Pies to najlepszy przyjaciel człowieka! Niestety człowiek człowiekowi wilkiem!

Po ostatnim, pełnym absurdów, epizodzie doczekaliśmy się w końcu czegoś mniej więcej trzymającego się kupy. Natomiast bardzo, oj bardzo, rozczarował mnie Amano „Zajcew” Yukiteru.

Na początku trzeba cosik o fabułce wspomnieć. W tych odcinkach mieliśmy kilka ostrych zwrotów akcji, a twórcy bawili się naszymi podejrzeniami zręcznie i nie naruszając za bardzo zdrowego rozsądku. Należy się im pochwała, gdyż w Mirai Nikki bynajmniej nie jest to standard, ale raczej myślenie życzeniowe. Jednak to nie o wydarzeniach miałem pisać, ale o zdesperowanym Yukiteru, który postanowił zrobić sobie przyjaciół. Yukki nie był wybredny i wciągał do swej paczki kogo popadło. Na pierwszy ogień poszedł niedobitek z poprzedniej szkoły – Kosaka Oji – który brał udział w udanej próbie pochwycenia naszego bohatera i przekazania go Ninth w Keiyaku jōken. Także i tym razem nie miał zamiaru mu ułatwiać życia. Potem Yukiteru dogłębnie i „poniżej pasa”, bo aż do poziomu damskiej bielizny, poznał Hinatę Hino oraz wielką fankę porno-fotek, w postaci Mao Nonosaki. W wielu shōnenach przyjaźnie zawierane w ten sposób (nazywam je przyjaźniami instant) są bardzo trwałe, nawet jeśli poprzedzają je liczne próby zabójstwa. Jeśli ktoś liczył na trójkąt miłosny w Mirai Nikki niechaj porzuci nadzieję, gdyż Mao najpewniej jest lesbijką, co także rzuca cień podejrzeń na Hinatę.

Sposób myślenia Yukiteru totalnie mnie zaskoczył. Nasz bohater nieustannie sprawiał wrażenie, iż bardziej boi się zemsty Yuno na ludziach, którzy go oszukali, niż o swoje życie. Mało tego, kazał yandere przepraszać za straty moralne i uszkodzenia ciała, które spowodowała ratując swego chłopaka. Tak, można argumentować, że Yukiteru napatoczył się Hinacie przez przypadek, zaś głównym jej celem był Akise. Nie zmienia to jednak faktu, że córeczka Tentha nie przepuściła łatwo okazji do pozbawienia życia domniemanego jak i realnego posiadacza dziennika przyszłości. Podczas ucieczki przed psami w Chakushin kyohi stwierdziłem, że Yukiteru totalnie odleciał od rzeczywistości. Yuno, dlaczego nie pozwalasz mi mieć przyjaciół? – zapytał nasz bohater w napadzie szaleństwa. Dlaczego? Poskładajmy z chaosu tę układankę – jakby to powiedziała Victorique z Gosick. Nauczyciel Yukiteru był seryjnym mordercą. Koledzy ze szkoły wydali go Ninth. Pozująca na niegroźną Sixth nakazała zgwałcić jego…hmmm….dziewczynę, a poza tym chciała rozwalić świat. Wreszcie pięcioletni Reisuke okazał się być nowym wcieleniem Adolfa Hitlera. Krótko mówiąc, praktycznie wszystkie osoby, które poznaje Yukiteru, chcą go zabić albo w sytuacjach krytycznych zawodzą. I teraz dwie, poznane kilkanaście godzin wcześniej, dziewczyny są zaplątane w serię brutalnych morderstw. A wnioski? Na chwilę obecną Yukiteru to wyjątkowo nieudolna próba rozwinięcia schematu typowego bohatera shōnena. Być może tylko Igarashi Ganta był bardziej groteskowy.

Także Yuno powoli zaczyna mnie rozczarowywać. Staje się po prostu przewidywalna. Do piątego odcinka to było super – patrzcie jaka ona jest ostra, niczym papryczki chili! Nie jakaś tam następna tsundere, znęcająca się nad swym chłopakiem. Jako jedyna, poznała się na małym Reisuke i wiedziała jak usunąć tego szkodnika z domu. Wtedy Yuno była taka mądra i bezwzględna. Tymczasem jej paranoja, coraz bardziej przypomina wyrachowanie czy też działanie profilaktyczne według zasady – nie ma człowieka, nie ma problemu. Jak wiadomo lepiej jest zapobiegać niż leczyć. Ale czyż w tym szaleństwie nie ma metody? Czyż nie odkryła złotego środka na przeżycie w grze o god mode?

Wróćmy do Yukiteru. Ludzie mówią, że jest „ciotą”. Mają rację. Yukkii zaczynał jako mazgaj, podrywający się do akcji tylko wtedy, gdy chodzi o własną skórę. Wielu ta postać się nie podobała, ale ja myślałem „no nareszcie jakiś normalny facet”. Nie widzę w realizmie wartości absolutnej, ale gość w swej „ciotowatości” był taki…nieschematyczny. Nie był psychopatą, nie miał chorych fantazji na temat zniszczenia świata, nie wyciągał nie wiadomo skąd motorów itp. Kiedy człowiek ogląda anime, na początku wszystko wydaje się nowe i takie świeże. Musiałem być naprawdę zdesperowany, skoro przyjąłem fakt „normalności” Yukiteru za dobrą monetę. Teraz odkrywam, że podąża dokładnie tą samą drogą co Ganta Igarashi z Deadmen Woderland. Między nimi zachodzi jedna, znacząca różnica: nie wszystkie poznane osoby chciały Gantę zamordować. Owszem Shiro popadała w odmienne stany świadomości,  o czym protagonista nie miał jednak pojęcia. Z kolei Carnival Corpse był nie tylko pojedynkiem na śmierć i życie, ale także swego rodzaju sportem. W dodatku przeciwności łagodziła świadomość istnienia wspólnego wroga. Dlatego przyjaźń Ganty z Senjim i innymi skazańcami była zrozumiała. A Yukkii? Czyż w jego przypadku jest to w ogóle uzasadnione? Czy trzyma się kupy? Nie! To już nawet nie jest śmieszne. To jest żałosne!

Podczas oglądania większości shōnenów nieustannie towarzyszy mi wrażenie, że główny bohater to najsłabsze ogniwo. Szybko natomiast dostrzegłem, że drugi plan potrafi być bardziej zajmujący. W tym wypadku był nim domorosły detektyw – Akise Aru. Nie tylko nie zbywa mu na inteligencji czy uroku osobistym, ale też nie waha się grać losem innych ludzi. Dlaczego to nie jego zrobiono bohaterem tego anime? Gość jest przegięty w drugą stronę, ale w Mirai Nikki wszyscy są, więc to nie problem.

Jednak nawet w tym zalewie psycholi o mocno naciąganych życiorysach była jedna ostoja normalności – Keigo Kurusu vel Fourth. Dlaczego była? Bo zaczął bawić się w Brudnego Harry’ego. Jego ofiarą padł ojciec Hinaty lepiej znany jako Tenth. Był to pierwszy posiadacz dziennika przyszłości, który nie zginął z ręki Yuno czy Yukiteru.
Tenth czyli – Karyuudo Tsukishima – zawiódł moje oczekiwania. Kiedy widziałem tylko jego zarys, eleganckie ubranie i monokl, wydawał się bardziej interesujący. Gość miał swoje dziwactwa np. gotował porządne jedzenie dla psów, podczas gdy sam zadowalał się namiastką prawdziwego posiłku. Skąd rozczarowanie? Chyba stąd, że Tenth przez cały czas działał z ukrycia i zabrakło mu niepowtarzalnego wejścia w rodzaju Tweltha. Jest też egoistą w najbardziej banalnym sensie tego słowa: wmówił Hinacie, że pragnie god mode, by cofnąć czas, a tak naprawdę dążył do boskości jako celu samego w sobie. I tutaj spotykają się doświadczenia życiowe Hinaty i Yukiteru. Albowiem wszyscy, których poznali, robią ich w konia. Wyjątkiem jest tylko koleżanka, pstrykająca porno-fotki i narzeczona, trzymająca w domu trupy. Bo w Mirai Nikki tylko od psa można oczekiwać bezinteresownego oddania!

Zaczyna się robić ciekawie…

Szczerze powiedziawszy trzeci odcinek Another mnie zaskoczył. Wracając do zakończenia poprzedniego odcinka, kiedy to Misaki postanowiła pokazać Kouichi’emu co też skrywa pod opaską. Okazało się iż ukrywa pod nią sztuczne oko, dzięki któremu może widzieć rzeczy, które powinny zostać ukryte. Bliżej owa umiejętność nie została doprecyzowana. Potem liczyłam na rozwiązanie zagadki sprzed 26 lat, oczekiwałam z napiętą uwagą kontynuacji tej historii i się nie doczekałam. Kouichi drążył ów temat i drążył, ale nikt nie chciał mu udzielić sensownej odpowiedzi i szczerze powiedziawszy zaczęłam odnosić wrażenie, że tak jak pytania „Komu obiecałaś chronić ludzi?”, „Kim jestem?” wlokły się przez praktycznie całość Blood C, tak ta historyjka będzie się ciągnąć przez całe Another. Co oczywiście wyszłoby na ogromny minus serii. I kiedy już miałam wróżyć nagłe obniżenie poziomu zdarzyło się kilka niespodziewanych sytuacji. Po pierwsze do Sherlocka znów zadzwonił Watson tym razem z wiadomością iż ową tajemniczą zmarłą była Fujioka Misaki. Kiedy już chciałam wskrzesić Mei i przywrócić ją do roli żywego bohatera ona sama w rozmowie z Kouichim wyznaje mu powód dla którego klasa ją ignoruje. Otóż naszą drogą Misaki prawdopodobnie widzi tylko Kouichi! Czego więc przestraszyła się Sakuragi iż uciekła w przeciwną stronę porywając parasol. Moi drodzy tutaj ostrzeżenie dla was, z parasolami się nie biega, a już zwłaszcza kiedy mają ostrą, metalową koncówkę. Niech wypadek Sakuragi będzie dla was przestrogą. Co się z nią stało? Ano biegła po schodach, ujechała i końcówką parasola przeprowadziła nie do końca udany zabieg tracheotomii. Aj… to musiało boleć. Jednym zdaniem moi drodzy… first blood!

„Krzyk cytryny” – czyli czym jest sztuka?

HRG bardzo tego nie lubi! HRG bardzo nie lubi jak jej się przerywa akcję w momencie kulminacyjnym! Jednakże nie zaczynajmy opisu odcinka od samego końca. Początek drugiego odcinka to w dalszym ciągu wymowne spojrzenia i nieumiejętnie skrywana tajemnica. Krzyk cytryny, gadka szmatka o sztuce i nagle… w końcu zaczyna się coś dziać! Przypadkowo chlapnięte zdanie sprawia, że naszemu głównemu bohaterowi zapaliła się w głowie czerwona lampka i w końcu raczył zauważyć, że chyba coś jest nie tak jak trzeba. Detektyw Kouichi zmierza do miejsca przeznaczenia… i zaszczyca swoją obecnością szpital, ale tym razem już nie, jako pacjent. Podpytuje znajomą pielęgniarkę o ostatnio zmarłych pacjentów, szczególnie interesuje go dzień, kiedy to pierwszy raz spotkał Misaki. Pielęgniarka Watson obiecała zająć się sprawą, a tymczasem Kouichi znów staje w ogniu krzyżowych pytań Akazawy. Oj nie dają żyć chłopakowi. Nasz dzielny Sherlock opuszcza towarzystwo i podąża za Mei do czasu, aż ta nagle znika mu z oczu obok witryny pewnego nieprzyjemnie wyglądającego sklepu. Sklepu z lalkami, które co wrażliwszych mogą przyprawić o zawał serca. Nasz bohater także omal nie dostał zawału, kiedy to Watson zadzwonił z sensacyjną wiadomością. Otóż w owy poniedziałek, kiedy to nastąpiło spotkanie dwójki naszych protagonistów na oddziale okulistycznym zmarła młoda dziewczyna, gimnazjalista o nazwisku… Misaki. Tak moi drodzy, nasza główna bohaterka jest z wysokim prawdopodobieństwem trupem! Zaskoczony Kouichi wkracza w czeluści sklepu, gdzie następnie w piwnicy dane mu zobaczyć lalkę, lalkę w trumnie wyglądającą zupełnie jak Mei. Jednakże lalka jest tylko lalką, a Misaki wyłania się jak duch zza kotary. Następnie pyta Kouichi’ego czy nie ma ochoty popatrzeć sobie, co też skrywa opaska na jej oku. I tutaj akcja się urywa. Warto jeszcze wspomnieć o niezłej muzyce budującej klimat i mamy w końcu coś, na co da się patrzeć.

