W pogoni za przewodniczącą…

Ahh nie ma to jak młoda wampirzyca rzucająca się na jeszcze młodszego chłopaka, chcąc skraść jednocześnie jego cnotę i krew… Był to oczywiście sarkazm i uważam, że twórcy mogli spokojnie podarować sobie kilka scen z tego odcinka, albo bardziej je ocenzurować. No ale to są Japończycy i to co dla mnie może być delikatnie powiedziane „niesmaczne”, dla nich nie robi to większego wrażenia. Niestety coraz częściej zwykłe anime podchodzi pod hentaia, bo jeśli są cycki itp. to jest pewność, że się sprzeda. Nawet jak cała reszta jest do bani. Na szczęście w tej serii jeszcze można znaleźć jakieś plusy, dlatego mimo wszystko można było to i owo powycinać, a całość nawet by nie ucierpiała. Twórcy mangi i anime już chyba powoli wychodzą z założenia, że jeśli nie ma choć odrobiny erotyki w ich dziełach, to nikt się nawet tym nie zainteresuje. Trochę to przykre, ale to w sumie ich zasługa, że „stworzyli” sobie taką publiczność. Jednak ten temat pozostawię chyba na inną, dłuższą notkę.

Jak się okazało, surowica powstrzymująca proces przemiany w wampira, działa tylko w krótkim czasie po ugryzieniu. Dlatego też przewodnicząca akademii już na stałe stała się jedną z krwiopijców. W tym odcinku Mina wyruszyła w pogoń za nią na prośbę jej młodego sąsiada. Wydało mi się to trochę dziwne – królowa wampirów ugania się za jedną zbuntowaną owieczką? Później okazało się, że chodzi o trochę grubszą sprawę, więc przymknąłem na to trochę oko. Okazało się, że wampirzyca o imieniu Hysterica zaczęła tworzyć armię, która ma przeciwstawiać się królestwu Miny. Jej motywem jest po prostu to, że Mina trzyma wszystkie wampiry w klatce. Nie wiem czy jest w tym odrobina prawdy, ale wampiry raczej potrzebowały jakiegoś azylu, więc Mina raczej troszczy się o ich dobro. W każdym razie szykuje się niemała konfrontacja i już w tym odcinku miło było zobaczyć specjalną grupę żołnierzy/ochroniarzy Miny w akcji. Szkoda tylko, że Shaft nie radzi sobie z bardziej dynamicznymi scenami.

I tak przy okazji, najlepsze życzenia wszystkim Paniom odwiedzającym tę stronę!

Zaczynamy spokojnie, od małego przypomnienia wątku Seiji x Tajemnicza Dziewczyna x siostra Seijiego (Namie). Po tym, jak Namie traci kontakt z bratem na kilkanaście godzin, postanawia skorzystać z pomocy najlepszego informatora w mieście, którym jest Izaya. Wystarczyło parę telefonów i już zguba się znalazła. A co się działo przez te kilkanaście godzin…
Oj, działo się, działo. Przypadkowe spotkanie w parku poruszyło lawinę wydarzeń i informacji. Selty znalazła swoją głowę! Bardzo frustrujący jest jednak dla niej fakt, iż głowa ta biega sobie swobodnie po mieście, przyczepiona do obcego ciała. Ciała, które należy do Miki Harimy. To znaczy należało, kiedy dziewczyna jeszcze żyła. Będąc jeszcze oddychającą uczennicą Akademii Raira Mika śledziła Seijiego. Pewnego dnia najwyraźniej przegięła i chłopak ją zabił. Wcześniej ukradł z laboratorium Yagiri Pharmacy głowę w słoiku, która „należała” do wujka Namie i Seijiego.
Selty próbowała gonić Mikę, której na ratunek pospieszył nieświadomy niczego Mikado. Mniej szczęścia miał chłopak Miki, bo naraził się Shizuo. Skończyło się jednak tylko na kilku dziurach po długopisach i siniakach. Shizuo odszedł w stronę apteki, a Seijiego policja odstawiła pod opiekę siostry.

