Cry „Havoc!” and let slip the dogs of war.

Pozdrawiam moich Czytelników. Długo kazałem wam czekać na kolejny opis, ale nie tak długo, jak studio Ufotable na drugi sezon Fate/Zero. To pocieszająca myśl. Ponieważ od ostatnich wydarzeń minęły ponad trzy miesiące, przypomnijmy pokrótce o co biega.

Jest gdzieś, lecz nie wiadomo gdzie, miasto, gdzie baśń ta dzieje się.

Grupa magów zebrała się w nim, co chce wśród ziomów swych wieść prym.

A poszło o magiczne naczynie zwane Świętym Graalem…

Zawodników było wielu, a że imiona mieli nieraz trudne do spamiętania, przeto nadałem każdemu z nich ksywkę, która – jak mi się wówczas zdawało – pasowała do ich osobowości. I tak najliczniejszą delegację na IV wojnę o Świętego Graala wystawiła rodzina Einzbern. Na jej czele stał Emiya Kiritsugu – Killer – który jednak przez ostatnie trzynaście odcinków nie miał okazji niczyjego mózgu rozsmarować na ścianie. Przeto drwiłem nieraz z niego okrutnie. Towarzyszyła mu żona  – Irisviel – fanka szybkich samochodów, potrafiąca wyczarować sokoła, a ponadto osoba odporna na nakłuwanie ostrymi przedmiotami. Drugą, najważniejszą kobietą w życiu Killera była Saber, która w imię honoru robiła wszystko odwrotnie niż jej Mistrz. Arturia wyszła z pierwszego sezonu trochę poharatana, ale w dobrym nastroju nadal walczy u boku swego szefa. Warto jeszcze wspomnieć o pozostającej trochę w cieniu Maiyi Hisau, która – poza soczystym całusem, jaki dała Kiritsugu i małą potyczką z Kireiem – nie zaznaczyła zbytnio swej obecności w pierwszym sezonie.

Drugą grupkę stanowią wybrańcy Kościoła: Tokiomi Tōsaka – Facet w czerwieni – i Kirei Kotomine – Facet w czerni. Kirei stracił swego Servanta – Assassina (którego, w nawiasie pisząc, zazdrościł mu Killer), ale Servant Tokiomiego – Archer – coraz chętniej puszcza do niego oczko. Ostatecznie Faceta w czerwieni bardziej pociąga rozmowa z gramofonem niż z królem wszystkiego i wszystkich. Czy Kirei się skusi?

Z mglistego Albionu przybył Kayneth El-Melloi Archibald – krócej zwany Preceptorem lub Kajtkiem. Jako że pewien niesforny student wykradł mu ingrediencje niezbędne do przyzwania Ridera, przeto znalazł on sobie substytut w postaci Lancera vel Johnny’ego. Niestety ich współpraca pozostawia wiele do życzenia. Znawczynią męskiej natury okazała się żona Kajtka – Sola Ui. Z Preceptora uczyniła zastraszonego pantoflarza, którego łatwo przekonać, by zrzekł się na jej rzecz czarów rozkazu. Dzięki temu, oraz niepospolitej urodzie, owinęła też sobie wokół palca Lancera.

Wyżej wymienieni przygotowali się do wojny na poważnie. Pozostali załapali się na ofertę last minute.

Kariya Matō nie był magiem, choć pochodził z rodziny od pokoleń parającej się sztuką tajemną. Był on jednak prawy i sprawiedliwy oraz lubił małe dziewczynki. Kiedy dowiedział się, że  jedna z przedstawicielek tego gatunku – Sakura z domu Tokiomi – została przetransferowana pod opiekę jego rodziny, popędził do swego ojca, Zokena Matō, i zaczął go błagać, by wypuścił małą z loszku pełnego robali. Dopiął swego, ale w zamian wypełnił swoje żyły Crest Wormem, a nie jakimś Rokiet Fiulem czy innym badziewiem. Teraz cierpi na mega-gruźlicę, twarz ma brzydką jak noc listopadowa, a ponadto niewiele życia mu już zostało. Nadając mu ksywę Scarface, nie mogłem się bardziej pomylić. Karyia w ogóle nie przypomina urodą Ala Pacino. Ale, tak jak on, ma „małego przyjaciela” – Berserka – wielkiego bydlaka w czarnej zbroi i z podświetlanym na czerwono wizjerem w przyłbicy.

Drugim, który załapał się na krzywy ryj, był mało poważany Waver Velvet, lepiej znany jako Student. Kiedy nie pisał politycznych manifetów, to hobbystycznie okradał swych nauczycieli z cennych przesyłek. Ten człowiek, o wielkim ego lecz skromnych możliwościach, miał Servanta – Ridera, którego interesował tylko podbój świata. I choć Rider co rusz znęcał się nad swym Mistrzem, to z czasem te dwie przeciwstawne natury zaczęły się przyciągać.