Another – czyli potencjalny hit lub niewypał tego sezonu.

Historia sprzed 26 lat i tajemnicza dziewczyna imieniem Misaki. Pierwsze parę minut pierwszego odcinka Another jest bardzo klimatyczne. Dziewczyna, która wiele lat temu umarła w wyniku nieszczęśliwego wypadku i otoczenie, które zachowuje się jakby to w ogóle nie miało miejsca. Ciekawa jestem jak to jest, sprawdzać klasówkę napisaną przez ducha lub zżynać niewidzialną pracę domową… no mniejsza. Po tym jakże przyjemnym wstępie, kiedy to nasza historia kończy się w kulminacyjnym miejscu wracamy do szarej rzeczywistości i poznajemy głównego bohatera Sakakibarę Kouichi’ego. Uważni widzowie na pewno zauważą, że akcja rozgrywa się w roku 1998, a dokładniej 25 kwietnia. Kouichi zamiast cieszyć się rozpoczęciem nowego roku szkolnego, w nowej szkole, leży w szpitalu i jak dowiadujemy się później, przyczyną owej sytuacji jest zapadnięte płuco. Odwiedza go delegacja w postaci trzech osobników: Tomohiko Kazami’ego, Sakuragi Yukari, Akazawy Izumi – nowi szkolni koledzy Kouichi’ego i tym samym uczniowie Północnego Gimnazjum Yomiyama. Towarzystwo mieszane, dosyć agresywne i cała ta scena mocno pachniała Higurashem. Nasz niezrażony główny bohater wyrusza w poszukiwaniu zasięgu, w związku z czym wsiada do windy i jedzie do piwnicy, każdy przecież wie, że w piwnicy zasięg jest najlepszy. Nie jest w swej podróży sam, towarzyszy mu kolejna uczennica wymienionego już gimnazjum o imieniu Misaki Mei. Przypadek? Misaki ma jakiś pilny interes w kostnicy, a Koichi’emu udaje się w końcu dodzwonić do ojca. Kilka scen dalej. Koichi wita się z nową klasą, robi swoją osobą sensację, a jednocześnie można odnieść wrażenie, że ktoś tutaj coś chce przed nim ukryć. Po prostu Higurash pełną gębą. Kouichi ze względu na słabe zdrowie nie może wziąć udziału w zajęciach z w-fu, w związku z tym idzie sobie pogadać z Misaki, która ze szkicownikiem bazgrze sobie na dachu. Tam poznajemy dwa istotne fakty odnośnie dalszej fabuły: po pierwsze niedobrze jest rozmawiać z Misaki, po drugie imię naszego bohatera kojarzy się klasie ze śmiercią. I ot praktycznie koniec pierwszego odcinka. Tragicznie nie ma, wspaniale też nie. Ot na razie historia nam się rozkręca, oby tylko nie robiła tego za długo.

…oraz Mouretsu Space Pirates i przestroga, dlaczego nie powinniście przedawkować magical girls!

Zanim zaczniemy krótką (oraz mocno spóźnioną) prezentację, pragnę uprzedzić Czytelnika, że kontakt z Madoką poczynił nieodwracalne zmiany w moim mózgu, a od końca grudnia znajduję się na madokowym głodzie lub madokowym haju. Dlatego w tym sezonie wszędzie widzę świadome nawiązania lub przypadkowe podobieństwa do Puella Magi Madoka Magica. Z niżej opisanych pozycji może tylko Another  jest od nich wolny, ale w swoim stylu przedstawienia wydarzeń troszku „shaftopodobny”. Proszę weź to pod uwagę, gdy będziesz czytał poniższe słowa.

Senki Zesshō Symphogear

Déjà vu!

Pierwszy kontakt z Symphogear był dla mnie bardzo pozytywnym zaskoczeniem. I nie mam na myśli tego, że tytuł ten wykracza poza moje oczekiwania. Ale przez cały czas pod czaszką kołatała mi jedna myśl, że „gdzieś to już kiedyś widziałem”. Od pierwszych, pozbawionych muzyki sekund, czuć w powietrzu, że ta historia nie będzie miała tradycyjnie rozumianego happy endu. Dziwnie znajome kadrowanie, a na koniec miasto, które odwiedzałem w przeszłości – takie futurystyczne a zarazem industrialne. Ale gdy w połowie epizodu rozpoznałem głos Aoi YŪKI …głos Madoki Kaname, już wiedziałem, że albo to pokocham, albo wyklnę za herezję. Bo miejscami, oglądając Symphogear, czułem się, jak podczas seansu Puella Magi Madoka Magika.

Śpiew i walka. Tak można by ująć fabułę tego „cudu” japońskiej animacji. Założenia były wielokrotnie spotykane w innych produkcjach. Ot nieznana siła atakuje ludzkość i tylko garstka wybrańców może ją powstrzymać. W tym wypadku wybór padł na Nanę Mizuki… chciałem napisać Tsubasę Kazanari, która – jako dawna członkini duetu Zwei Wing – walczy w obronie ludzkości. O ile Tsubasa jest weteranem, to jej „partnerka”, Hibiki Tachibana, to zdradzająca wyraźne oznaki „mamorumanii” (czyli ratowania innych) uczennica. Powiedzmy, że tak jak Shiro z Fate/Stay Night, można ją usprawiedliwić. Wszak przykład czerpała od najlepszych – koleżanki Tsubasy z Zwei Wing – Kanade. Niestety Kanade poległa w czasie Fight for Japan! Lecz zanim w wielkim stylu zeszła ze sceny historii, przekazała cząstkę swych mocy Hibiki. Świat stanął nad przepaścią. Już nie dni, a godziny przybliżają katastrofę, dlatego, by ratować dorobek minionych pokoleń, Tsubasa i Hibiki muszą się dogadać.

Wszyscy zapewne kojarzą Nanę Mizuki z openingami i endingami (oraz insert songami) z Magical Girl Lyrical Nanoha. Ale w obsadzie widzę też Miyuki Sawashiro, czyli Shinku z Rozen Maiden. I choć nie jestem fanem j-popu, to dobór piosenek był znośny. O oprawie graficznej już wspomniałem, ale nie pod kątem animacji. A ta w pierwszym epizodzie była naprawdę znakomita. Niestety w drugim już mniej szastano pieniędzmi.

Choć pierwsze wrażenia były zaskakująco pozytywne, to widzę, że tę serię może położyć w moich oczach po pierwsze nadmiar patosu, przeradzający się w groteskę, a po drugie j-pop. Wątpię czy Symhogear będzie czymś wyjątkowym, ale pomimo licznych naleciałości i silnych skojarzeń (a może właśnie przez nie)… zabijcie mnie, ale będę uważnie śledził rozwój wydarzeń.

Another

Kiedy nie czuję dreszczyku emocji to ziewam.

Pierwszy odcinek Another nie zrobił na mnie najlepszego wrażenia. Oglądając tę pozycję miałem wrażenie, że to produkcja „shaftopodobna” (nie po raz pierwszy w tym sezonie nawiasem pisząc), minus eksperymenty, które to studio lubi. Przede wszystkim postacie wydają się nijakie, a atmosfera występuje w śladowych ilościach. Na szczęście poczekałem na drugi odcinek i doprawdy widzę, że nasz reżyser miał przy Blood-C po prostu pecha. Nawet wspominając tamten koszmar minionego lata musiałem przyznać, że oprócz beznadziejnego scenariusza, odnajdywałem w przygodach Sayi odrobinę klimatu. W Another jest on doprawdy miażdżący. Kolorystyka, muzyka czy nawet zabawa natężeniem dźwięku, sprawiają, że to anime wciąga. Co ciekawe boimy się, ale tak naprawdę nie mogę powiedzieć, by to Mei była przerażająca. Źródło naszych lęków jest nieznane. Towarzyszą temu urywane rozmowy, nieprzyjazne spojrzenia itp. To co może pogrzebać tę serię to postacie, których jest na chwilę obecną za dużo, aczkolwiek już widać pewne przebłyski – ot np. uczeń malujący cytrynę ala Krzyk Van Gogha. Co prawda klimat openingu Ali Project pasuje mi tutaj jak pięść do nosa, ale muszę to napisać: to może być jedno z lepszych anime tego sezonu. Na pewno będę to dalej oglądał.

Rinne no Lagrange

Mam na imię Lan! Chcę, żebyś sprzedała duszę diabłu za możliwość pilotowania tego robota i została mahō… znaczy się mecha-shōjo!

Tak, do tej serii mam niecodzienne podejście tylko z tego powodu, że imię (a nawet inicjały) głównej bohaterki są identyczne z tamtą Madoką. To oczywiście rodzi podejrzenia odnośnie samej fabuły. Póki co trudno coś na ten temat napisać, ale faktycznie wydaje się, że zamiary przełożonego Lan (ona sama jest kosmitką) są mocno podejrzane. Niby chodzi o ochronę Ziemi przed najeźdźcami z kosmosu, ale przypuszczam, że dokopiemy się też do drugiego dna. Wszyscy tego oczekujemy, więc raczej nie będziemy zaskoczeni, co najwyżej rozczarowani. Poszukując dalszych nawiązań do Puella Magi Madoka Magica, zwróciłbym uwagę na postać kuzynki Madoki, która za żadne skarby nie chciała wpuścić jej do mecha. Czy wam to kogoś nie przypomina? Ale Rinne no Lagrange nie wygląda na dekonstrukcję gatunku. W każdym razie jeszcze nie. Ciekawym zabiegiem było ubranie naszych dziewczyn w sukienki, a nie obcisłe kombinezony, ale to zdarzało się już wcześniej, ot wspomnijmy choćby incydenty w Super Robot Wars Original Generation: The Divine Wars z Latooni. Dopiero w świetle wydarzeń ostatniego roku nabiera to jakiegoś szczególnego znaczenia. Ale dobra, “mundur” Lan przypomina mi sexy wdzianko major Motoko z Ghost in the Shell: Stand Alone Complex. Sama postać Lan jest o tyle interesująca, że chce działać, lecz nie może się przemóc by wsiąść do mecha. W nielicznych chwilach zadowolenia nasza bladolica kosmitka szczeka. Dokładnie, tak, ona wydaje dźwięki zbliżone do szczekającego psa. Szkoda, że jeszcze nie merda ogonem. Dlatego postawię jej taką diagnozę: albo zostanie Emo, albo doświadczymy psychologicznej głębi… czyli zostanie Emo.

A teraz, odchodząc od mojej manii, po dwóch epizodach Rinne no Lagrange mogę stwierdzić, że da się to oglądać. Jednocześnie obserwuję, że w anime coraz trudniej o silnego męskiego protagonistę. Natomiast kobiet o takich cechach mamy bez liku. Nie mam tylko na myśli atakujących falami tsundere. Kiedy patrzę na Madokę z Rinne no Lagrange i porównuję ją z Hibiki z Senki Zesshō Symphogear, to wydają się być bardzo do siebie podobne – pomagają wszystkim, którym mogą, są dzielne (by nie powiedzieć, że straceńczo dzielne) a ich sercu obce są wątpliwości. Tylko że jedna siedzi za sterami mecha, a druga ma coś w rodzaju transformacji. Tak czy inaczej będę to dalej oglądał, ale nie wróżę tej serii wielkiej kariery.

Mouretsu Space Pirates

Nareszcie jakieś anime, które nie ma w sobie nic a nic z Puella Magi Madoka Magica! 

Ta seria przypadła mi do gustu już od pierwszych sekund. Albowiem nic tak nie działa na moją wyobraźnię jak kosmiczne okręty. Tak przynajmniej było do zeszłego roku. A w Mouretsu Space Pirates na polu bitwy spotykają się dwie siły: Imperium Zua i ceniące swoją niezależność małe systemy planetarne. Któż może je przybliżyć do zwycięstwa? Kiedy brakuje bohaterów, sięgamy po nastolatki! W tym anime szóstkę w totolotka trafiła Marika Kato! Nie wygrała pieniędzy, tylko statek piracki swego ojca, dziwną koleżankę – Chiaki Kuriharę  –  i masę problemów do rozwiązania.

Już w pierwszym odcinku akcja posuwa się szybko do przodu, ale zarazem informacje są cedzone na tyle powoli, by uniknąć chaosu. To, co zwraca uwagę w ukazaniu świata, to umiejętne połączenie stylu retro z osiągnięciami najnowszej technologii. Obserwując np. wystrój kawiarni, w której pracuje Marika czy słuchając muzyki, jedno mogę stwierdzić – ten serial ma klimat! No, ale Gosick też go miał, a efekt był miejscami dość niejednoznaczny.