Czyli tak, głowa ze słoika jest teraz przytwierdzona do ciała byłej Miki Harimy? Wszystko na to wskazuje. Ale odkrycie tej karty bynajmniej nie zepsuło zabawy, wręcz przeciwnie. Selty zrobiła się jeszcze bardziej niespokojna po tym, jak przypadkowo zobaczyła swoją zgubę, a w intrygę został jeszcze wmieszany Mikado. Pozostali bohaterowie odcinka też nie przynudzają. Coraz bardziej pewna staje się teoria, że firma Yagiri Pharmacy prowadzi nie do końca legalną działalność. Dziwaczne zainteresowania są chyba u nich rodzinne – młody Seiji zakochał się w odciętej i wsadzonej do słoika głowie, którą jego siostra, w ramach prezentu, przytwierdziła do ciała zamordowanej przez niego koleżanki z klasy. [inna sprawa, jakim cholernym cudem ta chimera żyje?!] No i co ma z tym wszystkim wspólnego Izaya, smsujący sobie z już-nie-Miką?

Przyjaciel z sąsiedztwa na zawsze pozostanie tylko przyjacielem z sąsiedztwa.

Jest nadzieja! Na to, że Ryu i Chizuru będą razem? To może też, ale najważniejsze, że jest nadzieja na dobre zakończenie, bo od przyszłego epka cała historia najprawdopodobniej skupi się na Sawako i Kazehaii. Mało tego – zapowiada się świąteczny odcinek, a święta w Japonii, to wyjątkowy czas dla zakochanych. Czyli nie ma innego wyjścia – na pewno dojdzie to sporego przełomu w relacjach między Sawako, a Kazehaią. Zastanawia mnie tylko, jak spory będzie ten przełom.

Jeśli chodzi o ten odcinek, to wydał mi się on dość średniawy. Gdy się już skończył, to odczułem straszną ulgę, że mam już to za sobą. Ogólnie sporo gadania, mało działania i w sumie cały wątek Chizuru można było zmieścić w 2 odcinkach. Nie mówię jednak, że był to zły wątek. Po prostu seria zaszczyciła mnie dużo lepszymi odcinkami i w porównaniu np. do wątku Kurumi ten wypadł słabo. Odnoszę takie wrażenie głównie przez powolny rozwój wydarzeń, oraz przez samą Chizuru, która jest dla mnie jedynie drugoplanową bohaterką. Jakoś dużo bardziej wolałbym zobaczyć wątek związany z Yano. Poza tym finał tego wszystkiego był dość przewidywalny. Chizuru musiała się ostatecznie pożegnać z nadzieją na zdobycie serca Tooru, ale udało jej się znaleźć pocieszenie u boku Ryu. Choć nie wiem czy to oznacza, że teraz są razem, czy po prostu polepszyły się kontakty między nimi? W każdym razie Chizuru teraz będzie musiała zapomnieć o Tooru, a Ryu na pewno jej w tym pomoże.

394. “The Burnout Inferno 2″

Po tym jak Wonderweiss zagasił ogień Ryujin Jakki, Aizen wyjawił Yamamoto sekret umiejętności Arrancara, tłumacząc jednocześnie, dlaczego przez cały czas tak dziwnie się on zachowuje. Jednakże mimo utraty mocy swego miecza, Yama-ji nie zamierzał poddać się bez walki. Zamiast Ryujin Jakką, zaczął walczyć z Wonderweissem gołymi rękoma, zadając mu przy okazji ciężkie obrażenia po każdym ciosie. Wciąż nie robiło to jednak większego wrażenia na samym Wonderweissie, który nie tylko błyskawicznie się regenerował, ale także zaprezentował ciekawe umiejętności. W końcu udało mu się pochwycić dowódcę Shinigamich, a także użyć na nim potężnego ataku, jednak na niewiele się to zdało. Yamamoto ponownie przeszedł do kontrataku.

