał jego ukochanych ludzików doświadczalnych. Sonohara próbowała go nieco uspokoić, udało się to dopiero Simonowi. No, troszkę…

I wszyscy żyli długo i szczęśliwie? A niech mają, należy im się.

PODSUMOWANIE

Tym sposobem dotarliśmy do końca serii. Cóż mogę rzec… Durarara dostaje ode mnie 10/10 i zaszczytne miejsce na podium, tuż obok Baccano i Ourana (a być może także obok nowego Alchemika). Za co?
Za przemyślaną, wciągającą historię, opowiedzianą z wdziękiem i humorem.
Za zwroty akcji, których nikt się nie spodziewał.
Za paradę kolorowych postaci, z których kilka było wręcz rewelacyjnych.
Za bardzo przyjemną dla ucha muzykę.
Za staranną kreskę i dynamiczną animację.
Za te wszystkie drobne szczegóły, które tak cieszyły – żeby wymienić chociażby rosyjskie sushi, rzucanie w ludzi automatami z puszkami, przebranie króliczka, „szarych” obywateli, no i w końcu za (mniej lub bardziej subtelne) mrugnięcia okiem do fanów Baccano.
Za to wszystko. Za 24 odcinki świetnej zabawy. Więcej takich serii!

Shizuo żyjeeee! I najwyraźniej ma się całkiem dobrze, jak na dwukrotnie postrzelonego gościa. Doktorek Shinra przywrócił go do stanu względnej używalności. Gorzej, bo Shizuo uwierzył w słowa Żółtych, którzy go postrzelili, i ma zamiar upolować Kidę.

I tak seria z hukiem wkroczyła na ostatnią prostą. Sonohara, Kida, Mikado – prawie cała trójka wie już, kim są pozostałe osoby. Selty próbuje doprowadzić do ich rozmowy na żywo, do wyjaśnienia wszystkiego i odwołania wojny. Tylko czy jest na to szansa? Rozwiązanie Dollars nie pomogło, Żółci wciąż ostro atakują. Zamach stanu stał się już faktem – Kida nie tylko został zdetronizowany, ale też przedstawiony jako wróg wszystkich. Dodajmy do tego jeszcze wściekłego Shizuo, który zwiał od doktorka, i wyrok śmierci gotowy. Sonohara też zwiała i próbuje odnaleźć dzieci Saiki, ale nikt nie odpowiada. A skoro Żółtych nie ma na mieście…

… to siedzą w swoim obozie, gdzie niespodziewanie pojawia się Kida. Samobójstwo? Niekoniecznie. Chłopak umie się bić, może więc nieco zaszkodzić swoim byłym kumplom. Przy okazji Horada wyjaśnia mu jasno i dobitnie, że wszyscy ci, którzy pozostali i uznali go jako nowego szefa, to byli Niebiescy. Kida został sam.

Na szczęście tylko na chwilę. W krytycznym momencie do budynku wpada Sonohara, oczywiście z kataną w łapie, a zaraz za nią pojawiają się Selty i Mikado…

Na koniec krótkie podsumowanie przedostatniego odcinka: ŁOMATKO CO ZA EMOCJE!

Kupą, mości panowie! W kupie siła! Sprawa może i nieco śmierdząca, ale jakaż efektowna. Jak się okazało, kobieta w potrzebie jest w stanie zjednoczyć nawet tłum rozgoryczonych Japończyków. Mikado, gdy tylko dowiedział się, że Sonohara została porwana przez Żółtych, wystosował krótki acz treściwy apel do ludzi. Członkowie Dollars żywo odpowiedzieli na wezwanie swojego szefa. Przeprowadzili spontaniczną, brawurową akcję i pomogli uciec Sonoharze przed Żółtymi. Jednym z jej obrońców przez chwilę był sam Kida… Wywiązała się z tego niezbyt miła dla obu stron rozmowa. Ale cóż się dziwić. Kida czuje się wykorzystany, w końcu tak bardzo chciał bronić dziewczyny, która wcale nie była taka niewinna, jak sądził. I która w dodatku (w jego opinii) wykorzystała także dobre serce jego przyjaciela. Sonohara jednak postanowiła nie odpowiadać na te zarzuty. Wymierzyła Kidzie policzek i uciekła. Od niego, ale nie przed Żółtymi. Którym najwyraźniej gwiazdy nie sprzyjają, bo gdy ponownie znaleźli dziewczynę, na scenę wkroczył Shizuo. Co było potem, łatwo się domyślić. Shizuo zajął się Żółtymi, a Sonoharą – Selty. Zabrała nieco roztrzęsioną dziewczynę do siebie.