Najbardziej przypadła mi do gustu koleżanka z klasy Mariki – Chiaki Kurihara. Już sam fakt, iż jest uczennicą z transferu sprawił, że poczułem Déjà vu! But wait! There’s more! Te pełne mądrości spojrzenia, przepojone doświadczeniem słowa, jej postawa, sposób poruszania się, wyciągana nie wiadomo skąd broń, ta troska o Marikę… ale to tylko złudzenia. Dlaczego? Albowiem okazało się, że Mouretsu Space Pirates powstaje na bazie serii niezakończonych light novel. Wiemy, czym to się może skończyć: urywanymi wątkami, głupawą końcówką itp.

Co może pogrzebać Mouretsu Space Pirates? Zbyt wiele postaci, a poza tym trudne do wyobrażenia połączenie szkoły z pirackimi przygodami. To kwestia bardzo umowna, ale wolałbym sporo akcji, gdyż szkolne życie to materiał na horror albo komedię.

W przeciwieństwie do wyżej opisanych serii, Mouretsu Space Pirates zauroczyło mnie od pierwszego wejrzenia. Czy przerodzi się ono w miłość? Czas pokaże. Ale, póki co, to właśnie ten serial zapowiada się – w sezonie zimowym – najbardziej obiecująco. Oby tylko nie był to pocałunek śmierci z mojej strony. Mirai Nikki też miało dobre otwarcie, a wyszło z tego… nie będę używać wulgaryzmów. Przeczytacie, to się dowiecie.

W przyszłości opiszę też pierwsze wrażenia z najnowszej wersji Black Rock Shooter oraz dziewiątego już sezonu znanej serii magical girls Pretty Cure pt. Smile Pretty Cure!

Oda do (źle pojętej) radości

No i w końcu dotarliśmy do kresu pierwszego sezonu Fate/Zero. Jak go ocenić? Dużo zależy od tego, czego się spodziewaliście. Bo moim zdaniem otrzymaliśmy niemalże dokładne zaprzeczenie Fate/Stay Night TV. No może z jedną różnicą. Fate/Zero też na ogół się dobrze ogląda.

Streszczenie fabuły ostatnich dwóch odcinków mogłoby być bardzo krótkie. Po rozwałce w zamku Einzbern, jego domownicy wyprowadzili się. Kiritsugu zaczął włóczyć się po hotelach i żywić w barach szybkiej obsługi, a Saber wraz z Irisviel przeniosły się do zapuszczonego, lecz wzbudzającego (u widza) nostalgię, domu. Natomiast Kirei, po stracie Assassina, został ostatecznie wykluczony z grona Mistrzów i czując, że dobrze spełnił swój obowiązek, postanowił spocząć na laurach. Niestety Graal miał inne zdanie na ten temat i obdarzył go trzema nowymi czarami rozkazu, choć „nie zwolnił” się jeszcze żaden Servant. Na koniec przerażeni spustoszeniem, jakie poczyniono w ich lokum, Caster i J-psycho, postanowili się zabawić i zrobić zadymę na mieście. W tym celu przyzwali wielkiego EA – stwora z nordyckiej mitologii. Ich niecnym planom przeciwstawiła się nowa koalicja w składzie: Rider, Saber i Lancer. Jak się okazuje, kiedy ci Servanci nie chcą się wzajemnie pozabijać, to potrafią nader dobrze współpracować. Co z tego wynikło? Nie wiemy, bo gdy nasi herosi ruszyli ukatrupić najnowsze frutti di mare Castera, dobiegł końca pierwszy sezon Fate/Zero.

I choć wielu z Was, nie wyłączając mnie, może sądzić, że mieliśmy do czynienia z następną serią fillerów, to aż nadto wyraźnie zarysowują się dwa motywy przewodnie ostatnich czterech epizodów. Dla Rin no bōken i Seihai mondō były to powinność i obowiązek. Natomiast Seihai no maneki i Kindan no kyōen poruszają w przewrotny sposób kwestię radości. Przygoda Rin była utrzymana w iście shōnenowym schemacie, lecz pokazała, ile może uczynić jedna dzielna dziewczynka… znaczy się tsundere, w sytuacji, gdy potężniejsi zawodnicy nie chcą lub nie mogą nic zrobić. Z kolei dialog pomiędzy Saber a Riderem dotyczył ich wyobrażeń o prawach i przywilejach króla. Przy czym to Saber skupiała się na obowiązkach, Rider na przywilejach. Także tutaj „akcja” opierała się na mieleniu ozorem, a ostanie dwa epizody mogą się wydawać przegadane. I są, ale widzę, że nie jest to tylko efekt braku inwencji czy konieczności zapełnienia czasu antenowego.

W dwunastym odcinku (Seihai no maneki) dialog Kireia i Archera pełni bardzo ważną funkcję. Archer, podobnie do pogardzanego przez siebie Tokomiego, ponad otwartą walkę ceni sobie zakulisowe rozgrywki. Oprócz chęci pogoni za swymi zachciankami, natura uczyniła go znawcą i inżynierem dusz ludzkich. Kirei może odrzucać szczęście jako formę grzechu, lecz z jakiegoś powodu zainteresował go mistrz Berserka – Kariya. Obserwował go więcej niż innych, w czym Gilgamesz dostrzegł przejawy słabości i wykorzystał to, by zrodzić w swoim rozmówcy wątpliwość co do sensowności jego ascetyzmu. Czy warto wstąpić na drogę, która może przywieść do zdrady własnych ideałów? Ponieważ wiemy, jak to się skończyło, będziemy mogli tylko obserwować postępy ku mrocznej stronie mocy, którą obrał Kirei. Końcowy rezultat był średnio udany. Czy chociaż droga do niego będzie pokazana w interesujący sposób? Urobuchi z pewnością nas nie zawiedzie.

Natomiast dialog pomiędzy Casterem a J-psycho jest jeszcze bardziej paradoksalny. Oto osoba, dla której sprawy wiary są obojętne, dowodzi istnienia Boga, podczas gdy istota, która dopuszczała się największych bluźnierstw, nie widzi jego obecności na Świecie. Artysta, za jakiego uważa się J-psycho, staje się czymś w rodzaju boga, a w każdym razie rości sobie do tego pretensje. To nie tylko majaki szaleńca. W istocie widać tutaj wynaturzoną postać filozofii niemieckich idealistów epoki romantyzmu. Oczywiście jest to wersja mocno uproszczona, ale czy nie wypada to bardziej przystępnie niż cytaty z Newtona w Ghost in the Shell 2: Innocence?

Także Rider dąży do szczęścia. To bohater o egoistycznych skłonnościach, przedkładający radość jaką daje mu mierzenie się z przeciwnościami losu nad górnolotne ideały. To wielki wódz, ale też tylko człowiek, z jego słabostkami i irracjonalnymi pragnieniami. Dzięki temu otrzymujemy postać pełnokrwistą. Jego relacje ze Studentem nieustannie się rozwijają i wymykają prostemu zaszufladkowaniu. Pomimo całej asymetrii pomiędzy nimi, wydaje się, że są po prostu nierozłączni. Te skrajne przeciwieństwa naprawdę się przyciągają.

To, co sobie cenię u Urobuchiego, to pieczołowitość, z jaką tworzy swe postacie. Nie mam żadnych wątpliwości, że to jego dzieło, gdyż podobny zabieg można było dostrzec w osobie niesławnego Kyubeya z Puella Magi Madoka Magica. Brakuje tutaj wyraźnego podziału na „dobro” i „zło”, a etykę zastępują co rusz, pragmatyczna skuteczność lub chwilowy kaprys. Skutkiem tego np. musimy uwierzyć w dobre intencje Kiritsugu na słowo. Przypomina to trochę Dostojewskiego, który kazał swym bohaterom błądzić w poszukiwaniu prawdy, zarazem poddając ich różnym ideologicznym eksperymentom. Jednak Fiodor Dostojewski był człowiekiem głęboko wierzącym i wiedział gdzie szukać swego ideału. Bohaterowie Fate/Zero, także są zróżnicowani – od szlachetnych idealistów, poprzez chłodnych pragmatyków, na szaleńcach skończywszy. A większość z nich, choć nierzeczywista, wydaje się bardzo zajmująca bo nie popada w groteskę.

Jakkolwiek dla osób, które lubią gadanie abstrakcyjne, Fate/Zero staje się celem pielgrzymek, tak wciąż odnoszę wrażenie, że w tej serii  naruszono balans pomiędzy dialogami, a postępami fabuły. Te elementy w Puella Magi Madoka Magica były znakomicie wyważone. Tutaj akcja jest wyraźnie podporządkowana postaciom, pozwala się im wysłowić, nawet za cenę przeraźliwych dłużyzn. Dlatego kiedy śledziłem ich głośne myślenie, czacha mi się jarała, ale serce – inaczej niż rozum – nie chce się zakochać w Fate/Zero. To niewątpliwie nie jest zwyczajna seria, ale czy wybitna?  Time will tell. Sooner or later. Time will tell.

Oglądając ostatnie epizody miałem wrażenie, że ścieżka muzyczna jest uboga pod względem ilości utworów. Dobrym przykładem będą tutaj nazbyt często powtarzane ilustracje Gilgamesza czy Castera. Zresztą także sama muzyka różni się od tego co zaprezentowała Kajiura w przypadku Pandora Hearts czy Puella Magi Madoka Magica. Jest bardziej patetycznie, mniej „intymnie”. Ale to właśnie wyżej wymienione OST znacznie szybciej zapadały w pamięć, podczas gdy Fate/Zero na chwilę obecną mogę przywołać trzy najczęściej puszczane fragmenty. Tymczasem np. „Decretum” z PMMM, choć pojawił się tylko raz podczas całego anime, wyrył się niesamowicie silnie w mojej duszy. Przypuszczam, iż akurat te odczucia są po części spowodowane tym, że nie zwariowałem na punkcie opisywanej serii. Dlatego muzykę do anime trzeba oceniać raz w trakcie oglądania, a potem przesłuchać ją sobie na „sucho” bez obrazu. Niezależnie od narzekań Kajiura znowu pokazała się od najlepszej strony.

Niewielki spadek zaliczyła oprawa graficzna. Animacja jest miejscami zauważalnie mniej płynna niż jeszcze kilka odcinków wcześniej, a patrząc na Ridera, stojącego na czele swych wojsk, odnosiłem wrażenie, że trochę dziwnie wygląda. Może rysownik miał słabszy dzień? Bo jeśli chodzi o tła i całą klimatyczną otoczkę, jaką tworzy dobór kolorów, to Fate/Zero jest  jedną z bardziej nastrojowych i najładniejszych serii ostatniego kwartału 2011r.

Podsumowując pierwszy sezon Fate/Zero, można otwarcie mówić o skrajnościach w jego odbiorze. Od powolnego startu, wymagającego wprowadzenia kilkunastu postaci, przeszliśmy ku pięknym i dynamicznym starciom, które jednak nie rozstrzygnęły prawie niczego. Z kolei rozwleczona końcówka opiera się przede wszystkim na budowaniu tła psychologicznego bohaterów, przydawaniu im „idei”. Fate/Zero jest jak leniwe morze, które usypia czujność żeglujących po nim marynarzy. Lecz na horyzoncie już widać chmury zwiastujące sztorm, wiatr nabiera siły, a fale nieubłaganie rosną. W powietrzu zaś wzbiera niepokój. Pod względem fabularnym ośmieliłbym się nazwać Fate/Zero tylko w jeden sposób. To przygotowanie, które kilka razy zmusiło mnie do zmiany sposobu myślenia o nim.

Dziś wiem, że nikomu bym tego nie oddał do opisywania. Może bym się tylko wymienił na Puella Magi Madoka Magica, oczywiście z całym tym bagażem wiedzy, jaki dziś mam o magical girls, a którego brakowało mi zimą i wiosną zeszłego roku. Niestety Homura-chan nie cofnie dla mnie czasu. Oczywiście można się zapytać kogoś innego…

Skończyłem pisać tekst i zwróciłem uwagę na pluszopodobnego kosmitę o długich uszach i czerwonych ślepiach, wpatrującego się w monitor komputera.
- Kyubey, mógłbyś dla mnie cofnąć czas? – Zapytałem, siląc się na uśmiech.
Słodki kosmita pokręcił przecząco główką.
- Niestety, taka możliwość zaistnieje dopiero po zawarciu przez ciebie kontraktu ze mną. Niestety nie jesteś shōjo, więc obawiam się, że to niemożliwe. – Wyjaśnił rzeczowo.
Nie przestając się uśmiechać, wyciągnąłem kij golfowy i zacząłem nim okładać zmieniające się w krwawą miazgę truchło.

- Madoka miała rację! Ty i ACTA naprawdę jesteście wrogami ludzkości!

Ps. Nie wstawiłem oceny całej serii, gdyż mam wątpliwości, czy Fate/Zero należy w ten sposób oceniać po pierwszym sezonie. Uczynię to jednak na prośbę Czytelników.