Tite, ty brutalu! Serio ludzie, co rusz kolejne litry krwi, urywane łapy, wybijane dziury a na dodatek nawet wyłażące na wierzch wnętrzności. Pan autor naoglądał się w przerwie od rysowania jakiegoś kina gore? Cóż, to możliwe. A jeśli tak było, to proponuję oglądać je częściej. Walka Yamamoto i Wondera zyskała bowiem dzięki temu na intensywności. Jasne, że jest jednostronna, przynajmniej póki co, ale z drugiej strony Wonder nieźle znosi wszystkie ataki Yamy, i akcja aż prosi się o odwrócenie ról w kolejnym chapterze. W tym jednak Wonder daje się bić bez większych oporów. W sumie jednak, jest to chyba pierwszy raz, kiedy nie dziwi mnie że potężny zły daje ciała. Spójrzcie na Top 3 Espady. Wszyscy w jakimś stopniu lejmili i było to co najmniej zaskakujące. Negatywnie, rzecz jasna. Dlaczego przypadek Wondera jest więc inny? To już akurat kwestia przeciwnika. Tak jak dziwiło że Hitsugaya daje radę w walce z numerem trzy, tak chyba nikogo nie dziwi, że Yamamoto robi sobie worek treningowy z Wondera. No, oczywiście aż tak jednostronnie nie jest. Wonder bowiem odpowiada tymi dziwnymi, dodatkowymi łapskami. Całkiem fajny bajer, przyznaję, a już panel, na którym Wonder trzyma Yamamoto a z jego ramion wystają dziesiątki rąk wygląda po prostu świetnie. Inna sprawa, że owe ręce budzą niebezpieczne skojarzenia z Elfen Liedem. Mam szczerą nadzieję, że to tylko pozory, bo z czego jak z czego ale akurat z tej serii to ja powtórki nie chcę. Poza Elfenem do głowy przyszła mi też ta technika z Shikabane Hime, w wyniku której z ziemi wyrastały ręce. Zadan? Jakoś tak. Hmm, a może to Nico Robin stoi sobie gdzieś z boku i robi sobie jaja z walczących? Cóż, jak by nie było, wygląda to całkiem fajnie. Całkiem fajnie poczyna sobie też Yamamoto. Gość potrafi się bić, to na pewno, a przy tym od początku do końca rozdziału rysowany jest wręcz genialnie. Jednakże również i on szybko zmącił mi myśli porcją skojarzeń. Jak tylko zobaczyłem stronę szóstą, na której Yama pręży swe mięśnie i zaciska pięści, momentalnie zobaczyłem Boskiego Miszcza, przygotowującego się do posłania potężnej Kamehamehy, celem ugaszenia płomieni na Górze Patelniowej. Ale, ale, akurat gaszenie zapewnił nam już Wonderweiss, czym z miejsca wzbudził skojarzenia ze Strażakiem Samem. Z kolei to prowadzi nas dalej do… E, moment, chyba się trochę rozpędziłem. Dobra, dosyć tych głupich skojarzeń, to opis Bleacha, a nie przegląd filmów animowanych. A więc jak mówiłem, walka trwa sobie w najlepsze, przy okazji serwując nam bardzo ładne rysunki, gdzie na front zdecydowanie wybija się świetna okładka z Yamamoto odsłaniającym w erotycznym akcie swe pokiereszowane plecy. I to przywodzi na myśl scenę z Tytanika, kiedy to Jack rysował Kate Winslet… Łał, nawet mi wydało się to dziwne. To już bardziej przywodzi to na myśl raz jeszcze Boskiego Miszcza, ukazującego swe plecy w plastrach czy innym takim tałatajstwie, na chwilę przez ugaszeniem Góry Patelniowej. To z kolei… Cholera! Dość! Naprawdę Was przepraszam. Nawet nie robię tego specjalnie, po prostu jakoś tak same mi się myśli dziwnie kłębią. No nic, wróćmy jeszcze tylko na koniec do początku rozdziału, gdzie mamy zgrabnie wyjaśnione, dlaczego Wonderweiss jest taki… eee… wyjątkowy. Oj tak, to bardzo dobre słowo. Myślę, że powód jest jak najbardziej do kupienia i mi takie wytłumaczenie odpowiada. No cóż, i to tyle. Teraz pozostaje nam czekać na kolejny rozdział. Przywołuje mi to na myśl scenę na peronie, kiedy to Neo czekał na pociąg żeby wyrwać się ze stacji, ale nie mógł odjechać, bo Merowing… Kurde! Dobra, kończę, bo już nie wytrzymie! Daję 4/5, na razie!