Tymczasem w obozie Żółtych sprawy przybierają coraz bardziej niebezpieczny obrót. Horada przeprowadził mały zamach stanu – wykorzystał nieobecność Kidy i podburzył większość ludzi do poważnej, bezlitosnej walki z Dollars. Na stronie Dollars pojawiają się informacje o kolejnych pobiciach. Mikado podejmuje decyzję – Dollars muszą zniknąć. Na początek zamyka ich stronę.

Najgorzej jednak wygląda obecnie Shizuo. Wiadomo – w walce bezpośredniej nie ma sobie równych. Ale podstępnie postrzelony może sobie nie poradzić…

Konflikt w Ikebukuro robi się coraz poważniejszy. Ataki na „bezbarwnych” ludzi nie są już pojedynczymi wybrykami. Kida próbuje opanować swoją bandę, używając bardzo dosadnych argumentów (i tych jego świetnych, mchrocznych i zuych spojrzeń!), ale na niewiele się to zdaje. Mikado też ma problemy z Dollars – ludzie na gwałt opuszczają grupę, a ci, którzy zostają, nie są zadowoleni z poczynań swojego lidera. Nie uśmiecha im się ignorowanie zaczepek i grzeczne czekanie, aż sprawy się uspokoją. Za to Sonohara całkiem nieźle wykorzystuje swoją moc kontrolowania dzieci Saiki, by nastawiać niektórych Żółtych nie tyle przeciwko sobie, co po prostu przeciwko jakimkolwiek bójkom z Dollars.
Teoretycznie dobry pomysł, jest tylko małe ale. Pozostali Żółci nie są zadowoleni z takich wyczynów swoich kolegów. Delikwenci zostali gruntownie przepytani, żeby wybadać, co im odbiło. Nic nie pamiętali. Natomiast znalazło się kilku świadków, którzy widzieli owych nieszczęśników, rozmawiających z dziewczyną. Mundurek z Akademii Raira, okulary, duże błękitne oczy… Opis pasuje też do dziewczyny, która niedawno napadła na siedzibę Żółtych do spółki z Jeźdźcem. Kida zaczyna mieć całkiem poważne (i sensowne) podejrzenia, co do tożsamości owej tajemniczej panny. Za to pozostali Żółci wyciągają prosty wniosek – trzeba pannę znaleźć i zrobić jej krzywdę. Nieważne, że szef kazał nie ruszać tej sprawy. Pojawia się okazja, to trzeba ją wykorzystać. I tak grupa „buntowników” pod wodzą Horady, gdy znalazła na mieście dziewczynę odpowiadającą opisowi, postanowiła się z nią rozprawić.
Dama w potrzebie! Czy ktoś jej pomoże?

A jednak, mimo wysoce niesprzyjających okoliczności, Kida nie ma zamiaru poddać się bez walki. Nie tym razem. Zaczyna szukać informacji. Na początek umawia się na kolację w przemiłym rosyjskim sushi-barze z czwórką „starych znajomych”. Kadota i reszta uświadamiają mu kilka rzeczy odnośnie Niebieskich i Slashera. Co jednak ważniejsze – Kida dostaje numer telefonu do człowieka, który podobno zna nieuchwytnego lidera Dollars. Jak nietrudno się domyśleć, owym informatorem jest Izaya. Zaprasza Kidę na herbatkę i po niezbyt miłym wstępie odpowiada na pytanie chłopaka.

Fakt, iż najlepszy przyjaciel Kidy jest liderem wrogiego gangu, wcale nie jest największym zmartwieniem chłopaka. Żółci robią się coraz brutalniejsi, mimo że Kida oficjalnie zabronił im wszczynać bójek. Atakują kogo popadnie – właściwie każdy „bezbarwny” jest potencjalnym celem. W końcu obrywa znajomy Kidy z klasy. Czy to już przeważy szalę? Czy Kida przełamie się i otwarcie porozmawia z Mikado? A może pierwszy krok zrobi Sonohara?