No i dosłownie za pięć dwunasta los naznaczył Ryūnosuke Uryū oraz jego Servanta – Castera. Chłopcy byli bardzo niegrzeczni i tworzyli sztukę tak turpistyczną i awangardową, że siali strach wśród sąsiadów. Nic dziwnego, że nazwałem go J-psycho. Tylko mała, dzielna tsundere rzuciła im wyzwanie, a Student wraz z Riderem puścili ich „galerię sztuki” z dymem. Barbarzyńcy! Pikantnym szczegółem pozostaje uczucie, jakie Caster żywi wobec Saber. Niestety z kimś ją pomylił…

No i kiedy już przypomniałem kto-kogo, przejdźmy do konkretów. Jak zapewne dobrze pamiętacie, od Aruji to jūsha do Kindan no kyōen w Fate/Zero, poza wyprawą tsundere i pożarem w galerii sztuki (ekstremalnie) nowoczesnej, wydarzyło się pozornie (i faktycznie chyba też) niewiele. Nasi bohaterowie obrażali się na siebie, popisywali mocą i pili na umór. Ale w trzynastym odcinku J-psycho wraz z Casterem postanowili, iż zostaną artystami ulicznymi. Ażeby występ w ogóle mógł się odbyć Caster przyzwał największego frutti di mare w historii świata, a być może nawet anime.

Przeciwstawiła im się koalicja antycasterowska złożona z delegatów rodu Einzbern, Johnny’ego oraz Sudenta. Swoje trzy grosze, a raczej dwa myśliwce, dorzuciły też JSDF.

Niestety i jednym i drugim nie powodziło się najlepiej. Wielgachna „kałamarnica” regenerowała swe rany szybciej niż Saber nadążała je zadawać, a ponadto okazało się, że lubi zjadać samoloty. Tym samym poznaliśmy kolejną możliwą przyczynę katastrofy smoleńskiej.

Naszych bohaterów próbował wesprzeć Facet w czerwieni, ale przedstawiciel złotej młodzieży aka Gilgamesz, po krótkiej naparzance stwierdził, że potwór przyzwany przez Castera, jest tak paskudny, iż na sam jego widok robi mu się niedobrze. Tokiomi nie miał czasu na zamartwianie się, gdyż na scenę wkroczył hardcorowy koksu wraz ze swym little f(r)iendem. Berserk może i nie był rozmowny, ale diabelsko sprytny na pewno. Przejąwszy kontrolę nad ocalałym z posiłku potwora myśliwcem, zaatakował nim latający kabriolet Archera. Tokiomi w międzyczasie zeskoczył na ziemię i rozpoczął drakę z Kariyą. Na początek panowie przedstawili swe poglądy, a gdy nie doszli do porozumienia, porzucili siłę argumentów na rzecz argumentów siły. Ot pięknolicy inaczej nasyłał na Faceta w czerwieni robale, a ten z niewzruszoną miną, przez całe dwa odcinki odpierał ataki. O ile Berserk nawiązał wyrównaną walkę z Archerem, tak Tokiomi tylko udawał, że Kariya może go pokonać.

Ale przenieśmy się na front walki z Casterem i wściekniętymi owocami morza. Sytuacja była patowa. Waver wraz z Iri robili przerażone miny, a Johnny oczekiwał aż Saber przejdzie do sedna sprawy, to jest przebije się do Castera. Kogo nam tutaj jeszcze brakuje? Killera. Ten wybrał się w podróż stateczkiem po rzeczce i niepostrzeżenie zbliżył się na odległość strzału do J-psycho. Ryūnosuke był tak  podjarany nową sztuką Castera, że nie od razu zauważył kulę, która dosięgła jego trzewi. Gdy spostrzegł nadchodzący koniec odkrył, że nie musiał wybebeszać innych ludzi, kiedy mógł sam siebie. Tym samym zakończył żywot jako niespełniony artysta – geniusz, niezrozumiany przez kołtuńskie społeczeństwo. Te pasjonujące rozważania przerwał drugi pocisk, który rozniósł zawartość czaszki J-psycho po okolicy.

Dzięki temu koalicja antycastersowska zdobyła pierwsze punkty. Niestety czarnoksiężnik w frutti di mare zaczął powoli przybliżać się do brzegu. Rider wiedział jedno… wiedział, że nie wie jak go powstrzymać. Tym niemniej zwołał towarzyszy broni i powiedział, że ma plan. Uradzili, że zamknie potwora w obrębie swego szlachetnego widma, a  Iri i Student zyskają trochę czasu na zażegnanie zagrożenia. Jak powiedział tak zrobił, zostawiając im rozwiązanie tego problemu.

W tym momencie do Iri zadzwonił Killer. Upewniwszy się, że nie wpadła jeszcze w objęcia Johnny’ego, przedstawił plan, którego nie miał Rider. Ot Saber na pewno przysmaży frutti di mare Excaliburem, jeśli tylko Lancer zdejmie z jej ręki klątwę. Saber zapewniała, że i bez tego da sobie radę z potworem, ale Lancer nie dał się oszukać i przełamując swoją złotą włócznię zdjął klątwę.

Zanim Saber rozprawiła się Casterem, musiała uniknąć myśliwca Berserka, który w międzyczasie zestrzelił już latający kabriolet Archera. Po raz kolejny jej pancerną pupę ocalił Johnny. Tak się dziwnie złożyło, że także Mistrz Berserka poniósł sromotną klęskę – znudzony jego atakami Tokiomi zmienił go w grzankę. Ale Scarface, inaczej niż Al Pacino, nie mógł umrzeć, w każdym razie jeszcze nie teraz. Z objęć kostuchy wyratował go Facet w czerni, tym samym zdradzając swego mistrza. Ten istotny detal jednak przeoczono, gdyż wszyscy świętowali pokonanie Zła wcielonego i w dwóch osobach.