W pałacu Neptuna! Luffy zdobywa szczyty! Dla zainteresowanych wkładka – pierwsza część streszczenia serii.

Hmm… O czym by tu dzisiaj napisać? Może by tak… Hę? Ktoś puka? Wchodzić! O, to ty! Dobrze cię widzieć, chociaż tak prawdę mówiąc, to za dobrze nie wyglądasz. Zmęczenie, co? No cóż, w końcu minął dopiero tydzień twojego nowego, pirackiego życia. Nic w tym dziwnego, że czujesz jeszcze zmęczenie. Szorowanie pokładu to w końcu nie zabawa, hłehłehłe! To co, pewnie po całej tej robocie masz teraz ochotę na dalszy ciąg opowieści, hę? Dobrze więc! Gdzieśmy to skończyli, niech pomyślę…

A, no tak! Skończyliśmy, kiedy Załoga Słomkowego Kapelusza, a właściwie jej część jedynie, zabrała się z Neptunem do jego pałacu. Reszta jak zwykle gdzieś się oczywiście porozłaziła. Sanji dalej jest pod opieką Choppera, Franky poszedł szukać rodziny swojego mistrza, Toma, a Robin postanowiła zbadać historię wyspy. A, no i jeszcze Zoro. Zoro, wyobraź sobie, był już w pałacu! Jak rum kocham! Uwierzysz, że drugi raz z rzędu dotarł gdzieś pierwszy? To dopiero niespodzianka, hłehłehłe! Chociaż Sanji’emu to do śmiechu nie będzie, gdy się o tym dowie. No, ale Luffy, Nami, Usopp i Brook też wreszcie dopłynęli do pałacu. Na grzbiecie Megalo, rekina, którego uratowali. Płynąć na rekinie, to dopiero coś! A pałac? Trzeba przyznać, że pałac prezentował się niesamowicie! Podwodne królestwo jak ze snu. Wszędzie mnóstwo morskiej flory i fauny, ogromna, wspaniała budowla i osadzony na niej, fantastyczny, złoty smok. To doprawdy jeden z najpiękniejszych widoków, jaki Słomkowi Piraci odkryli jak do tej pory w swojej wcale przecież niekrótkiej podróży. W środku także nie brakowało wrażeń, głównie z powodu króla, który został ochrzaniony na oczach swoich gości. Król! To ci dopiero! Nie widział tego tylko Luffy, który ruszył na poszukiwanie czegoś do jedzenia. I znalazł. Ten to ma nos! Wielkie drzwi, wyglądające na wyciągnięte wprost z Impel Down, a za nimi całe góry różnistego żarcia. I jeszcze dwie inne góry, hłehłehłe. Nagle zapaliło się światło i Luffy zobaczył, że skakał w ciemności po ciele ogromnej syreny. Zresztą córki króla na dodatek. Całe szczęście był to Luffy, a nie Sanji, bo chyba by go już nie odratowali.

Ale to jeszcze nie wszystko. Okazało się, że syreny, które znalazły beczkę Słomkowych, otworzyły ją wypuszczając na wolność Caribou. Drań, używając swojej bagiennej mocy diabelskiego owocu, schwytał trzy syreny, żeby sprzedać ja na aukcji, po czym ruszył na dalsze łowy. A za wszystko zostali obwinieni Słomkowi, którzy według strażników byli jedynymi widzianymi w tamtym miejscu osobnikami, poza pobitą bandą Jonesa, trójką książąt i samymi syrenami. Tylko czekać, aż się ta wiadomość dostanie do królewskiego pałacu. Oj, będzie się działo, oj będzie… Swoją drogą moce Caribou też wydają się ciekawe. Może nie samo to, że gość staje się bagnem, ale już fakt, że staje się bagnem bez dna daje do myślenia.

No, ale póki co jest całkiem zabawnie, co? Samo napomknięcie o pierwszym w pałacu Zoro to świetna sprawa, zwłaszcza jak spojrzeć na reakcje Nami i Usoppa. Luffy obijający się w bańce po pałacu czy skaczący po, khem khem, syreniej księżniczce to także śmieszne patenty. Dodatkowo ciekawy wydaje się motyw poszukiwań Franky’ego, musisz to przyznać. Zachodzisz tylko pewnie w głowę, czy rodzina Toma będzie równie równa, co sam Tom. No, tego ci jeszcze nie powiem, ale w każdym razie na tym kwestie związane z Frankym się nie kończą. Neptun powiedział, że Wyspa Ryboludzi jest oświetlana dzięki cudownym właściwościom ogromnego drzewa, Evy, które przekazuje światło słoneczne przez swoje korzenie, nawet na głębokości dziesięciu tysięcy metrów pod poziomem morza! To ci dopiero zjawisko! A co to ma wspólnego z Frankym? Pewnie pamiętasz, że statek, który zbudował dla załogi, Thousand Sunny, został stworzony z drewna drzewa imieniem Adam. Niech się rumem uduszę, jeśli nie są one jakoś powiązane. O właśnie, apropo rumu, to czas już kończyć na dzisiaj. W gardle mi zaschło. To co, jak się podobało? Jak dla mnie jest dobrze, bez dwóch zdań. Jedyne, do czego mógłbym się przyczepić, to te informacje wypisywane na czarnym tle. O tym, w jakim czasie rozgrywa się dana scena. Jakoś niezbyt to w stylu przygód Luffy’ego i spółki. Że co? Jakie napisy? Ha! Dobre pytanie! Zastanawiało cię pewnie, skąd tak dobrze wiem, jak wyglądał Jones, pałac króla czy reakcje naszych bohaterów. Jeszcze ci tego nie mówiłem, ale zjadłem AniAnimowoc. Dzięki niemu wszystko co widzę, o czym słucham, czytam i sam opowiadam, obrazuje mi się w głowie jako film animowany. Nawet muzyka mi tam gra! Hę? Jak to się przydaje w walce? Yyy… E… Tego… O tym będzie jeszcze czas się przekonać!

Jak napisałem w komentarzach pod poprzednim odcinkiem, postanowiłem sporządzić dla wszystkich chętnych małe streszczenie serii, na wypadek gdyby chcieli wskoczyć w nią teraz, nie nadrabiając przy tym pięciu setek odcinków. Przy tym jednak zaznaczam już na wstępie, że najlepiej jest po prostu zacząć oglądać od początku. Naprawdę wiele straci każdy, kto oleje wcześniejsze One Piecowe wydarzenia. Zrozumiałe jednak jest, że niektórzy mogą po prostu nie mieć czasu na nadrabianie tak wielkiej ilości epizodów. Wtedy lepiej, żeby zaczęli oglądać to, co jest teraz, niż ze spuszczoną głową po prostu odeszli i dali serii nabudować kolejne dziesiątki bądź nawet setki odcinków. Na szczęście ze wskoczeniem na pokład One Piece’a w tym momencie nie ma specjalnie dużego problemu, a to ze względu na pewne wydarzenie w serii, które wielce to ułatwia. Niemniej jednak warto znać zdarzenia wcześniejsze, żeby mieć jakieś pojęcie o tym, co właściwie się ogląda. Jeżeli więc chciałabyś/chciałbyś zacząć oglądać One Piece, ale naprawdę nie masz czasu lub możliwości by obejrzeć serię od samego początku, to właśnie dla Ciebie jest poniższy tekst, który przedstawi fabułę serii do odcinka 516 włącznie. Raz jeszcze jednak podkreślę – najlepiej jest po prostu wystartować od pierwszego odcinka. Serio. Teraz, gdy wstęp mamy już za sobą, zapraszam do lektury pierwszej części streszczenia One Piece’a, które to będzie zarazem pierwszym tekstem z cyklu „Wyjmnięte z butelki”, który może nie będzie grzeszył wybitną regularnością, ale na pewno na tym pierwszym razie się nie skończy. Część druga streszczenia pojawi się pod następnym odcinkiem. Przekroiłem tekst dlatego, że wyszedł zwyczajnie zbyt długi, więc żeby zachować jakieś resztki estetyczności, będą dwie części.

Wyjmnięte Z Butelki: Odcinek 1 –  Się Działo Trochę

Nasza historia zaczyna się pewnego słonecznego dnia, w małej wiosce, na małej wyspie położonej na East Blue (nazwa morza). To tam właśnie wychował się siedemnastoletni teraz chłopak, Monkey D. Luffy (w One Piece zawsze najpierw podaje się nazwisko postaci, dopiero po nim imię, tak więc w tym przypadku imieniem jest oczywiście „Luffy”), który opuszcza właśnie wyspę, by ruszyć w świat i spełnić swe marzenie. A marzenie to jest dość ambitne i cofa nas 22 lata wstecz, do dnia egzekucji Gol D. Rogera, najpotężniejszego pirata świata. Jedynego, który zawojował całe Grand Line (najniebezpieczniejsze z mórz świata) oraz jedynego, który nosił tytuł Króla Piratów. Tuż przed śmiercią, obwieścił wszystkim zebranym na egzekucji, że na Grand Line pozostają w ukryciu jego skarby i że każdy, kto zechce, może spróbować je odnaleźć. Po tych słowach Roger, z uśmiechem na ustach, stracił życie. Te słowa właśnie dały początek trwającej ciągle Erze Piratów i przygodom całego mnóstwa zapaleńców, którzy ruszyli w morze by odnaleźć One Piece, legendarny skarb Gol D. Rogera, oraz zostać Królem Piratów. Jednym z takich zapaleńców jest właśnie Luffy. Na tym jednak jego marzenia się nie kończą. Bardzo chce on także spotkać ponownie człowieka, któremu zawdzięcza życie. Pirackiego kapitana, znanego jako Rudowłosy Shanks. Gdy Luffy miał sześć lat, załoga Shanka zjawiła się w jego wiosce i przez pewien czas tam stacjonowała, żyjąc w pokoju z mieszkańcami i urządzając sobie stamtąd kolejne wypady w morze. Luffy zaprzyjaźnił się z piratami i sam również postanowił zostać jednym z nich, na co oczywiście Shanks nie chciał się zgodzić. W międzyczasie nasz bohater zeżarł złupiony przez załogę Rudowłosego owoc. I to nie byle jaki owoc. Był to jeden z diabelskich owoców, które temu, kto zje jeden z nich, dają różne niesamowite moce, w zamian jednak sprawiają, że już nigdy nie będzie mógł pływać, a woda stanie się jego słabością. Owoc zjedzony przez Luffy’ego sprawił, że chłopak zyskał gumowe ciało. Niestety, nawet to ciało nie mogło mu pomóc, gdy stanął w obliczu śmierci po tym, jak rozwścieczył bandę górskich rozbójników, którzy obrazili Shanksa i jego ludzi. Na szczęście, nim Luffy wyzionął ducha, zjawili się piraci, którzy rozprawili się z rozbójnikami. Poza jednym. Przywódca bandy zdołał uciec na morze, porywając ze sobą Luffy’ego. Nie udało mu się jednak daleko uciec, gdyż został pożarty przez jednego z ogromnych, zamieszkujących morza stworów, zwanych Królami Mórz. Potwór rzucił się także na Luffy’ego, lecz temu ponownie z pomocą przybył Shanks, osłaniając chłopaka i tracąc przy tym lewą rękę. Od tej pory Luffy przestał już namawiać piratów, by przyjęli ich do załogi. Zamiast tego postanowił sam zostać kapitanem, sam zebrać własną załogę i zostać Królem Piratów. Na pożegnanie Shanks zostawił mu swój znak rozpoznawczy – słomkowy kapelusz, który stał się od tamtego momentu największym skarbem Luff’yego.