Aha, nowy cover do opisu made by Barnik. Wielkie dzięki : ]

Lato, lato i po lecie.

Odcinek 7

Wreszcie letnie wakacje. Sakura wkręciła Tsucchiego a także Yamamoto-sensei we wspólną wycieczkę w swoje strony rodzinne. Anzu, Hiiragi oraz Koume jadą z nimi również, a jakże. Po przybyciu matka Tsucchiego wydawała się wyraźnie zawiedziona że Yamamoto jest tylko koleżanką z pracy swojego syna. Młodsza siostrzyczka Satsuki – wprost przeciwnie. A na miejscu jak to w wakacje – wpierw wycieczka nad rzekę, a potem letni festiwal z obowiązkowym pokazem sztucznych ognii. W międzyczasie serduszko Satsuki bije coraz goręcej do swojego onii-chana, ten z kolei wykazuje się  w tej kwestii zgrabnością słonia w składzie porcelany. Na szczęście nie było to nic, czego nie mogłyby naprawić wspólne wspomnienia z lat dzieciństwa.

Odcinek dość sztampowy – widziałeś jeden festiwal, widziałeś je prawie wszystkie (no chyba że to akurat Watanagashi… :>) Najciekawsze są występy Hiiragi w kolejnym nietuzinkowym stroju (tym razem kąpielowym: stroju rybki wyraźnie zainteresowanej konkursem biustów w wykonaniu Sakury i Yamamoto). Dzięki wstawkom wspomnieniowym mieliśmy znowu trochę młodszej Sakury, oraz malutkiej Satsuki. Po za tym wiadomo – doskonały pretekst aby wszystkie dziewczynki (te małe i te nieco większe) pooglądać sobie w kimonach.

Odcinek 8

Wszystkie dzieciaki chwalą się gdzie spędziły wakacje. Okazało się że jedna dziewczynka, Aoi, spędziła je w domu bo jej rodzice nie mogli zostawić własnego interesu (sklepu rybnego) bez opieki. Aoi to bardzo rezolutny dzieciak i chciałaby już koniecznie pomóc swoim rodzicom w sklepie, ale nie pozwala na to jej ojciec. I tu wkroczyła na scenę Sakura, która wpierw przemyciła do sklepu jako małe pomagierki nasze trio głównych bohaterek, a potem tatuś nie miał już argumentów: no cóż, skoro potrafiły pomóc Anzu, Hiiragi i Koume to dlaczego jego własna córka nie?