Cóż mogę napisać po takim spektaklu? Jeśli stwierdzę, że byliśmy świadkami najpiękniejszej walki w Fate/Zero, to nie rozminę się z prawdą. Niestety te pospolite słowa to za mało, by oddać rozmach akcji na ekranie. Dawno nie widziałem tak płynnej animacji jak podczas powietrznego starcia pomiędzy Berserkiem a Archerem – te uniki, próby wymanewrowania rakiet, czy udane  zatrzymanie myśliwca tuż przed mostem. Nie wiem z czym to porównywać, ale był to  zdecydowanie najlepiej przedstawiony pojedynek w tych odcinkach.

Jednak użycie Excalibura przez Saber przyćmiło nawet te graficzne cuda. Cóż za epickość, feeria kolorów, piękno destrukcji poprzedzonej przez oślepiające światło. Potęga w czystej postaci. Chyba nie muszę dodawać, że podobne wyczyny w anime Fate/Stay Night nie mogą stawać z tym szranki.

Niektórzy do walki używają oręża, inni walczą na słowa. Do tych drugich zaliczmy m.in. Tokiomiego i Karyię. Dialog pomiędzy nimi był chyba bardziej potrzebny im samym niż fabule, ale dodał im wyrazistości. Pokazał on też kolosalne różnice w sposobie myślenia – dobro rodu magów obliczone na kilka dekad w przód, przeciwko szczęściu jednostki. Podobną rozmowę odbył w Eirei shoukan  Karyia z  Aoi Tōsaką. Tam jednak obeszło się bez rękoczynów. Jak zwykle w tej serii, trudno ocenić, która strona ma rację. A może lepiej napisać, że możesz sobie wybrać bohatera swojej bajki? W opisie podsumowującym pierwszy sezon wyjechałem nawet tutaj z Dostojewskim, ale gdy ponownie dostałem możliwość zapoznania się z (tym razem) filmową adaptacją Biesów muszę napisać, że przeholowałem. Mikołaj Wsiewołodowicz Stawrogin zjadłby wszystkie przemyślenia, z jakimi mieliśmy do tej pory do czynienia, i po godzinie śmiertelnie by się nudził. Poza tym w Biesach, jak i w innych powieściach Dostojewskiego, idee odgrywają kolosalną rolę, a tutaj pozostają bardziej na uboczu. Wszak Karyia podejmował swoją decyzję pod wpływem emocji, nie próbując zrozumieć praw rządzących światem magów. Tokiomi swoim monologiem pokazał, że dzieli ich nie tylko chęć zdobycia Świętego Gralla, ale też wizja wymarzonego way of life.

Te dwa odcinki – The Mion River Battle i Golden Shine –  to ostatni występ Castera i J-psycho. W zasadzie byli tam mało obecni, ostatecznie wraz z innymi musieli pomieścić się w czasie antenowym. I dopiero końcówka pokazała ich w trochę innym świetle. Ryūnosuke odkrył, że jego dotychczasowe zbrodnie były niepotrzebne, albowiem człowiek „ma w sobie” wszystko to, czego potrzebuje. Dopiero nieuchronny zgon pozwolił mu dojść do tej prawdy. Caster z kolei połączył się ze swoją ukochaną Joanną, po czym usmażył się, niczym ryba podawana do frytek w angielskim barze. Naciągając trochę rzeczywistość można powiedzieć, że śmierć była ich tryumfem. A poza tym byli tak naturalni w swej nienaturalności, że poświęćmy im pieśń, gdyż na zawsze pozostaną w naszych sercach.