W końcu, jak już wiemy, Luffy wypłynął w morze. Był jednak sam, siedząc w małej łódeczce i nie mając pojęcia o świecie. Nawet on wiedział, że tak wiele nie zwojuje. Jego celem było zebranie załogi i zdobycie statku z prawdziwego zdarzenia. Już wkrótce usłyszał o pojmanym i przetrzymywanym przez marynarkę potężnym szermierzu, znanym jako Łowca Piratów. Zainteresowany Luffy postanowił się z nim spotkać i sprawdzić, czy osobnik, którego samo imię wzbudza w wielu ludziach strach, nada się na jego towarzysza. Udał się na spotkanie z nim ze spotkanym wcześniej, marzącym o wstąpieniu do marynarki chłopakiem imieniem Coby. Roronoa Zoro (lat 19), bo tak nazywa się nasz szermierz, nie był początkowo zainteresowany życiem pirata, w końcu jednak zmienił zdanie, wybierając między śmiercią a możliwością dalszego realizowania swego marzenia, którym jest zostanie najpotężniejszym szermierzem świata. Tak oto, po krótkim acz emocjonującym starciu z pułkownikiem marynarki Morganem i jego żołnierzami, Luffy zdobył pierwszego członka załogi, z którym, po pożegnaniu z Cobym, ruszył w dalszą drugę. Niedługo jednak się sobą nacieszyli, gdyż podczas dryfowania po morzu Luffy został porwany przez wielkiego ptaka, z którego dzioba uwolnił się dopiero, gdy ptaszysko zaleciało nad pewne miasteczko, okupowane właśnie przez piratów z załogi Klauna Buggy’ego. Tam Luffy spotkał Nami (lat 18), dziewczynę nienawidzącą piratów i szczycącą się mianem ekspertki w ich okradaniu. Przy tym także pierwszej klasy nawigatorkę. Takiej okazji Luffy nie mógł oczywiście przepuścić, zaproponował więc nowej znajomej by ta dołączyła do załogi. Nami, jako że nienawidzi piratów, oczywiście odmówiła, nagle jednak zwietrzyła sposobność na zarobek i po zgodzeniu się na propozycję Luffy’ego wydała go Buggy’emu, jako swojego byłego szefa. Sama natomiast chciała przyłączyć się do Buggy’ego, by móc go w dogodnej chwili okraść. Jej plan wziął w łeb, gdy kapitan rozkazał jej zabić Luffy’ego. Na szczęście w porę zjawił się Zoro, Luffy został uratowany i tak obaj musieli stawić czoła piratom. Działo się sporo, czego niezbyt dobrze zniosła wioska, w której toczyły się walki, lecz na szczęście ostatecznie naszym bohaterom udało się zwyciężyć. Co więcej, podczas wieńczącej wszystko walki Luffy’ego z Buggym, okazało się, że ten ostatni należał przed laty do tej samej załogi, co Shanks. Zresztą Klaun żywi jeszcze z tamtych czasów wielką nienawiść do Rudowłosego. Gdy wreszcie wszystko się uspokoiło a Luffy i Zoro zyskali nawigatorkę, można było ruszać dalej.

Kolejnym przystankiem była wioska Syrup, gdzie nasza dzielna załoga spotkała chłopaka imieniem Usopp (lat 17), słynącego w okolicy ze swojego zamiłowania i talentu do kłamania. Wszystkim i o wszystkim. Usopp, syn pirata, sam marzył, by zostać wielkim wojownikiem mórz, jednak tchórzliwy z natury i niegrzeszący wybitną siłą mięśni, zadowalał się kapitanowaniem załodze złożonej z trzech miejscowych dzieciaków. Żywił także silne uczucie do pochodzącej z bogatej rodziny, chorowitej dziewczyny imieniem Kaya, którą regularnie i potajemnie odwiedzał, rozweselając ją swoimi zmyślonymi historiami. Nic dziwnego więc, że przeżył ogromny szok, gdy wraz z Luffym podsłuchał rozmowę jej szambelana, Klahadore’a, z której wynikało, że wierny sługa Kayi to naprawdę słynny pirat, kapitan Kuro, który realizuje właśnie swój plan przejęcia należącej do dziewczyny fortuny. Już wkrótce piraci Kuro przypuścili atak na wioskę, a Usopp stanął w jej obronie. Towarzyszyła mu załoga Luffy’ego, a sam Luffy zmierzył się z Kuro. Gdy całe zamieszanie dobiegło końca, Usopp dołączył do załogi w roli snajpera. Co więcej, nasi bohaterowie otrzymali od Kayi statek, Going Merry. Można było ruszać dalej.

Baratie, morska restauracja słynąca z wojowniczych kucharzy, była zarazem domem dla jednego z nich, Sanji’ego (lat 19. Tam właśnie zjawiła się nasza wesoła gromadka w poszukiwaniu kucharza okrętowego. Luffy nie byłby jednak sobą, gdyby nie wpadł w jakieś tarapaty. Tym razem musiał odpracować poczynione w restauracji szkody pracując w niej jako chłopak od wszystkiego. Przy okazji poznał Sanji’ego, którego postanowił wcielić do swojej załogi. Ponownie spotkał się z odmową, gdyż Sanji nie chciał opuszczać swojego domu, mimo, że marzył o ruszeniu w świat by odnaleźć legendarne, uważane przez wielu za bajkę All Blue – morze, w którego wodach można znaleźć wszystkie składniki, pływające we wszystkich innych morzach świata. Wkrótce Sanji nie mógł już jednak spokojnie sobie marzyć, gdyż Baratie została zaatakowana przez Don Kriega, przywódcę wielkiej pirackiej floty, który wrócił właśnie z Grand Line. Wrócił pokonany, na czele ledwo żywej załogi, którą miał zamiar wykarmić i odbudować. By tego dokonać, musiał przejąć Baratie. Jakby tego było mało, Nami zwiała kradnąc Going Merry, a na miejscu zjawił się Dracule Mihawk, znany także jako Jastrzębiooki Mihawk, najpotężniejszy szermierz świata. Zoro wreszcie spotkał więc tego, którego tytuł chciał przejąć. Stanął do walki. Przegrał. Mihawk pokonał go bez najmniejszego problemu. Nie zabił go jednak, gdyż zaimponowała mu jego postawa. Życząc mu, by stał się silniejszy i stanął z nim kiedyś ponownie do pojedynku, Mihawk odpłynął. To samo zrobili Usopp i ranny Zoro, ruszając w pogoń za Nami. Luffy natomiast stanął w obronie Baratie, mierząc się z samym Kriegiem. Po wygranej walce, zyskał kolejnego członka załogi. Teraz, z Sanjim u boku, pozostało już tylko dołączyć do reszty i dowiedzieć się, dlaczego zostali zdradzeni przez Nami.

Wszystko wyjaśniło się w wiosce Cocoyasi. Tam właśnie popłynęła Nami, wprost do siedziby Arlonga – potężnego pirata, dowodzącego załogą ryboludzi. Nami pracowała dla Arlonga, rysując dla niego mapy. Jednocześnie zbierała także pieniądze okradając piratów, by za ich pomocą móc pewnego dnia wykupić od Arlonga Cocoyasi – wioskę, w której się wychowała, a w której przed lary Arlong zabił kobietę imieniem Bellmere, która zastępowała matkę Nami i jej siostrze Nojiko. Mimo nienawiści do Arlonga, Nami weszła z nim w układ, w myśl którego miała wykupić od niego wioskę za ogromną sumę stu milionów berry (waluta w świecie One Piece’a). Niestety, gdy była już blisko zebrania całej tej sumy, Arlong złamał układ kradnąc pieniądze. Do niczego się nie przyznając, stwierdził, że Nami musi po prostu zacząć zbieranie od nowa. Rozwścieczeni tym, jak Arlong potraktował dziewczynę, mieszkańcy wioski ruszyli przeciw niemu, idąc na pewną śmierć. Nami, która nie zdołała ich powstrzymać, pogrążyła się w rozpaczy. Wtedy zjawił się przy niej Luffy. Gdy tylko Nami poprosiła go o pomoc, Luffy ruszył ku siedzibie Arlonga, zostawiając dziewczynie swój kapelusz. Po ciężkiej walce Arlong został pokonany, a wioska i Nami uwolnione. Sama Nami dołączyła wreszcie na dobre do załogi, chcąc spełnić swoje marzenie – narysować mapę całego świata.

Po tej przygodzie, mając już czwórkę towarzyszy, Luffy postanowił, że czas już ruszyć na Grand Line. Zwłaszcza, że nasz bohater zdążył już zostać najbardziej poszukiwanym piratem na East Blue, gdyż marynarka wysłała za nim list gończy, wyceniając Słomowego Kapelusza Luffy’ego na 30 milionów berry. Oficjalnie poszukiwany, Luffy zawitał z przyjaciółmi w mieście Loguetown, które było ostatnim przystankiem przed Grand Line. W mieście tym urodził się i stracił życie Gol D. Roger. Luffy był oczywiście podekscytowany na samą myśl o stąpaniu po śladach Króla Piratów, ale niestety, nie mógł tego robić w spokoju. Swój wielki powrót zaliczył Buggy, który przybył zemścić się na Słomkowych Piratach. Poza tym ścigała ich także marynarka, z władającym mocą Diabelskiego Owocu kapitanem Smokerem na czele. Buggy i jego ludzie urządzili nawet powtórkę z egzekucji Rogera, próbując zabić Luffy’ego w tym samym miejscu, w którym ducha wyzionął Król Piratów. Ostatecznie jednak ani Buggy, ani Smoker nie zdołali dopiąć swego. Temu ostatniemu przeszkodził pewien tajemniczy osobnik imieniem Dragon…

Uciekając z Loguetown, Słomkowi mogli wpłynąć wreszcie na wody Grand Line, choć nawet samo to nie przyszło im bez problemów. Na dobry początek nowego rozdziału swojej podróży, spotkali ogromnego wieloryba imieniem Laboon, który połknął ich wraz ze statkiem. Wewnątrz wieloryba Luffy spotkał trzy osobliwe postacie. Jedną z nich był opiekujący się gigantycznym zwierzęciem lekarz Crocus, który, jak się okazało, należał kiedyś do załogi Rogera. Poza nim wewnątrz Laboona znajdowała się także para złoczyńców, Mr. 9 i Miss Wednesday. Luffy pokonał kłopotliwą parę, w zamian za co Crocus pomógł wydostać się Słomkowym z wnętrza Laboona. Następnie nasi bohaterowie poznali historię wieloryba. Dowiedzieli się, że czeka on w tym miejscu już od 50 lat, ciągle wierząc w obietnicę daną mu wtedy przez pewną piracką załogę, z którą był niezwykle zżyty. Piraci nie mogąc zabrać go za sobą na Grand Line zostawili Laboona pod opieką Crocusa, obiecując swojemu pupilowi, że kiedyś po niego wrócą. Mimo że minęło pół wieku, Laboon wciąż ufał tej obietnicy. Niestety, przy tym ciężko się okaleczał, gdyż myśląc, że piraci mogli opuścić wody Grand Line, taranował własnym ciałem górę stanowiącą granicę najniebezpieczniejszego z mórz, by móc spotkać się ponownie ze swoimi przyjaciółmi. Po poznaniu historii Laboona, Luffy stanął z nim do walki. Walkę nagle przerwał, tłumacząc, że musi ruszać z załogą na Grand Line, po czym obiecał Laboonowi, że pewnego dnia wróci by kontynuować pojedynek. Dając na nowo nadzieję olbrzymiemu wielorybowi, Słomkowi Piraci ruszyli w dalszą drogę. W podróży miało im pomóc przypominające kompas urządzenie zwane Log Pose, które otrzymali od Crocusa, a bez którego niemożliwe jest nawigowanie na Grand Line.

Następnym przystankiem było miasto Whiskey Peak, którego uwielbiający piratów mieszkańcy urządzili na cześć Słomkowych wspaniałe powitanie. Tak wspaniałe, że Luffy usnął wreszcie od nadmiaru wrażeń. Gdy zbudził się w nocy, odkrył, że mieszkańcy miasteczka zostali przez kogoś zaatakowani i pobici do nieprzytomności. Dowiedział się od jednego z nich, że zaatakował ich Zoro. Rozwścieczony Luffy ruszył na poszukiwanie przyjaciela, po czym stanął z nim do walki. Walki tak intensywnej, że nic nie było w stanie jej przerwać. Udało się to dopiero Nami. Gdy Luffy i Zoro się uspokoili, dowiedzieli się, co tak naprawdę stało się w miasteczku. Spotkali ponownie Miss Wednesday, która zdradziła im, że naprawdę nazywa się Nefertari Vivi , jest księżniczką królestwa Alabasta i że wraz ze swoim zwierzakiem, wielką kaczką imieniem Carue, oraz podwładnym swego ojca Igaramem, infiltrowała organizację przestępczą Baroque Works, która panoszyła się w Alabaście. Dowiadując się o tym wszystkim, Luffy postanowił pomóc Vivi, zabrał więc ją i Carue na Going Merry, by wraz z nimi ruszyć do Alabasty. Przy okazji nasi bohaterowie spotkali także po raz pierwszy drugą najważniejszą osobę w Baroque Works, znaną jako Miss All Sunday. Po drodze do Alabasty czekało jeszcze jednak kilka przystanków. Pierwszym była wyspa Little Garden, gdzie załoga miała swoją pierwszą styczność z olbrzymami (z którymi wspólny język znalazł zwłaszcza Usopp). Dodatkowo czekały tam kolejne walki z członkami Baroque Works, m.in. z Mr. 3.