Małej dziewczynce ubranej w kimono pęka rzemyk u sandałka. Na szczęście Tsuchida na posterunku, silny zwarty i gotowy aby odnieść księżniczkę do swojego domu. Słowo księżniczka nie jest tu zbytnią przesadą, Hinagiku bowiem okazuje się córką lokalnego bossa yakuzy; żeby było śmieszniej – tego samego który dopadł Tsucchiego wcześniej za zaśmiecanie chodnika. W każdym razie, Hinagiku oczywiście zakochuje się po uszy w właścielu haremu swoim księciu i zaraz następnego dnia przedszkole Hanamaru otrzymuje propozycję z gatunku tych nie do odrzucenia w postaci przyjęcia pod swoje skrzydła nowej podopiecznej, a.k.a przyszłej żony Tsuchidy. Powiedzieć że Anzu eksplodowała na sam dźwięk tych słów to poważne niedomówienie, ale nie zrobiło to najmniejszego wrażenia na Hinagiku. Podobnie zresztą jak zobaczenie  paru – ponoć negatywnych- cech Tsuchidy na żywo. Wrażenie zrobiła za to osoba Yamamoto-sensei, na której to widok Hinagiku koniec końców poczuła się w obowiązku wywiesić białą flagę co do jej zamiarów wobec Tsuchidy. A w każdym razie chciała tak zrobić, ale od czego Anzu która płomiennym wyznaniem wezwała Hinagiku do niepoddawania się w walce o swojego ukochanego. Anzu, jakby ci to powiedzieć… no, udało ci się. Ups.

W sumie to nawet fajny odcinek. Nowe dwie postacie, choć trudno wyczuć czy to były typowe fillerowe jednorazówki czy nie… w przypadku Hinagiku możliwe że zostanie z nami na dłużej (wszak to kolejne uzupełnienie haremu). Najbardziej zabójcze momenty z odcinka to widok Anzu zrobionej na ganguro, oraz Hinagiku trzymająca na smyczy krótko bandę yakuzów (w tym swojego tatusia).

Krótka historyjka o włosach i kolczykach plus mały bonusik od prowadzącego.

Tak jak obiecałem, na zakończenie nadrabiania odcinków serii, mała niespodzianka. Wprawdzie drugi special do Brotherhooda pojawił się już dość spory czas temu, niemniej myślę, że warto poświęcić mu tutaj trochę miejsca. Zwłaszcza, że już pierwsza OVA, o niewidomym alchemiku, okazała się stać na naprawdę wysokim poziomie. A jak jest z drugą?
No cóż, nie mamy tutaj dramatycznej historii jak poprzednio, a właściwie to w ogóle nie mamy jakiejś konkretnej nowej historii. Zamiast tego przenosimy się w przeszłość i spotykamy Eda, Ala, Winry i Rizę niedługo po tym, jak Elriki wyruszyły w swoją podróż. W podróży tej Ed dość szybko uszkodził sobie protezę ręki, toteż musiał udać się do Winry na naprawę. Brzmi jak wyrok? Niekoniecznie. Bracia wpadli na genialny pomysł zakupienia Winry kolczyków co by ją ugłaskać. Pomysł zrealizowali i ku ich wielkiej uldze rzeczywiście się on powiódł. I to nie raz. A to z powodu walki, którą musiał stoczyć Ed, a która to nawiasem mówiąc naprawdę dobrze się prezentuje. Kawałek fajnej akcji, zwieńczony koniecznością kolejnego remontu edowego chwytaka. Tak więc krótka historyjka pokazuje nam, jak Winry dorobiła się swojej bogatej kolekcji żelastwa w uszach. I przyznać muszę, że ogląda się to z wielką przyjemnością. Tym większą nawet, że na tym nie koniec ciekawostek. Dowiadujemy się także, dlaczego w ogóle Winry postanowiła się zakolczykować. Był to wpływ Rizy, którą młoda Rockbellówna spotkała gdy ta przybyła wraz z Mustangiem do Elriców. Czego by nie mówić, Winry wie na kim się wzorować. O właśnie, apropo. W końcu przechodzimy do części z Rizą. Niestety, dużo, dużo krótszej części. Prawdę mówiąc mocno się na tym zawiodłem. Ale, ale, spokojnie, nie ma się co łamać. Czekam sobie na część z Rizą, owa wreszcie nadeszła, i co widzę? Pani porucznik z rozpuszczonymi włosami. Aaaaaah… Aż się rozmarzyłem. Nie, żeby w swojej zwykłej fryzurze Riza wyglądała źle, co to to nie. Wręcz przeciwnie! Wygląda wspaniale. Jednakże nie miałbym nic przeciwko, gdyby czasem ponosiła się tak jak w tym specialu. Tak więc nawet jeśli nie spodobała mi się krótka forma części poświęconej Rizie, to niezwykle bogatą treść chłonąłem z ogromną przyjemnością. A treścią, poza wspomnianymi włosami, jest odbicie piłeczki w drugą stronę. Dowiadujemy się bowiem, że to w wyniku spotkania z Winry Riza postanowiła włosy zapuścić. I naprawdę bardzo przyjemnie wyszło to związanie obu postaci. Podsumowując więc, moim zdaniem “Prości Ludzie” jak najbardziej trzymają dobry poziom ustanowiony przez “Niewidomego Alchemika”, toteż ocenę również dam im taką samą. Poza tym strasznie spodobał mi się utwór towarzyszący napisom końcowym. Mam nadzieję, że trafi na następnego osta z muzyką z serii.