Pięknie się ta akcja rozwija, pięknie! Przypadkowo zaobserwowane sytuacje, strzępki informacji, kawałki podsłuchanych rozmów… Wszystko to elegancko prowadzi to wyciągania pochopnych wniosków. To, że mogą być nietrafione, praktycznie nikogo nie interesuje. Ważne, że będzie wojna. Prawdziwa wojna gangów, a ulice spłyną krwią…

Największy ubaw z całego zamieszania ma oczywiście Izaya. Wygląda na to, że dopiął swego – nie widać już szans na powstrzymanie tego ogromu ludzi od wybijania się w imię poszukiwania Slashera. Wszystko komplikuje jeszcze fakt, iż trzy główne bandy nie są jednolite – niektórzy ludzie z Dollars należą jednocześnie do Żółtych, byli członkowie gangu Niebieskiego zmienili kolor szalików na żółty, a wśród obu tych gangów przewijają się „potomkowie” Saiki. O ile Mikado wciąż ma nadzieję na powstrzymanie biegu wydarzeń, o tyle Kida już czuje, że nic z tego nie wyjdzie. Zwłaszcza po tym, jak na terenie Żółtych pojawił się Jeździec, kojarzony z Dollars, w dodatku w towarzystwie Slashera.

PS. Intrygujący plakat, czyżby reklama perfum? (:

To już oficjalne – Kida był (i znowu jest) przywódcą Żółtych. Czas teraz na mały powrót do przeszłości.

Trochę ponad rok wcześniej Kida spotkał dziewczynę o imieniu Saki oraz jej „przyjaciela” Izayę. Był to niezbyt dobry okres dla Żółtych – byli w stanie niemalże wojny z Niebieskimi. Po jakimś czasie Saki została oficjalną dziewczyną Kidy, a Izaya oficjalnym informatorem Żółtych. Sprawy zaczęły się w miarę układać do momentu, gdy Niebiescy porwali Saki. Izaya nagle stał się nieuchwytny i Kida był zdany tylko na siebie. Przerażenie jednak wzięło górę i chłopak nie był w stanie nic zrobić.
Na szczęście do akcji wkroczyła czwórka świeżo zbuntowanych Niebieskich – odbili Saki i zawieźli ją do szpitala, gdzie zajęto się jej połamaną nogą. A Kida, przytłoczony poczuciem winy, podsycanym jeszcze przez Izayę, bardzo długo nie mógł się przemóc, by odwiedzić dziewczynę. W tym czasie Niebiescy zostali rozwiązani, a Kida rzucił zabawę w gang, ściągnął do Ikebukuro swojego dawnego przyjaciela i rozpoczął operację pod kryptonimem „zwyczajność”.
Ale, jak wiemy z ostatnich odcinków, zwyczajne czasy się skończyły. Kida wrócił do Żółtych, by znaleźć Slashera i odegrać się za skrzywdzenie jego przyjaciółki Sonohary. Która właśnie dowiedziała się, co chłopak naprawdę robi po lekcjach…

No tak, historię Dollars już znaliśmy, o Slasherach też dowiedzieliśmy się ostatnio, przyszedł czas i na Żółtych. Oprócz samej historii dostaliśmy też całkiem niezłą dawkę informacji z gatunku „kto z kim i za ile” – skąd Kida zna Izayę, kim dla obu jest dziewczyna w szpitalu, co ma z tym wspólnego czwórka z vana. W ramach wisienki na torcie wystąpił tym razem Izaya, z piękną sceną z palącą się szachownicą. Tak, Izaya jest zuy. Czy ktoś jeszcze ma wątpliwości? :]

PS. Kolejny baccanowy hincik dla spostrzegawczych (:

Wygląda na to, że tajemnica Slashera dobiega końca. Dowiedzieliśmy się, że Slasherem była Niekawa. Jednak ku zdziwieniu wszystkich, z Niekawą włącznie, okazało się, że przeklętym ostrzem – Saiką – wymachiwała Anri Sonohara. Dostaliśmy też strzępki niezbyt wesołych wspomnień Anri z dzieciństwa – o agresywnym ojcu i o matce, która przez chwilę była Slasherem.
Cała akcja skończyła się w miarę bez ofiar – Sonohara przy pomocy Saiki ogarnęła zamieszanie, jakie wywołała Niekawa, Shizuo po drodze dał piękny popis umiejętności (czyż te rękawiczki nie były miłym gestem ze strony Selty? ^^), oboje zarobili kilka ran ciętych, ale się wyliżą.
Nie zapominajmy jednak o władcy wszystkich marionetek, czyli o Izayi. To jego szczwany plan i podstępne działania pośrednio doprowadziły do tego, że miasto podzieliło się na trzy obozy: Dollars, Żółtych i Slasherów. Pamiętajmy, że prawdę o atakach znają tylko nieliczni, pozostali miotają oskarżeniami we wrogie grupy. A teraz dodajmy do tego informacje o przywódcach każdej z grup. Wiemy, że Dollars założył Mikado, a od Slasherów jest obecnie Sonohara. Potwierdziły się też przypuszczenia, że Kida ma coś wspólnego z Żółtymi. No, nie „coś” – jest ich senseiem, przywódcą. Na chwilę dał sobie z tym spokój, chciał żyć jak zwykły uczeń, ale sprawy przybrały na tyle nieciekawy obrót, że postanowił wrócić.