Następnie Słomkowi odwiedzili pokrytą śniegiem Drum Island, gdzie szalał właśnie człowiek imieniem Wapol, wraz ze swoimi podwładnymi. Tam właśnie załoga próbowała znaleźć lekarza dla chorej Nami. Okazało się jednak, że na całej wyspie żyje jedynie jeden lekarz, Dr. Kureha. Gdy nasi bohaterowie wreszcie do niej dotarli, spotkali poza nią także dość niecodzienne stworzenie. Mówiącego, człekokształtnego, zmieniającego formy, szkolącego się na lekarza renifera. Tony Tony Chopper (lat 15), bo tak się ów renifer nazywa, początkowo panicznie bał się Słomkowych Piratów (i trzeba przyznać, że nie bez przyczyny), w końcu jednak zmienił swe nastawienie, widząc jak Luffy stawia czoła odpowiedzialnemu za śmierć jego przyszywanego ojca, atakującemu teraz siedzibę Kurehy Wapolowi. Gdy było po wszystkim, Luffy zdołał przekonać Choppera, by ten dołączył do załogi. Z marzącym o zostaniu wspaniałym lekarzem, nowym towarzyszem na pokładzie, ekipa ruszyła dalej.

Po drodze do Alabasty Słomkowi Piraci zdążyli spotkać jeszcze na morzu transwestytę Bon Kureia. Błyskawicznie się z nim zaprzyjaźnili. Szczęśliwie ani oni, ani sam Bon Kurei, znany także jako Mr. 2 z Baroque Works, nie mieli pojęcia, że tak naprawdę są wrogami. Po rozstaniu z nim, załodze wreszcie udało się dotrzeć do Alabasty. Tam ciekawym spotkaniom wciąż nie było końca. Okazało się, że w Alabaście przebywa Smoker, a także Portgas D. Ace – brat Luffy’ego, władający płomiennymi mocami Diabelskiego Owocu i zajmujący wysokie stanowisko w załodze najpotężniejszego pirata świata – Białobrodego. Nim się rozstali, Ace wręczył bratu dziwną kartkę, która to miała podobno pozwolić im ponownie się spotkać. W końcu doszło także do zetknięcia z przywódcą Baroque Works, jednym z siedmiu Shichibukai (potężnych piratów współpracujących z marynarką) – Crocodilem, który władał mocą Diabelskiego Owocu, walcząc przy pomocy piasku. Luffy stanął z nim nawet do walki, lecz poniósł bolesną porażkę. Został jednak uratowany przed śmiercią przez Miss All Sunday. W tym czasie reszta załogi była w drodze do stolicy królestwa, Alubarny, gdzie wybuchła bitwa pomiędzy królewską armią a rebeliantami. Gdy w końcu Luffy dotarł do miasta, ponownie stanął przeciw Crocodile’owi. Znając już jego słaby punkt, którym była woda, Luffy radził sobie tym razem dużo lepiej, lecz ostatecznie ponownie przegrał. Wciąż nie miał jednak zamiaru dać za wygraną. Odnalazł Crocodile’a raz jeszcze i tym razem, po ciężkiej walce, zdołał go pokonać, przy okazji ratując oraz samemu zostając uratowanym przez Miss All Sunday. Gdy walki w Alabaście dobiegły wreszcie końca, a załoga wylizała rany, Vivi otrzymała od przyjaciół propozycję wstąpienia do załogi. Ostatecznie jednak odrzuciła ją, mając swoje obowiązki w Alabaście. Przy tym jednak poprosiła, by przy ich kolejnym spotkaniu oferta Słomkowych Piratów była wciąż aktualna. Tak oto Vivi i Carue opuścili pokład Going Merry, a jej przyjaciele, z pomocą Bon Kureia, opuścili Alabastę. Przy tym jednak, choć nie udało się włączyć do załogi Vivi, Słomkowi Piraci i tak powiększyli swoje grono. Wprosiła się do niego Nico Robin (lat 28), znana do tej pory jako Miss All Sunday. Luffy przyjął ją do załogi.

C.D.N.

Ahoj szczury lądowe! Tak, dobrze widzicie, One Piece wpływa na wody Anime Chronicle! To jak, przyłączycie się do załogi?!

Tak, dobrze widzicie, One Piece przechodzi do abordażu i wskakuje na pokład Anime Chronicle. Pisałem ostatnio, że szykuję się z wjechaniem z kolejną serią. Kolejną. Zadbałem o to, żeby nie użyć słowa „nową”. Mimo to, oczywiście i tak większość po przeczytaniu tamtych słów doszła pewnie do wniosku, że chodzi o jedną z serii obecnego sezonu. Tymczasem nie, wpadam w glorii i chwale niosąc Wam kolejnego tasiemca. Przy tym jednak, o ile Bleach, jak wiadomo, od dawna już na najwyższe noty nie zasługuje, delikatnie mówiąc, o tyle One Piece, przy 530 odcinku, nie tylko wciąż utrzymuje wysoki poziom, ale wręcz staje się coraz lepszy i lepszy. Dlaczego więc dopiero teraz zdecydowałem się ruszyć z jego opisywaniem? Cóż, jak mniemam, jakieś 97,8… no, powiedzmy 97,6% z Was z zapartym tchem śledzi dzień po dniu moje konto na MALu. Ci szczęśliwcy dobrze wiedzą, że od jakiegoś czasu pożerałem kolejne epizody jak szalony, zmierzając prostą drogą ku chwili, gdy zderzę się z dniem obecnym, gdy odcinków jest ile jest i na każdy kolejny trzeba czekać ten okrutny tydzień. Tak, jak już widzicie, jeśli chodzi o One Piece nie jest weteranem, podróżującym z Luffym i załogą od chwili rozpoczęcia ich przygody. Nie, ja na pokład wskoczyłem dopiero jakiś czas temu, połykając wtedy lekko pierwszych dwieście odcinków. Potem, z dotąd nieznanych mi przyczyn, zrobiła mi się roczna, może nawet półtoraroczna przerwa, aż wreszcie wróciłem na morze i już bez przeszkód przepłynąłem wszystkie pozostałe odcinki, aż do najnowszego. Tyle, jeśli chodzi o mój staż z One Piece. A jaki jest mój do tej serii stosunek?

Kocham ją. Jestem autentycznie nią zafascynowany. Kiedy po raz pierwszy sięgałem po to anime, podchodziłem do niego trochę jak pies do jeża. Bo wygląda dziwnie i tyle odcinków do nadrobienia. I rzeczywiście, to prawda, każdy to przyzna. One Piece wygląd specyficzny ma, a i epizodów kupa, zwłaszcza jak ktoś zaczyna od zera. Ale wystarczyło kilka odcinków, żebym został tym specyficznym wyglądem całkowicie oczarowany. Dzisiaj One Piece to dla mnie jeden z najciekawiej i najlepiej narysowanych seriali animowanych, jakie dane mi było kiedykolwiek poznać. A co do ilości odcinków to… Cóż…. Ja chcę jeszcze drugie tyle! Teraz, zaraz! Jeśli więc czyta te słowa ktoś, kto One Piece’a jeszcze nie sprawdził, ma na to ochotę, ale te dwie rzeczy, dezajn i długość, trochę go przerażają, naprawdę nie ma się co bać. Lepiej jak najszybciej zrobić nura w pierwszy odcinek i dać się porwać temu niesamowitemu, ogromnemu, pięknemu światu i epickiej przygodzie, w której towarzyszy się załodze Słomkowych Piratów. Tak właśnie, towarzyszy. Nie ogląda. W tej serii bowiem, widz czuje się praktycznie jak członek załogi. Przez tak długi czas cieszy się, smuci i złości z jej członkami, że zaczyna czuć, jakby sam do niej należał. Postacie nie są mu obojętne. Sam oglądając ich zmagania emocjonuję się, jakbym stał z nimi na polu walki. Śmieję się, jakbym uczestniczył w ich zabawie. I serce mi się kraje, gdy przytrafia im się coś złego.

To jest właśnie siła tej serii. Kocha się ją w całości i w najmniejszych szczegółach. Kocha się jej bohaterów, jej akcję, jej przygody, jej wygląd, jej muzykę, jej epickość i niczym nieskrępowaną fantazję. Jej się nie ogląda, ją się przeżywa. Tak, jak już pisałem, kocham One Piece’a. Jeśli miałbym go ocenić, przynajmniej to, co widziałem do tej pory, bez wahania dałbym mu najwyższą możliwą notę. Zawsze i z całkowitą pewnością słuszności swojej oceny. Jeżeli miałbym go ustawić na jakimś miejscu wśród swoich ulubionych serii… Do tej pory ciężko było mi nawet pomyśleć o tym, żeby jakieś anime przebiło mój numer jeden. Neon Genesis Evangelion. I spokojnie, nie jestem zaślepionym fanbojem, po prostu jestem jego wielkim fanem i tyle. One Piece jednak… też go nie przebił. Ale się z nim zrównał i zasiadł obok niego na szczycie podium, a już to było do tej pory nieosiągalne dla żadnej innej serii, nawet dla moich pozostałych „dziesiątek”: Gurren Laganna, FMA: Brotherhood, Casshern Sins i Mushishi. Jak więc widzicie, nawet jeśli stażu długiego nie mam, jestem już w tym tytule całkowicie zatopiony. Dlatego mam nadzieję, że ci z Was, którzy także go kochają, przyłączą się do mnie w mojej wyprawie po wodach One Piece’a, tu, na łamach Anime Chronicle. Z drugiej strony, mam także nadzieję, że w osobach nieznających jeszcze tej serii, zdołałem obudzić chociaż maleńką iskierkę, choć maleńką chęć zmiany tego stanu rzeczy. A teraz, po tym przydługim wstępie, przejdźmy już do najważniejszego, czyli do samego odcinka. 530 i zarazem pierwszego opisanego na tej stronie. Z miejsca zaznaczam, że nie jestem na bieżąco z mangą. Czytam jedynie jej polskie wydanie, liczące sobie na chwilę obecną osiem tomików. Zaznaczyć też wypada, że opisy One Piece’a, a przynajmniej ten pierwszy, reszta już zależy w dużej mierze od Was, będą miały trochę inną formę niż wszystkie moje wcześniejsze teksty. Forma ta zresztą ewoluowała w pewnym stopniu od pierwotnego zamysłu, do tego, co znajduje się poniżej. Było trochę kasowania i drapania się po głowie, teraz Wam pozostaje wszystko ocenić i dać mi znać, o co bardzo proszę, co myślicie o takim opisie i w ogóle o samej idei zajmowania się na AC tym anime. No, to chyba tyle. Zapraszam do lektury.

Hę? Słomkowy Kapelusz Luffy? Tak, tak, znam jego historię. Jego i jego załogi. Najbardziej zwariowanej ławicy piratów jaka pływała po morzach tego świata od czasów samego Gold Rogera! Znam ich dzieje bardzo dobrze. Że co? Chcesz posłuchać o ich przygodach? Tak, wiele szczurów lądowych przychodzi do mnie w tej sprawie, gdy zejdę na ląd. No dobra, niech będzie, coś ci opowiem, ale nie będę gadać o suchym pysku. O, przychodzisz z przygotowaniem. Bardzo dobrze! Jest rum, to i mówić można. To o czym mam opowiedzieć? Aaa, Wyspa Ryboludzi! O tak, tam to się działo. Na godziny opowieści! To co, wiesz coś o tym, co się tam wydarzyło, czy mam zaczynać od początku? O, przepowiednia mówisz? Pięknie! Czyli trochę już wiesz! Tak, tak, Shyarly przepowiedziała, że Luffy zniszczy Wyspę Ryboludzi. Tak jak wcześniej przepowiedziała śmierć Białobrodego. A to raczej nie było coś, czego można się było tak po prostu spodziewać. Wiadomo więc, że ta syrena raczej do zwykłych nie należy. I nie mówię tylko o jej nieprzeciętnej wielkości i równie rzadkiej urodzie oraz pięknym głosie. Ale, zanim będziemy kontynuować temat jej wróżby, wróćmy do załogi.