Okej, danie główne za nami, a teraz czas na lekki deser. Co Wy na to, żebyśmy rzucili okiem na Brotherhoodowe 4-Komy? Nie, nie, nie zrozumcie mnie źle. Nie mam zamiaru ich opisywać jak odcinki czy OAVki, aż tak mnie jeszcze nie przewiało. Chcę jedynie przyjrzeć im się ogólnie, czyli sprawdzić, czym to się w ogóle je. No właśnie, cóż to w ogóle jest? Bo przecież nie każdy wiedzieć to musi. Otóż są to króciutkie speciale, dołączane do płyt DVD i Blu-ray FMA. Każdy z nich trwa ok. 2-3 minuty i składają się one z kilku króciutkich, komediowych scenek. Szczególnie powinny one przypaść do gustu czytaczom mangi, gdyż są to animowane odpowiedniki tych króciutkich historyjek, dorzucanych przez Pania Arakawę na koniec tomików o Stalowym i spółce. Kreska jest taka jak tam, humor jest taki jak tam a i same historyjki, na ile udało mi się zauważyć, czasem się powtarzają z tymi mangowymi. Jednym słowem, bardzo miłe rzeczy. Nawet mimo to, że sam oglądałem owe 4-Komy bez tłumaczenia, dobrze się przy tym bawiłem. Myślę, że to naprawdę fajna rzecz dla każdego fana FMA i zachęcam wszystkich do sprawdzenia tego na własnej skórze. A już zdecydowanie polecam obejrzeć odcinek trzeci. Mówię Wam, scena z piosenką Mustanga to po prostu must see. Coś pięknego. Dla mnie jak do tej pory absolutny numer jeden. Numer dwa to natomiast scena w autobusie z Bradleyem w roli głównej. Również genialna. A, no i muszę też wspomnieć o jednej jeszcze rzeczy, która bardzo mi się w tych 4-Komach spodobała. Otóż króciuteńkim napisom końcowym towarzyszy nasze ulubione krówsko! Tak właśnie, TA krowa. Może i tylko stoi, ale to wystarczy, żeby widz się uśmiechnął. Wiem po sobie.

Wielki dzień się zbliża, Wrathowi zbliżanie się przerwano, Al zbliżył się za bardzo a Ed i Winry byli już bardzo blisko ale jednak nic z tego.