Po tak obiecującym początku aż strach pomyśleć, co będzie się działo dalej

Na wszystko kiedyś przychodzi kres…

Ostatni odcinek za mną, czy to dobrze czy źle, wnioski ogólne znajdziecie na końcu tekstu. Przejdźmy do fabuły ostatniego odcinka, a raczej do masy absurdów, którymi takowy jest naszpikowany. Po pierwsze zachowanie dwójki głównych bohaterów. Kouichi dochodzi do oczywistych wniosków, cytuję „Czyżby wszyscy postradali zmysły?”. Gdzieżby tam zmysły postradali, oni po prostu dobrze się bawią, nie ma nic fajniejszego na szkolnej wycieczce niż mazanie ścian i kolegów krwią. Zielona noc się to bodajże nazywa. Boże, co za głupie teksty tam lecą „Gimnazjaliści nie powinni wygadywać głupot i zabijać się nawzajem” cytat made in bibliotekarz. Co racja to racja, zabijanie dozwolone dopiero od liceum, wygadywanie głupot także. Swoją drogą ciekawe, że bohaterowie mogą swobodnie poruszać się w palącym się budynku bez butli z tlenem, no chyba, że ktoś po prostu zapomniał narysować. Ktoś próbuje cię zabić, co robisz? A. Walczysz z przeciwnikiem B. Uciekasz. C. Spokojnie idziesz przed siebie, nie oglądając się na mordercę. Jeżeli nie wybraliście odpowiedzi C. to niestety nie możecie zostać odtwórcami roli Misaki. Stoisz pośrodku pożaru, co robisz? A. Uciekasz. B. Czekasz na pomoc. C. Wyciągasz telefon i dzwonisz do koleżanki z klasy. Jeżeli tu także nie wybraliście odpowiedzi C. obawiam się, że nie otrzymacie angażu w ewentualnym filmie aktorskim w roli Kouichi’ego. Pomijając te ewidentne błędy przejdźmy do rozwiązania naszej zagadki. Otóż naszą dodatkową osobą jest Reiko vel Misaki-sensei. Tak moi drodzy, ciotka Kouichi’ego okazała się być chodzącym trupem. Pytanie tylko, dlaczego? Dlaczego klątwa dotycząca klasy 3 przeniosła się do pokoju nauczycielskiego? Tego nie będzie nam się dane dowiedzieć nigdy. Kierownik i kierowniczka pensjonatu okazali się być spokrewnieni z którymś tam z wcześniejszych statystów, co wcale nie wyjaśnia, dlaczego kierownik został zamordowany. Kto tego dokonał i kto podpalił tę cholerną jadalnię? Dlaczego nagle powrócił nasz bibliotekarz i dlaczego nasz chory na astmę kolega wrócił razem z nim? Nic nie wskazywało na to by otrzymał fachową pomoc. Można by mnożyć. Przejdźmy jednak do oceny serii jako całości. Zacznę od tego, co było na plus. Na pewno muzyka, która muszę to przyznać budowała klimat, graficznie seria stała na niezłym poziomie, a scenarzystom nie można odmówić fantazji przy uśmiercaniu kolejnych ofiar. Pomysł na fabułę sam z siebie nie jest pomysłem złym, jednakże sposób rozegrania fabuły będzie tym, czego przede wszystkim będę się czepiać. Po pierwsze niezmierne wydłużanie fabuły na siłę i ucinanie odcinków w momentach kulminacyjnych. Odnoszę wrażenie, że scenarzyści pierwsze 10 odcinków odegrali w myśl zasady „ofiara tygodnia”, te same pytania i brak odpowiedzi. Kwestia druga to Mei, która jak na mój gust jest postacią irracjonalną. Trochę lepiej broni się Kouichi, choć i on w porównaniu z bohaterami drugoplanowymi wypada blado. Najbardziej do gustu przypadli mi Akazawa i Teshigawara, są to zdecydowanie najlepsze postaci tej serii. Zbierając te wszystkie plusy i minusy w całość muszę z przykrością stwierdzić, że Another tak jak Blood C okazał się fabularną klapą z beznadziejną główną bohaterką. Cóż widać rękę tego samego reżysera. Another nie jest anime wybitnym, nie jest nawet anime bardzo dobrym. To zwykły przeciętniak, jakich w czasie każdego sezonu wychodzi mnóstwo i o których zasadniczo się zapomina. Wielu pewnie nie zgodzi się z moją oceną, stwierdzi, „Ale jak to?”. Cóż może kilka lat temu, kiedy zaczynałam przygodę z anime doszłabym do wniosku, że jest to szczyt geniuszu, ale po obejrzeniu wielu dobrych serii i przejedzeniu się pewnymi schematami oceniam Another w skali od 1 do 10 na… 5.

Wesoła rzeź, wesoła rzeź, a czy ty już wiesz?

Mówi się, że lepiej by o pewnych rzeczach ludzie nie wiedzieli, bo istnieje spore prawdopodobieństwo, że zwariują. Kolejny odcinek Another świetnie potwierdza tę tezę. Z chwilą, gdy klasa dowiedziała się, iż skutecznym sposobem na zatrzymanie klątwy jest zabicie umarłego, ogarnął ją obłęd porównywalny z obłędem ofiar w grze prowadzonej przez niejakiego pana w białej masce z horroru o wdzięcznej nazwie pewnego narzędzia do cięcia drewna. Czy było to dla mnie aż takim zaskoczeniem? Nie. Scenarzyści i reżyser tak jak w dwóch ostatnich odcinkach Blood C postanowili zatroszczyć się przede wszystkim o aspekty wizualne. Mamy więc ofiary zadźgane, uduszone, spopielone, pobite, a nawet takie, które postanowiły zakończyć swój żywot wykonując skomplikowane figury gimnastyczne. Głównym celem została Mei, gdyż to ona właśnie została naznaczona mianem zmarłej dzięki genialnej dedukcji Akazawy i Sugiury. Jak łatwo można zgadnąć zaczęła się wesoła rzeź, której głównym celem jest zabicie wyżej wymienionej. Mei dalej nie zdradziła, kto jest owym zmarłym, Kouichi odgrywa bohatera, a przemoc wobec nauczycieli okazuje się problemem nie tylko polskich gimnazjów. Niestety scenarzyści doszli do wniosku, że skoro widz zajęty będzie oglądaniem potoków krwi to nie będzie starał się dopatrzyć w tym logiki. Błąd, kolejny zresztą. Dlaczego w rzeź pomiędzy uczniami wtrąciła się właścicielka pensjonatu i komu aż tak bardzo przeszkadzał jego kierownik, że naszprycował go nożami? Dlaczego stary antyczny budynek nie zaczął się jarać po tym jak w jadalni wybuchł ogromny pożar? Choć trzeba przyznać scenarzyści dali jasny przekaz, dlaczego w czasie pożaru nie wolno otwierać drzwi i okien. Dlaczego ktoś zadźgał statystę nr…, który to już… 6 i co się stało z Tomohiko, którego w poprzednim odcinku wypchnął z balkonu Teshigawara? Odcinek ten ma jednak kilka mocnych punktów. Rzeź, właścicielka z tasaczkiem żywcem zerżniętym z Higurashi, rzeź i jeszcze więcej rzezi. No i Mei zdaje się postanowiła wziąć sprawy w swoje łapki, a może po prostu miała już dosyć Kouichi’ego, cóż więcej dowiemy się w odcinku finałowym.