Luffy, Usopp, Brook i Keimi dotarli do domu Pappuga, do którego ten sam ich doprowadził. Trzeba przyznać, że rozgwiazda całkiem nieźle się urządziła. Uwierzysz, że na jego widok nawet syreny piały z zachwytu? Zresztą nie tylko jego. Sława Brooka, czy jak wolisz Soul Kinga, dotarła nawet na tą wyspę. Piosenkarz i projektant, niezły się z nich zrobił duet. Chociaż projektantowi przestało być tak wesoło, kiedy korzystając z jego gościnności, Słomkowi ogołocili mu cały sklep. Cieszyło to zwłaszcza Nami, którą właśnie w tym sklepie znaleźli Luffy i spółka. No, ale niezbyt ucieszyło Pappuga, rzecz jasna. A to był dla niego tylko początek wrażeń. Dla niego, dla naszych piratów i dla wszystkich, którym dane było na własne oczy zobaczyć, jak bez żadnej obstawy, w biały dzień, zjawił się sam Neptun! Co? Nie wiesz, kim jest Neptun? To król! Władca Królestwa Ryugu, którego częścią jest Wyspa Ryboludzi! To wielka persona, dosłownie i w przenośni. A przy tym, zdaje się, całkiem sympatyczny kawał ryby, pomimo paniki, jaką wywołało w niektórych jego przybycie. W każdym razie Neptun zaskoczył wszystkich, kiedy okazało się, że przybył osobiście, by zaprosić Słomkowych do swojego pałacu. Coś niewiarygodnego! A wszystko dlatego, że uratowali oni wcześniej jego rekina, nie wiedząc nawet, z jak ważną rybą mają do czynienia. A zaproszenie oczywiście przyjęli, zabierając za sobą Keimi i Pappuga. Szkoda tylko, że nie było z nimi reszty załogi. Zresztą Chopper ciągle czuwał nad Sanjim, który… taa, miał swoje problemy. Ale w końcu za nie, między innymi, go kochamy.

No, ale nie wszystkim piratom na Wyspie Ryboludzi było tego dnia tak do śmiechu, jak Luffy’emu i jego towarzyszom. A to dlatego, że tego właśnie dnia z wyspy próbowała uciec załoga pod komendą Kraborękiego Gyro. Swoją drogą, fajną miał facet tą rękę. Żeby ratować życia, zgodzili się dołączyć do pirackiej załogi Ryboludzi, ale w końcu postanowili dać nogę. No, ale daleko oczywiście nie dopłynęli. Na drodze stanął im Hody Jones we własnej osobie! Kapitan Nowych Ryboludzich Piratów. I to ze skutymi rękami! Dlaczego? Żeby pokazać im swoją siłę. Że nawet bez użycia rąk potrafi zniszczyć im statek i ich zatrzymać. I zrobił to. Wszystko przez te jego pastylki. Energy Steroids, tak się zwą. Połkniesz jedną, twoja siła się podwaja. Drugą, podwaja się znowu. A przecież ryboludzie są z natury dziesięć razy silniejsi od nas. Po takim doładowaniu stają się prawdziwymi bestiami! Widać to było w ataku Jonesa. Okrutny, brutalny, straszny, a w tym wszystkim piękny, porażający siłą zniszczenia. Tak, tak, Jones dał tam wysokiej próby pokaz. I pochwalił się tymi swoimi prochami. Ale z drugiej strony, skracają im one życie. Interesująca rzecz, te pastylki. No i, jak widać, zapewnią naszym bohaterom nie lada wyzwanie. Ale to dobrze. Opowieść będzie ciekawsza. A załoga Gyro i tak miała szczęście. Pokonanych i rannych, ale puszczono ich wolno. Żeby mogli przekazać ludziom z powierzchni, jak potężna i przerażająca jest załoga Hody’ego.

Sam Hody, trzeba mu przyznać, nawet tylko wyglądem wzbudza strach. Zwłaszcza, jak się dodatkowo nażre tych pastylek. Jego zęby stają się wtedy prawdziwie śmiercionośną bronią. Co się dziwić, w końcu to żarłacz biały! Czy można sobie wyobrazić rybę bardziej nadającą się na kapitana takiej załogi? Wiem, że ja nie mogę, to na pewno. Do tego gość uwielbia Arlonga. A to z miejsca sprawia, że Słomkowych to on niezbyt lubi. Pamiętasz walkę Luffy’ego z Arlongiem, co? Tak, to naprawdę było coś! Pomyśl więc tylko, jak Słomowy Kapelusz będzie musiał się teraz wysilić! Oj tak, przygoda na Wyspie Ryboludzi ciekawie się zaczyna. Załoga jak zawsze rozdzielona, jej część już teraz spotkała króla Neptuna, a Hody Jones, choć nie na oczach Słomkowych, zaprezentował już swoją moc. I to nie byle jaką. Tak, tak, początek jest niezły, a dalej będzie jeszcze lepiej, tak sobie pewnie myślisz. Nie dziwię ci się. No, ale reszty już ci nie opowiem. Rum wypity, a na mnie już pora. Czas wracać na morze, dość już siedzenia na gruncie. Szkoda ci, powiadasz? Słuchaj, a co powiesz na dołączenie do mojej załogi, hę? Nasz majtek ostatnio awansował i teraz nie ma komu pokładu szorować, hehehe. To jak, piszesz się na to? Poznasz dalsze losy Słomkowych Piratów. A i własną przygodę przeżyjesz, to mogę obiecać. Tylko pamiętaj, życie pirata piękne jest, ale często też niezbyt długie. W takim razie postanowione! Wyruszamy czym prędzej. Cieszę się, że dołączysz do mej załogi. Już niebawem opowiem ci, co działo się dalej na wspaniałej Wyspie Ryboludzi!

W oparach absurdu

Pech nie opuszcza Yukkiego. Co prawda Yuno chroni go i broni przed złymi ludźmi, a zwłaszcza kobietami, ale w zamian żąda, by się z nią ożenił. W tym celu zaaranżowała spotkanie z jego mamusią – Rea Amano –, która na trzy dni wróciła do domu. Mama Yukiteru była zachwycona pracowitością, zdolnościami kulinarnymi oraz urodą naszej yandere. I dobrze, bo inaczej Yuno musiałaby ją zabić! Skądinąd Rea okazała się bardzo liberalną rodzicielką i zupełnie nie przeszkadzał jej seks przedmałżeński. Pomimo tego Yukiteru pozostał twardym wyznawcą zasady „takie rzeczy dopiero po ślubie”. Yuno, choć zawiedziona odmową „przekicania” jej przez naszego Playboya, była pewna, że w tym upragnionym dniu, gdyż już będą na zawsze razem, nic go nie zatrzyma. Cóż, może się rozczarować.

Ale nie dla swego synka mamusia wróciła do domciu. Musiała bowiem przygarnąć na parę dni dziecko, osierocone podczas masowego „samobójstwa” w Kulcie Świętego Oka. Mały Reisuke Hojo tam właśnie stracił rodziców. Poza tym okazał się być właścicielem dziennika przyszłości w postaci bloku rysunkowego. Ten przepowiadał przyszłość trzy razy dziennie, przez co jego posiadacz był potencjalnie najsłabszym z graczy o god mode. Niedogodności nadrabiał z nawiązką sprytem, połączonym z ignorancją jego wrogów. Po próbach zabicia Yuno nożyczkami, otrucia własnoręcznie przyrządzoną sałatką czy rażenia prądem, przyszedł czas na pokaz prawdziwego geniuszu. Reisuke zrobił z domu Yukiteru bliską doskonałości komorę gazową i był bardzo bliski zwycięstwa, gdyby nie przeszkodziły mu iście snajperskie umiejętności ciężko zatrutego Yukkiego. Amano „Zajcew” Yukiteru  nie trafił – jak to miał w zwyczaju – w dziennik, ale zranił Reisuke, zaś Yuno dokończyła dzieła zniszczenia. Reisuke umarł bez żalu, wszak deathmatch był przedni.

Te dwa odcinki były bardzo zaskakujące i już na pierwszy rzut oka akcja rozgrywała się w prawdziwych oparach absurdu. Ale po kolei. Epizod szósty miał bardziej komediowy charakter, w czym znowu sprawdził się przyzwoicie. Aczkolwiek pomiędzy momentami, kiedy Yuno jest słodka i kochana, miewa też higuraszowe oczka morderczyni. Ale taka jest Yuno i za to ją właśnie lubimy.

Natomiast Reisuke Hojo to… japońskie dziecko neo. Być może tylko w Elfen Lied i Deadmen Wonderland widziałem równie lub bardziej zwyrodniałe dzieciaki. Pamiętajmy, że ma on dopiero pięć latek, a już wie ile podać trucizny, ile woltów zabija człowieka itp. Na szczęście Yuno niemal od razu się na nim poznała, ale Yukkii, choć ma do tego podstawy, daleki był od paranoi i nie pozwolił wykończyć chłopca za wcześnie. Prawie przypłacił to życiem. Ostatecznie kto mógłby podejrzewać, że taki mały może być groźny i nienormalny? Reisuke miał tak wszystko przemyślane, że już nie Tylko dla orłów, ale wręcz Mission Impossible wydaje się przy tym rozrywką dla amatorów.

Oprócz gazu, nie brakowało też tutaj oparów absurdu. Nie czepiam się, iż Yuno potrafiła odróżnić wagę pomidora przed i po umyciu oraz tego, że dała się podejść nowemu wcieleniu Adolfa Hitlera. To jeszcze można wyjaśnić. Ale jak Reisuke zakleił większość drzwi i okien w domu, także tam, gdzie nie mógł zwyczajnie sięgnąć (a drabina zapewne trochę waży)? To było jeszcze bardziej zaskakujące niż „motor instant” Minene z drugiego odcinka.

No i czepiłbym się też samej Yuno. Dlaczego po prostu nie pootwierała drzwi głównych, nie powybijała okien, tylko chodziła cały czas z tą prowizoryczną maseczką? Epizod Rusu outou miał chyba najbardziej naciągany scenariusz w tej serii, a bezboleśnie dało się go oglądać tylko za pierwszym razem. Wydarzenia powinny być koniec końców pokazywane w sposób możliwie przejrzysty, a w innym wypadku powinno się przynajmniej zasygnalizować istnienie luzów interpretacyjnych (np. magia). W Mirai Nikki mamy istoty boskie, ale nie ingerowały one do tej pory w bieg wypadków, co skutecznie wyjaśniłoby takie a nie inne zdolności Tweltha czy Reisuke.

Natomiast postawa Yuno daje się jeszcze jakoś obronić, ot być może porażona gazem straciła na chwilę zdrowy rozsądek. Wkurzają mnie teksty, w których autorzy domagają się od postaci logicznego zachowania w każdych okolicznościach. Proszę Czytelników, to nie jest Star Trek i nie każda postać z anime wykazuje objawy Syndromu „Spocka” (zawsze postępuję racjonalnie i nie kieruję się w swych wyborach emocjami). Takie jednostki muszą być bardzo rzadko spotykane, dzięki czemu możemy się nimi zachwycać, jeśli trwają w takiej postawie do końca.

Oglądając w minionym roku Puella Magi Madoka Magica wciąż miałem wrażenie, że ta seria jest mimo wszystko przewidywalna (prawie wszystkie takie są, gdyby zacząć je tak walcować, jak to zrobiono z Madoką). Mirai Nikki stoi na dokładnie odwrotnym biegunie, gdyż właśnie absurd doprowadza do bardzo nieprawdopodobnych sytuacji. Skutkiem jest totalne zaskoczenie widza, który nie miał styczności z oryginalną mangą. Ceną za to jest albo zupełny brak logiki, albo pozostawienie pewnych rzeczy na wiarę oglądających. I choć Mirai Nikki nadal mi się podoba i rajcuje, to należy zadać pytanie nie czy, ale kiedy skończy się dlań ta taryfa ulgowa.

...oraz Nisemonogatari, Zero no Tsukaima F, Rinne no Lagrange, Recorder to Randoseru.

Zanim jednak przejdę do pierwszego wrażenia na ten sezon, króciutko o mnie, z racji, iż jestem osobą nową w redakcji. Na imię mam Agata, a lat mam 19. Jestem studentką filologii rosyjskiej na Uniwersytecie Śląskim, poza tym pracuję. Mangą i anime interesuję się od lat mniej więcej sześciu. Do ulubionych tytułów zaliczam przede wszystkim produkcje studia Ghibli, a zwłaszcza Tonari no Totoro, poza tym nie pogardzę shounenem i dobrym horrorem. Jestem edytorem w grupie skanlacyjnej Jinja-Temple. Słucham przeważnie japońskiej muzyki wszelakiej, trochę rysuję (a raczej można by rzec krzywdzę kartkę), a także uczę się języka japońskiego. Poza tym zdarza mi się jeździć na konwenty. Miałam dwuletnią przygodę z judo, więc jestem jak najbardziej niebezpieczna dla otoczenia. Marzę o tym, by wyjechać do Japonii, ale nie pogardziłabym także domkiem jednorodzinnym, luksusowym samochodem i fajną pracą. Jestem osobą dosyć ekscentryczną, mam specyficzny styl pisania i formułowania poglądów na świat, który mam nadzieję przypadnie wam do gustu. Oczywiście będę wdzięczna za uwagi wszelakie.