Czas mijał. Nadeszła wiosna a przepowiedziany Dzień zbliżał się wielkimi krokami. Pociąg wiozący żołnierzy z północy pod komendą Milesa zawitał w Resembool, gdzie miano uzupełnić zapasy wody. Jedną z pasażerek pociągu była Winry, która w asyście swych osobistych ochroniarzy dostała się niepostrzeżenie do swojego domu. Tam oprócz babci Pinako spotkała także Eda (boska scena) i jego trupę. Przekazała też Stalowemu informację, o tym że pociągiem jedzie także Al. Wkrótce Ed wraz z ekipą opuścił dom Rockbellów. Tymczasem Scar i Marcoh dotarli do Lior, gdzie ponownie zjednoczyli się z Yokim i chimerami. Poza tym po swojej stronie mają teraz także wielu Ishvarczyków. Rozpoczęły się wspólne ćwiczenia wojsk ze wschodu i północy, dowodzonych odpowiednio przez generała Grummana i majora Milesa. Niestety, plan naszych bohaterów napotkał problem w osobie Bradleya, przybyłego by mieć oko na całą imprezę. Kolejnym problemem stało się porwania Ala, dokonane przez Gluttony’ego i Pride’a. Wiadomość o prawdziwej tożsamości tego ostatniego, z rąk mustangowych kopyt, trafiła do Olivier. W końcu pozostał jedynie dzień do wydarzenia, na które wszyscy czekali. Podczas ćwiczeń dwóch armii do Bradleya dotarła wiadomość o planowanym ataku na Centralę. Wrath postanowił niezwłocznie wrócić do swej siedziby, jednak został zatrzymany. Niestety, w Centrali wciąż czeka jednak Ojciec.

Ciii! Słyszycie? Posłuchajcie…
…
Wiecie, co to jest? To biją serca wszystkich fanów tej serii, którzy pełni nerwów wyczekują kolejnego odcinka. Wystarczy się przez chwilę wsłuchać a ciągłe uderzenia rozsadzają wręcz uszy swym hukiem. Ale jak mam się temu dziwić, skoro sam niedługo odgryzę sobie resztki palców, czekając w napięciu. Wielki dzień nadchodzi i Arakawa jedna raczy wiedzieć, co się wydarzy (no, czytacze mangi też, ale tu jest anime więc zostawiamy ją i ich na boku). Jednakowoż mimo tego wszystkiego, początek odcinka lekko zbił mnie z tropu. Nie spodziewałem się takiego przeskoku w czasie i szczerze powiedziawszy nie czuję się tym zbytnio usatysfakcjonowany. Gdy jednak już się z tym faktem oswoiłem, dalej było już tylko dobrze. Bardzo dobrze. Miło było odwiedzić znowu Resembool, spotkać Pinako i Dena i w ogóle oddać się kilku chwilom relaksu, będącym ciszą przed burzą. A już szczególnie miło było zobaczyć tą niszczącą minę Eda, gdy nagle pokazał się za rozbierającą się Winry. Na początku nawet podejrzewałem, że Ed może być w domu Winry, ale po chwili moja czujność została uśpiona i pomyślałem, że może jednak nic z tego. A tu proszę, taka piękna bomba prosto między oczy. Świetna scena, która bardzo mnie ubawiła. Równie pozytywne uczucia wywoływało u mnie każde pojawienie się na scenie Greeda, nad którym zresztą nie raz zdążyłem się już porozczulać. Teraz jednak przyprawiono go o trochę komizmu i wyszło to świetnie. A już widok jego lecącego z niezmąconą, poważną miną i założonymi na krzyż rękoma po wykopaniu przez Winry wręcz zwalił mnie z nóg. Kolejną rzeczą, która podobała mi się w części z Edem i Winry, była relacja właśnie tej dwójki. Na serio myślałem, że któreś z nich zdecyduje się na jakieś wyznanie czy tez ruch przed rozstaniem. No, na to jednak musimy jeszcze poczekać. Poza tym zauważyć muszę, że Ed wyglądał chwilami jakoś tak strasznie… doroślej. Ile właściwie czasu minęło tak dokładnie od zakończenia poprzedniego odcinka? Chyba nigdzie nikt o tym nie mówił, przynajmniej w anime. To złudzenie optyczne, czy Ed naprawdę tak wydoroślał? Cóż, jakby nie było, wyglądał bardzo fajnie. Kolejną ciekawostką jest powrót Gluttony’ego, o którego jak widać zatroszczył się pan Tata. Ciekawe, czy Lust też jeszcze zobaczymy? Chociaż może jest to niemożliwe, z racji zniszczenia jej kamienia. Kamień Gluttony’ego Ojciec chyba zachował, a Greeda wypił… Mniejsza. Jak by nie było, obie ekipy zostały poważnie osłabione. Przy czym Al trafił do niewoli, a Wrath został jedynie spowolniony. Poza tym porwanie Ala może mieć bardzo, bardzo poważne konsekwencje. Zresztą, co nie może? Teraz, gdy do wielkiego dnia została raptem chwila, każdy szczegół się liczy. Pozostaje nam czekać. Tylko naprawdę ludzie, kupcie sobie jakieś nauszniki. A ja do tego po protezy palców skoczę, byle smakowe, żeby szło to gryźć. Szczęściem jeszcze ocenę dać zdążę, ale jaką nie powiem. Bo nie muszę.