Ach ci scenarzyści…

Im dalej w las tym bardziej odnoszę wrażenie, że nie do końca to wszystko zostało przemyślane. Scenarzyści partolą scenę za sceną, a logika pomału zaczyna zdychać. Klasa pojechała na wycieczkę, a nasi detektywi w końcu znaleźli sposób na zatrzymanie klątwy. Szczerze powiedziawszy trochę się ucieszyłam, bo moja intuicja mnie nie zawiodła. Wystarczy po prostu usunąć z ziemskiego padołu dodatkową osobę. Jak jednak tego dokonać, skoro nie różni się ona od żywych? Matsunaga wszakże dokonał tego przez przypadek. W powietrzu czuć przygnębienie i desperację. Akazawa oskarża o wszystko Mei, a klasa jej ochoczo przytakuje. Kto wie czy nie doszłoby do samosądu, jednakże statysta nr 5 postanowił przerwać dyskusję. Duszącego się astmatyka do szpitala odwiózł nasz bibliotekarz. Ach ta gnająca do przodu akcja i stary trik z popsutymi telefonami i brakiem zasięgu. Nie wiem, w którym momencie Kouichi znalazł zdjęcia swojej matki, nie pamiętam też, kiedy zdążył się tym faktem pochwalić. Mniejsza o to, razem z Mei spotykają się w jej pokoju, gdzie ta demonstruje mu właściwości sztucznego oka i wyjawia prawdę. Jak pamiętacie albo i nie, pierwsze spotkanie tych dwojga miało miejsce w szpitalu. Mei przyszła tam w odwiedziny do kuzynki, która nie tylko okazała się jej rodzoną siostrą (tak moi drodzy, Mei została adoptowana), ale co więcej pierwszą ofiarą klątwy. Tym samym pojawienie się Kouichi’ego nie zmieniło nic. Ok… wydaje się to mocno naciągane, ale jak tam wspomniano kilka odcinków wcześniej metoda ignorowania nie zawsze działa. A teraz to, co mnie chyba najbardziej dobiło…. Mei wie, kto jest dodatkową osobą, ba jej oko pozwala jej dostrzec śmierć i zobaczyć następne ofiary i NIC DO JASNEJ CIASNEJ NIE POWIEDZIAŁA? Wychodzi na to, że z Mei jest prawdziwy kawał s… skoro pozwoliła ginąć kolegom i koleżankom. Z drugiej strony jestem zachwycona poziomem medycyny, sztuczne oko od lalki, które funkcjonuje jak normalne, ba ma wbudowany super bajer na miarę Jamesa Bonda. Jak, dlaczego i po co? Tego nie wiem. Kwestia druga to przerywanie akcji w momentach kulminacyjnych. Raz czy dwa, dobrze użyte się sprawdza, ale kończenie w ten sposób każdego odcinka i przeciąganie wszystkiego na siłę nie jest najlepszą opcją na zadowolenie widza. Jakby tego było mało nie dostałam swojej dawki krwi, duszący się i charczący uczeń nie zapewnił odpowiednich emocji. Może, chociaż początek 11 odcinka będzie emocjonujący. Ciekawe cóż to zrobił ten Teshigawara, że taki spanikowany wtargnął do pokoju Mei?

O naiwności…

Bardzo nie lubię jak ktoś traktuje mnie jak idiotkę, ale po kolei. Zaistniało podejrzenie, że nasz statysta nr 3 przeżył spotkanie pierwszego stopnia z wirnikiem motorówki będąc już martwym (jak ironicznie brzmi to zdanie). Martwy czy nie martwy, ewentualne potwierdzenie tezy iż Junta zmarł w wyniku urazu, którego doświadczył upadając ze schodów daje nadzieję uczniom klasy nr 3, że poza Yomiyamą są bezpieczni. Kouichi razem z Matsunagą, Teshigawarą i przypadkowo spotkaną Mei postanawiają w starym budynku szkoły poszukać wskazówki, którą przed laty ukrył tu Matsunaga. Scenarzyści robią z widza idiotę po raz pierwszy, gdy Mei wskazuje na szafkę i nagle po całym bezowocnym poszukiwaniu znalazienie wskazówki okazuje się dziecinnie proste. Znalezioną kasetę nasza ekipa odtwarza na magnetofonie w sali projekcyjnej. Dowiadujemy się co wydarzyło się 15 lat temu na wycieczce szkolnej, ale kiedy Matsunaga dochodzi do punktu kulminacyjnego nasi bohaterowie słyszą hałas na korytarzu. Do sali wchodzi nauczyciel, wszyscy się chowają, szkoda tylko, że niestety przy okazji Teshigawara niszczy kasetę. Ten moment jest tak naiwny, że aż boli. Co się dzieje z resztą klasy w tym czasie? Statystka nr 4 (Aya Ayano) ginie w wypadku samochodowym, a w dom statystki nr 5 Yumi Ogury wbija się ciężarówka, w wypadku ginie jej brat. Czy naszym bohaterom uda się skleić taśmę i poznać mroczny sekret? Mam nadzieję, że każdy czuje ten powiew ironii bijący z ostatniego zdania.