I tym pięknym sposobem mamy nasze główne trio – Mikado, Kidę i Sonoharę – na czele trzech gangów. Całkiem ciekawie się to wszystko rozwinęło. Jak myślicie, co teraz? Czyżby wojna? W każdym razie nie zanosi się, żeby anime spuściło z tonu. Szykują się dalsze rozróby!

PS. Tak, wiem, zapuściłam się, mea culpa. W każdym razie proszę, żebyście się w komentarzach powstrzymywali od spojlerów z następnych odcinków – ich opisy już wkrótce się pojawią (:

Wywiad dziennikarza Niekawy z najsilniejszym człowiekiem w Ikebukuro przebiegł pomyślnie… tylko dla tego drugiego. Losy pierwszego są bliżej nieznane, ale zdecydowanie nie za wesołe.
Zostawmy go jednak, bo gdzie indziej dzieją się o wiele ciekawsze rzeczy. Selty zwinęła nóż, jakim posługiwał się dziennikarz. Po dyskusji z Shinrą okazało się jednak, że to nie poszukiwana Saika. Prawdziwe demoniczne ostrze jest wciąż na wolności. W dodatku nie próżnuje, a rozmnaża się. Ikebukuro nawiedziła prawdziwa apokalipsa żądnych miłości zombie! I wszyscy chcą Shizuo…
No, prawie. Jest też pewne dziewczę, Haruna Niekawa jej na imię, które bardziej jest zainteresowane Sonoharą. Wyznając zasadę „masz coś zrobić dobrze – zrób to sam”, postanawia własnoręcznie zasztyletować Anri. Dlaczego? Ano dlatego, że zwrócił na nią uwagę nauczyciel Takashi – dawna, lecz nie zapomniana miłość panny Niekawy. Nauczyciel z doskonałym wyczuciem czasu, należy dodać. Zjawia się dosłownie w ostatniej chwili, by odwrócić uwagę Niekawy od Sonohary. Czerwonooka dziewoja udaje się w pogoń za przerażonym Takashim… a Anri za nimi.

I właśnie kiedy byliśmy pewni, że to Niekawa dzierży Saikę, Sonohara wyciąga z rękawa piękną, demoniczną wręcz katanę…

Oj, dawno mnie tu nie było… Tłumaczyć się nie będę, bo was to pewnie nie interesuje, zabiorę się więc od razu za odcinek.

Jak powiadają towarzysze zza wielkiej wody – ciekawość zabiła kota. Nasza wersja głosi, iż ciekawość to pierwszy stopień do piekła. Pewien pisarzyna najwyraźniej tych porzekadeł nie znał, gdyż, wiedziony ciekawością i żądzą wiedzy, postanowił dowiedzieć się kilku rzeczy o najsilniejszym człowieku w Ikebukuro. Rzeczony człowiek, nazwijmy go dla ułatwienia Shizuo, z takiego planu zadowolony nie był. Jak się potem okazało, w sprawę wmieszał się także Slasher – zaatakował dociekliwego dziennikarza (który, warto zaznaczyć, nosi nazwisko Niekawa) zwyczajnie wyglądającym nożem. Panu Niekawie oczka nabiegły krwią, a umysł żądzą owej krwi, po czym zabrał się za śledzenie naszej znajomej Anri Sonohary. A że dziewczyna specjalnie ostrożna nie jest, prawie dopadł ją w miejscu, w którym została kiedyś zaatakowana przez wymalowane trio i, pośrednio, przez Slashera. „Prawie” na szczęście robi różnicę – na ratunek pospieszyła przejeżdżająca w pobliżu czwórka znajomych z vana, a na dokładkę Selty z Shizuo.
Tym sposobem dziennikarz wreszcie doczekał się upragnionego spotkania z najsilniejszym człowiekiem w Ikebukuro. Pełnego wywiadu szukajcie w kolejnym odcinku.