Moretsu Uchuu Kaizoku

One Piece w kosmosie? Zapowiada się naprawdę niezła seria. Pierwszy odcinek zaprezentował nam wartką akcję, odrobinę szaleństwa i humoru. Wszystko to oprawione świetną grafiką (efekty 3D użyte zostały ze smakiem i nie rzucają się rażąco w oczy) oraz muzyką (opening wspaniale oddaje klimat serii). Jeżeli zaś chodzi o fabułę, to prezentuje się ona następująco: główna bohaterka, Katou Marika jest zwykłą licealistką, członkinią klubu jachtowego oraz pracuje jako pokojówka w staroświeckiej restauracji o wdzięcznej nazwie „Dom Lamp”. Co więcej, kiedy jej dom odwiedza dwoje dziwnych osobników, czyli Kane MacDougall i Grandwood Misa (tak, tak… kolejne dziwne nazwiska, których Japończycy wymówić nie potrafią), okazuje się, iż Marika jest córką Gonzaemona Katou,  jej ojciec jest piratem i właśnie się mu zmarło, co więcej zgodnie z obowiązującym prawem to Marika ma przejąć schedę po tatusiu. Marika, czy chciałabyś zostać kapitanem kosmicznych piratów? Oczywiście, każdej licealistce marzy się kariera kosmicznego przestępcy, więc, a jakże, powiedziała nie. Marika najwidoczniej nie uczyła się pilnie z historii, bo gdyby tak było, to wiedziałaby, że w imię edyktu z Marque piractwo jest jak najbardziej legalne. Niestety, na drodze Mariki poza wątpliwościami natury etyczno-moralnej stanęli także faceci w czerni razy dwadzieścia. Czego chcą od naszej protagonistki i kim jest tajemnicza nowa uczennica, Chiaki Kurihara? Odpowiedzi na te pytania dostarczy nam prawdopodobnie odcinek numer dwa, który jak najbardziej zamierzam obejrzeć.

Another

Seria z cyklu albo będę hitem, albo będę shi… no wiadomo, a to za sprawą Tsutomu Mizushimy, który jest współodpowiedzialny za tragedię, jaką okazało się Blood C. Na szczęście w pierwszym odcinku „Another” nikt nie śpiewał, a główna bohaterka nie wykazuje, przynajmniej jak na razie, objawów bezmózgowia. Cóż więc otrzymaliśmy? Nasz odcinek zaczyna się od historii o pewnej uczennicy gimnazjum imieniem Misaki, której nie do końca zeszło się z tego świata. Znaczy umrzeć umarła, ale wszyscy wokół zachowywali się tak, jakby dalej żyła. Po tym jakże mrocznym wstępie przychodzi czas na opening, czyli… ALI PROJECT! Szczerze powiedziawszy, byłam zaskoczona, gdyż w całej swojej karierze opening w ich wykonaniu słyszałam tylko raz, a owego zespołu nie można pomylić z żadnym innym. Klimat po openingu zdecydowanie łagodnieje, gdy wracamy do zwykłej szarej rzeczywistości i poznajemy głównego bohatera. Sakakibara Kouchi okazuje się osobnikiem dosyć chorowitym i w chwili, kiedy rozpoczyna się akcja, przebywa w szpitalu. Tam właśnie odwiedzają go przedstawiciele nowej klasy, gdyż warto wspomnieć, iż Kouchi dopiero co przeprowadził się do Yomiyamy. W szpitalu dane jest mu poznać tajemniczą dziewczynę, Misaki Mei, która to ma jakiś ważny interes w kostnicy. Następnie przenosimy się do szkolnej rzeczywistości bohatera, gdzie bardzo szybko widzowi dane jest odczuć, że coś jest nie tak, a z pozoru mili szkolni koledzy ukrywają przed Kouchim jakiś sekret. Czy tylko mi zaleciało Higurashi no naku koro ni? No mniejsza, Another jest serią, którą zamierzam opisywać w tym sezonie. Na razie nic nie zapowiada tragedii, a może się coś ciekawego z tego wykluć.

Brave 10

W stosunku do tego anime mam mieszane uczucia, bardzo mieszane. Owe zagmatwanie nie jest spowodowane słabością tego tytułu, ale mojemu nastawieniu do niego. Otóż postacie takie jak Sanada Yukimura, Sarutobi Sasuke, a i kilka innych, których nie wymienię, z racji iż w pierwszym odcinku się nie pojawili, kojarzą mi się perfidnie z pewnym świetnym anime, Sengoku Basara. Ich odpowiedniki z Brave 10 wypadają blado, tym samym nie spełniły moich oczekiwań. W związku z czym opis ten jest bardzo subiektywny i polecam się nim specjalnie nie sugerować. Naszymi głównymi bohaterami są Kirigakure Saizo oraz Isanami, których relacje na szczęście nie opierają się na zasadzie „Gapisz się na moje cycki? Zabiję cię!” czy też „Kirigakure-kun!”. Isanami jest uroczym dziewczęciem w tarapatach. Natomiast Saizo gra twardego i nieugiętego faceta, który mimo to i tak jej pomoże. Pozostaje nam mieć nadzieję, że siłą napędową owego anime będą walki, a nie romans pomiędzy tą dwójką. Co do samych walk… dwie dane jest nam zaobserwować już w pierwszym odcinku. Nie mogę powiedzieć, że jakoś specjalnie mnie porwały, widać, że seria nie ma specjalnie wysokiego budżetu, gdyż walki, mimo iż pod względem graficznym wykonane są dobrze, to niestety nie porywają. Daleko im do epickości Sengoku Basara. Jeżeli chodzi o muzykę, to takowa brzdąka sobie w tle, ale jakoś nie zwróciła mojej uwagi. Wracając do fabuły. Isanami okazuje się kapłanką świątyni w Izumo, która została doszczętnie spalona, a mnisi pomordowani. W związku z czym zwraca się po pomoc do Sanady Yukimury, a ten, planując rozszerzyć swoje wpływy, postanawia zebrać dziesięciu odważnych. Serii nie porzucam, zobaczę, co z tego wyjdzie.

Nisemonogatari

Spinacze, nietypowa grafika, dziwne dialogi, czyli następca Bakamonogatari. Bakemonogatari było serią dobrą, która mi się podobała, ale mnie nie urzekła. Ot, kawał dobrego animca. Podejrzewam, że podobnie będzie się miała sprawa z Nisemonogatari. Wybaczcie, iż nie wywyższę owej serii na piedestał. Nisemogatari to, podobnie jak poprzednie seria, przede wszystkim eksperyment z grafiką, ale także dialogi, które momentami i owszem powalają swoją błyskotliwością, ale czasami są po prostu bez sensu. Mimo to fani dostali to, co chcieli, serię, która utrzymuje poziom i łamie schematy. Co więc konkretnie dostaliśmy? Ano Araragi prezentuje się nam już od pierwszych minut w dosyć nieciekawych okolicznościach, gdyż przykuty jest do sterty ławek w jakieś ruderze. Co więcej znajduje się tam nie przypadkiem, został tam umieszczony przez Senjougaharę. Sama Senjougahara twierdzi, iż dokonała tego jakże wysoce karalnego czynu, ponieważ postanowiła chronić naszego bohatera oraz ponieważ go kocha. Zawsze twierdziłam, że fanatyzm jest gorszy od faszyzmu, ale miłość w wydaniu Senjougahary to dopiero hardcore. W drugiej części odcinka opuszczamy nasz wspaniały duet, by poznać dzień Araragiego do czasu godziny zero. Nasze śliczne chłopię z antenką w drodze do Sengoku-chan spotyka dobrze znaną widzom Hachikuji. W Araragim rodzi się dzika bestia zwana pedofilem i przez resztę odcinka podgląda jakże seksowne dziecięce majtki wyżej wymienionej. Z powyższego opisu można wywnioskować, że jestem w jakiś sposób uprzedzona do tej serii. Tak nie jest, ale też nie potrafię popaść w ślepy zachwyt. Podsumowując, oglądać zamierzam.

Zero no Tsukaima F

Czwarta odsłona przygód Louise „Zero” oraz jej chowańca, Hiragi Saito, oczywiście z nieodłącznym humorem, fanserwisem i Rie Kugumiyą. Aż można by rzec: „Urusai, urusai, urusai”. Nie ma co się zbytnio rozpisywać, każdy, kto obejrzał pozostałe trzy serie, pewnie sięgnie i po tę. Co STAFF ma nam do zaoferowania tym razem? Louise i Saito przybywają razem z całą ekipą do miasta Romalia, gdzie następnie spotykają samego papieża we własnej osobie. Magowie otchłani zaczynają się nagle mnożyć jak grzyby po deszczu, a pomiędzy Saito i Louise dochodzi do sprzeczek w stylu „Zabiję cię, ty podły psie” i BUM! Pierwszy odcinek dostarczył nam także trochę akcji pod postacią dwóch złodziejaszków i krótkiego pojedynku wyżej wymienionego chowańca. Graficznie seria nie różni się od poprzedniczek, kreska jest prosta, ale przyjemna dla oka. Muzyka także nie ulega znaczącym przeobrażeniom. Seria zdecydowanie dla wiernych fanów.

Rinne no Lagrange

Nie zachwyciło mnie. Zacznijmy od spraw czysto technicznych, graficznie seria stoi momentami słabo, mam tutaj zwłaszcza na myśli scenę na księżycu, która… cóż, to trzeba widzieć. Muzycznie nie przypadła mi do gustu, ogólnie budżet słaby. A teraz fabuła: Madoka wiedzie żywot spokojnej uczennicy, która wprost kocha pomagać innym. W związku z czym działa w ramach „Klubu Ciężkiej Pracy” i jest o dziwo jedynym członkiem. Pojęcia nie mam dlaczego. W jej spokojnym i nudnym życiu pojawia się nietypowo ubrane dziewczę o imieniu Lan. Nasza bohaterka z miejsca robi z niej swoją przyjaciółkę i członkinię klubu i wcale nie jest podejrzane, że pierwsze, co proponuje jej nowa koleżanka to przejażdżka robotem? Mamusia nie uczyła, że nie ufa się obcym dziewczynkom, które proponują pilotaż wysoce niebezpiecznych i skomplikowanych mechów? Czy próbuje z Lan zrobić Kyuubeya? Może… Madoka razem z Lan udaje się na sztuczną pływającą wyspę, chwilę potem pojawia się zły robot prosto z kosmosu i tym samym Madoka staje do walki. Z takowej bardzo podobało mi się zakończenie, lubię ten rzut . Z innych niedopatrzeń serii. Mamy i siostrę Madoki, siostra ta na co dzień uczy się w innym mieście i pomysł, by Madoka została pilotem mecha jej się nie podoba. Nie udało mi się rozgryźć, dlaczego zdjęła siostrze majtki i uważnie oglądała jej tyłek. Nie wiem także, kto normalny nosi pod szkolnym mundurkiem strój kąpielowy? Może Madoka wiedziała, że po drodze do szkoły spotka kogoś, kto się topi, w związku z czym zabezpieczyła się od razu. O być albo nie być tej serii zdecyduje drugi odcinek, choć znając życie, a raczej mnie, nie będę w stanie porzucić owej serii. Już tak niestety mam, że rozpoczętą serią doprowadzam do końca, czasami w męczarniach, ale doprowadzam.

Recorder no Randoseru

Nie wiedziałam, czego się po tej serii spodziewać i muszę rzec, że zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Zanim jednak przejdę do fabuły, pozwólcie iż nadmienię: seria ma tylko trzyminutowe odcinki. Czy to dobrze, czy źle? Cóż, myślę, że nie ma co liczyć na spójną fabułę, co dla co poniektórych może być minusem, z drugiej strony trzy minuty to akurat w sam raz, by przedstawić krótką anegdotkę, tutaj zaś pojawia się ryzyko, że owa anegdotka będzie po prostu słaba. Jak jest w tym wypadku? Jest po prostu rewelacyjnie! Przynajmniej w pierwszym odcinku, który rozbawił mnie do łez i jednocześnie pozostawił pewne uczucie niedosytu, tym samym na pewno sięgnę po następny. Historia zdaje się banalnie prosta, ale jakże nietypowa. Uczeń podstawówki, Miyagawa Atsushi, który śmiało mógłby startować do roli bisha w serii o licealistach i jego starsza siostra, Miyagawa Atsumi, która mimo iż uczęszcza do liceum, nie kupi piwa bez dowodu osobistego, choć myślę, że nawet i on nie przekonałby sprzedawcy. Tak więc brat i siostra, którzy z powodzeniem mogliby udawać ojca i córkę. Skoro nasz chłopczyk jest tak wyrośnięty, to też pewne sprawy mogą zostać odebrane trochę inaczej. Tutaj więcej nie zdradzę, bo byłoby to strasznie wredne z mojej strony. Seria na pewno jest godna polecenia. Jedyne, co troszeczkę mi zgrzyta, to seiyuu podkładający głos pod Atsushiego, jego głos jest trochę zbyt twardy i męski jak na ucznia podstawówki, ale to taki tam drobny szczegół.