Każda okazja jest dobra by dodać trochę fanserwisu…

Wesoła ekipa udała się do oddalonego od Yomiyamy kurortu w celu odbycia rozmowy z Matsunagą, z chwilą gdy opuścili mieścinę wstąpiły w nich nowe siły, dzięki czemu przez lwią część odcinka mogliśmy oglądać naszych bohaterów w strojach kąpielowych beztrosko pluskających się w wodzie. Nie zabrakło rozbijania arbuza czy zawodów w wędkowaniu. Na szczęście oszczędzono nam bohaterów wpadających w biusty bohaterek. Na miejscu pojawiła się także Mei.
Wszystko było cacy, pół odcinka można śmiało spisać na straty. W końcu pojawił się rzeczony Matsunaga, jak się jednak okazuje jest mało pomocny i za bardzo fabuły do przodu nie popchnął. Luki w pamięci w tym wieku, ja to bym się zaczęła leczyć .
Po chwili zerwał się silny wiatr, jednakże nie w celu podwiania spódniczek naszych bohaterek, ale po to by efektownie zakończyć ten odcinek. Po porwaną przez niego piłkę do wody wskoczył statysta nr 3 (Junta Nakao) by po chwili skończyć w wirniku nadpływającej motorówki. Widać śmierć zbiera żniwo nie tylko w Yomiyamie. Odcinek w sumie rozczarowujący. Sądziłam że Another daruje sobie epizod plażowy, widać jednak pragnienia fanów i panująca moda wcisną się wszędzie. A szkoda, szkoda. Fakt faktem na obronę trzeba przyznać, że tak dobrze zakończonego epizodu plażowego nie dane mi było jeszcze oglądąć.

Do czego może doprowadzić człowieka stres…

Po jakże nudnym odcinku 6 przyszła kolej na odcinek 7 a w nim: „UWAGA! Przemoc w szkole!”, „Trudne Sprawy” oraz „Malanowski i Partnerzy”, gościnnie „Dlaczego Ja?”, czyli… zaczyna się coś dziać. Wychowawca postanowił zakończyć swój żywot, w związku z czym wbił nóż w gardło na oczach przerażonych uczniów. Musieli mu dać nieźle popalić skoro jego wzburzona krew opryskała wszystkie osoby znajdujące się w klasie, o suficie i ścianach nie zapominając. Szok, pisk, wrzask i panika. Klątwy nie można już zatrzymać, więc Kouichi i Mei mogą wrócić do „żywych”, co bardzo ucieszyło zwłaszcza tego pierwszego. Śledztwo w bibliotece przyniosło kilka nowych faktów, 15 lat temu udało się zatrzymać klątwę w połowie roku, miało to miejsce po zakończeniu szkolnej wycieczki. Jak dowiadujemy się kilka scen później odpowiedzialnym za szczęśliwy finał prawdopodobnie jest niejaki Matsunaga, a tak przynajmniej twierdzi on sam. Problem w tym, że nie wiadomo gdzie go szukać i nasi detektywi ruszają na łowy. W międzyczasie Kouichi’emu śnią się koszmary, a on sam zaczyna powątpiewać w swoją egzystencję. Na szczęście niedane nam będzie słuchać jego użalania się nad sobą dłużej, Akazawa i Mei utwierdziły go w przekonaniu, że jednak żyje. Zaczęły się letnie wakacje, więc część klasy postanawia uciec z miasta jak najdalej, wszyscy jednakże zbiorą się w jednym miejscu w czasie wycieczki szkolnej z początkiem sierpnia.

A kto umarł, ten nie żyje!

Zdaje się, że Mirai Nikki ostatecznie wróciło do „normy”. Ta zawsze cechowała się dużą ilością trupów. W ostatnich odcinkach śmiertelność wśród bohaterów dramatu wzrosła tak bardzo, że przy życiu pozostały tylko trzy osoby.

Dla porządku zejścia ze skutkiem śmiertelnym przedstawmy chronologicznie. Pierwszą postanowiła umrzeć Ninth. Przyczyny jej zgonu były złożone: utrata krwi, szok po stracie mężczyzny (ostatnich pięciu minut) jej życia doprowadziły do załamania nerwowego, które bezlitośnie wykorzystał strateg wszechczasów. Terrorystce nawet udało się go wziąć na muszkę, ale wtedy zaczęły nachodzić ją zwidy. Wachała się o sekundę za dużo i Yukkii wpakował w nią serię z automatu, po czym w akcie skruchy się popłakał.

Pomimo kilogramu ołowiu w bebechach Minene wciąż żyła. Ale co to za życie? – zadał sobie pytanie scenarzysta i postanowi poświęcić Ninth dla lepszej sprawy. Wysłał ją tedy by rozwaliła pancerne wrota, za którymi schował się Eleventh. Czerpiąca inspirację z Call of Duty Modern Warfare Minene założyła na siebie bombę, która miała wybuchnąć, gdy tylko jej serce przestanie bić. Ostatecznie została zassana ze skutkiem śmiertelnym, a jej męczeństwo poszło na marne – o „dziwo” drzwi ocalały! Kolejna bezsensowna śmierć w tym głupim jak but anime, ale przynajmniej nie musiałem resetować mózgu.

Przechodzimy do zgonu Eleventh. Spryciarz, posiadając informację o tym, że Yuno nie jest Yuno, zamknął się w sejfie banku jej rodziców. Wiedział, iż tylko ktoś z rodziny Gasai mógł  go otworzyć. No i się musiał nielicho zdziwić, kiedy łże-Yuno dokonała tej pozornie niemożliwej sztuki. Nie miał jednak wiele czasu na rozmyślania albowiem zarobił head shota.

A tymczasem konflikt między Yuno a Akise narastał. O co poszło tym razem? O Eight, gdyż tylko ona stała na drodze Yukkiego do global domination! Problem w tym, że świat zaczął się sypać, rozwalany przez dziwne czarne kule. Tym samym nasi bohaterowie podzielili się na dwa obozy. W pierwszym znaleźli się tzw. przyjaciele Yukiteru oraz chodzący szyld reklamowy, w drugim zaś snajper stulecia wspierany przez łże-Yuno.

Na początek jednak detektyw roku postanowił wybadać u samego Deusa ex Machiny czy Yukiteru może uczynić świat normalnym, w szczególności zaś przywrócić martwych do życia. Otóż nie mógł! Jakby to powiedział Bogusław Linda: a kto umarł, ten nie żyje! Przy okazji dowiedzieliśmy się, że Akise jest bytem stworzonym przez samego Deusa, mającym kontrolować przebieg gry. Akise zaprzeczał, ale jak na złość w tym momencie zaczął się rozpadać na czynniki pierwsze. Przed rozczłonkowaniem uratowali go jego przyjaciele, którzy dali mu fałszywy dziennik przyszłości. Dzięki temu Akise mógł już samodzielnie stąpać po ziemi oraz wybrać miłość swego życia. Wybrał Yukiteru…

Yukiteru nie był gejem. On był „tylko” nienormalny. Dlatego związał nadzieje na swe zwyciestwo z osobą łże-Yuno. I kiedy przyszło co do czego, nie dał wiary swoim tzw. przyjaciołom i rozwalił po kolei każdego z nich. Wyjątkiem był tylko Akise, który sprowokował Yuno, dając Yukiemu buziaka. Yuno nie znosi konkurencji, przeto przejechała nożykiem po gardziołku amanta. Jednak coś się tutaj nie zgadzało. Dlaczego Yuno miała dwa dzienniki przepowiadające przyszłość? Umierającego Akise tak pochłonęła ta kwestia, że musiał powiedzieć o tym Yukkiemu. Zebrał swoje prawie zwłoki do ostatniego wysiłku i – niczym zombi – ruszył w kierunku obiektu adoracji. Nie mógł – co prawda – mówić (łże-zombi w ogóle nie są zbyt rozmowne), ale na jego komórce pokazała się odpowiedź, której tak obawiała się Yuno. Ta, co prawda, skróciła (ach, ona naprawdę musi to lubić!) detektywa roku o głowę, ale niepokorne ciało nadal parło naprzód, aż stanęło przed Yukiteru. Szydło wyszło z worka a przy okazji znowu musiałem restartować mózg.

Deus ostatecznie przeszedł w stan wiecznego spoczynku, a jego miejsce zajęła Murmur. Poza tym nasi bohaterowie żyli sobie szczęśliwie… do czasu. Krótko po defloracji Yuno, głuptasek, będący głównym bohaterem, zadał pytanie – Dlaczego Yuno go okłamała z tą opcją wskrzeszania umarłych oraz dlaczego Akise wpadł na pomysł, że pochodzi ona z przyszłości? Yuno, nie próżnując, postanowiła zarąbać ukochanego siekierą i dopięłaby swego, gdyby nie interwencja Murmur, która pokazała Yukiteru prawdziwe oblicze yandere dekady. Okazało się bowiem, że łże-Yuno na samym początku Mirai Nikki zarąbała true-Yuno  – swojego odpowiednika z drugiego świata. I choć widzowi może się to wydawać kompletnie nieistotne, to Yukkii dostrzegł pomiędzy pscyhopatkami istotną różnicę. Albowiem to właśnie true-Yuno napisała mu na kartce, iż chce zostać jego żoną. Co prawda ta w momencie zgonu miała już na koncie śmierć swoich rodziców, ale to „szczegół”, których jest tutaj masa. Na jego wyborze być może zaważyła też jej prośba o pomoc. Yukiteru czuł się zobowiązany odpowiedzieć! Był przecież szlachetnym młodzieńcem, (który tylko przez  brak wiedzy rozwalił z uśmiechem na ustach o kilkanaście osób za dużo!) a tacy nigdy nie zostawiają swych niewiast niepomszczonych! Dlatego, świecąc niczym Super Saiyanin, rzucił wyzwanie yandere dekady! A jego siła wynosiła Over 9000!

W tym odcinku nagrodę Darwina zdobywa…!

Bałem się, że film z cyklu „Mirai Nikki: Reaktywacja” dobiegnie końca równie niespodziewanie, jak się zaczął. Na szczęście myliłem się. Co prawda ten serial bardziej niż którykolwiek wymaga wyrozumiałości widza, ale potrafi się odwdzięczyć. W moim przypadku z nawiązką.

Myślałem, że Yukkii znowu przestraszy się na hiobową wieść, iż Yuno nie jest Yuno, tylko kimś innym. Gdzie tam! Ten młodzian już tyle przeszedł, że nawet takie rewelacje nie są w stanie zmienić celu, do jakiego zmierza. A mierzy bardzo, oj bardzo wysoko.

Rzeź, jaką wyprawił Yukiteru dzieciom Eight, pchnęła ją w objęcia wroga. No, może nie dosłownie, ale faktem jest, że chodzący szyld reklamowy stanął po stronie Elventh. Ten – jak się okazało – nie był zwykłym psychopatą, lecz psychopatą ambitnym. Chciał stworzyć nową rasę ludzi. Ludzi, którzy, znając przyszłość, byliby w stanie kontrolować swoje życie! Dlatego połączył serwer Eight (zawsze go nosiła przy sobie, a raczej na sobie) z potężnym komputerem o nazwie Holon III. Niestety… albo stety, do akcji włączyła się Ninth! Wykorzystując granaty błyskowe, wrodzony spryt oraz istotę policjanto-podobną – zwaną dla niepoznaki Nishijimą – podjęła udaną próbę sabotażu. Nie ma nic za darmo. Za okazaną pomoc Nishijima kategorycznie zażądał ślubu z Minene, albowiem podświadomie dążył do reprodukcji. Czemu skłonny do psot amor postanowił połączyć akurat tę parę? Nigdy się tego nie dowiemy. Cały zabieg był tak totalnie debilny, że osoba, która to wymyśliła, chyba też nie wiedziała, że to się tak skończy. Cóż, to już problem policji, że zatrudnia ludzi niezrównoważonych emocjonalnie.

Pomimo zniszczenia Holon III plan Eleventh nie spalił na panewce. Mając do swej dyspozycji jeszcze dwie podobne maszyny, obdarzył większość mieszkańców Sakurami podróbkami dziennika przyszłości. Sam zyskał dzięki temu wszelką wiedzę o poczynaniach ludności. Jego dziennik przyszłości – The Watcher – przekazywał mu informacje ze wszystkich innych telefonów komórkowych połączonych z serwerem Eight. Zaiste potężna broń. Lecz także ją można było obejść. Przeciwko Eleventh zawiązał się nowy, egzotyczny sojusz: Ninth razem z istotą policjanto-podobną sprzymierzyli swe siły z Mao, Hinatą i Kosaką. Bo w tym anime mniej lub bardziej celowe próby zabójstwa są tak częste, że nikt już się nimi nie przejmuje. Jak grupka straceńców spróbowała podejść wszechwiedzącego Eleventh? Zaczęli wpisywać w swe komórki fałszywe informacje! Zdezorganizowało to obronę budynków, w których ukrywał się burmistrz wraz ze swymi komputerami. „A kamery?” – zapyta uważny czytelnik. Ano właśnie! Superkomputery pochłonęły taką masę forsy, że nawet na kamery nie starczyło! Ale szczęście opuściło Minene, która wlazła na minę przeciwpiechotną. Paradoskalnie, po jej wybuchu nie mogła chodzić na rękach! Nishijima zaś zginął, zasłaniając ją przed gradem kul. Cóż, mogę napisać tylko jedno: wygrał nagrodę Darwina, nie rozprzestrzeniając genów głupoty. Z pewnością pomoże to przetrwać gatunkowi ludzkiemu.

Na szczęście dla Minene na ratunek przybył rycerz w lśniącej zbroi… nie zaraz, to by było bardziej sensowne. Otóż z tarapatów wyciągnął ją Yukiteru-kun, który nauczył się obsługiwać pistolet maszynowy i z zimną krwią oraz uśmiechem na ustach zabijał podwładnych Eleventh. Nie tylko on. Snajpera stulecia, jak zawsze, wiernie wspierała yandere dekady, także zbierając krwawe żniwo. Nie omieszkała w tym celu sięgnąć po najbardziej rozpoznawalny fetysz wszystkich japońskich fetyszystów – katanę! Nic, co się wydarzyło do tej pory, nie było dziełem przypadku. Albowiem Yukiteru wykorzystał zamieszanie, jakie stworzyli Ninth & Co., by wślizgnąć się do siedziby swego wroga.

Ten odcinek miał wiele plusów dodatnich i kilka plusów ujemnych. Największym z tych pierwszych było uśmiercenie Nishijimy. Parodia policjanta nie będzie już nam psuć humoru. Natomiast duet Y&Y (Yukiteru i Yuno) odstawili w tych kilku minutach takie przedstawienie, że nic tylko pozazdrościć fantazji. Bo Mirai Nikki głupią serią jest, ale też bardzo dobrze mi się ją ogląda!

Być może powyższy opis wydaje się Czytelnikowi zbyt krótki. Cóż, w poprzednich tekstach poddałem tą serię takiej analizie, że tylko bym się powtarzał. Poza tym pracujący podczas seansu mózg tylko by przeszkadzał i mógłby ulec uszkodzeniu. Cenię zawartość mojej czaszki bardziej niż to anime, a poza tym, będzie mi ona niezbędna przy Fate/Zero.

Ostatnie dwa opisy Mirai Nikki znowu będą streszczały po kilka odcinków. Jak przewidziałem wcześniej próba opisywania tej serii odcinek po odcinku zakończyła się klęską!

Nuda goni nudę…

Odcinek 6 okazał się wyjątkowo monotonny i nudny. Czego się dowiedzieliśmy? Ano Mei świadomie postanowiła przestać istnieć, prawdopodobnie doświadczyła w dzieciństwie śmierci klinicznej, a także nie najlepiej układa się jej z matką. Kouichi w czasie lekcji oddaje się fantazjom i marzy o dzikiej potańcówce z Mei. Jedyne miejsce gdzie Mei jest dostrzegana przez otoczenie to kółko plastyczne i tak zaczęłam się zastanawiać czy nie jest to przypadkiem przyczyna wszystkich kłopotów. Potem trochę wspomnień w bibliotece. Magicznie zmieniające się listy i wspomnienia, nikt nic do końca nie wie, a metoda zastosowana przez klasę nie zawsze się sprawdza. Rodzina Kouichi’ego także cierpi na amnezję, a jego ojciec sugeruje, że Kouichi przebywał wcześniej w Yomiyamie, by za chwilę się z tego wycofać. Połączenie telefoniczne zostało zakłócone przez obcych i obcy opętali zdaje się także wykładowcę klasy, który na lekcję wkroczył z nożem. Może po prostu miał dosyć rozwydrzonej dzieciarni.