No, to rajdzik niemal skończony. The end jutro : ]

Włamywacz, dom szaleńców, gospodyni zabijaka i wyjątkowo ciekawe zjednoczenie sił.

Greed, którego nawiedzały wspomnienia jego poprzednika, wpadł w złości do domu Wratha. Tam właśnie rozgorzał ich kolejny pojedynek, ostatecznie jednak nierozstrzygnięty, gdyż Greed zbiegł z miejsca walki. Równocześnie miał miejsce inny spór, dokładniej rzecz biorąc pomiędzy Olivier i Alexem. Pani generał przybyła do swego domu rodzinnego, by prosić ojca o ustanowienie jej głową rodu. Ten zaproponował, by Olivier walczyła o tę pozycję z Alexem. Olivier zwyciężyła, a jej rodzice i siostra wyjechali w podróż do Xing. W tym samym kierunku zmierzała May Chang, gdy jednak dotarła do Youswell i spotkała się z przyjaznością mieszkańców, Envy chytrze namówił ją by ruszyła do Centrali. Tymczasem Ed, Darius i Heinkel próbowali odszukać Ala, jednak miejsce, do którego poprowadził grupę Ed, okazało się nietrafionym. Nagle jednak przybył tam wycieńczony Lin, który odzyskał chwilowo kontrolę nad swym ciałem. Nim został zdominowany przez Greeda, zdążył powiedzieć Edowi o Dniu, którego wyczekuje Ojciec. Gdy Greed ponownie przejął władzę nad ciałem księcia, Ed chciał by Homunculus się do niego przyłączył. Ostatecznie zostali wprawdzie towarzyszami, z tym że to Ed trafił pod komendę Greeda. Tymczasem wiadomość o Dniu potajemnie wędrowała wśród sprzymierzeńców, docierając min. do Izumi, Briggs, Grummana a także Mustanga i jego dawnej drużyny.

Towarzyszu odcinku, wymiatacie! Wymiatacie i to od samiuśkiego początku, którym to jest kolejne starcie na linii Greed – Bradley. Walka jest po prostu obłędna. Animatorzy naprawdę się popisali składając ją do kupy. W sumie, wszystkie walki tej dwójki są przygotowywane z wielkim zaangażowaniem. Wcześniej przecież mieliśmy już pojedynek Greeda z Wrathem, który również prezentował się bosko, no i poniekąd jeszcze jeden, tyle że z udziałem Lina jeszcze przed przemianą. I on także stał na bardzo wysokim poziomie. Co by nie mówić, ta para, a właściwie to trójkącik, jest wręcz stworzona do walki ze sobą. Mam nadzieję, że ich walka doczeka się jeszcze decydującego rozstrzygnięcia. Ale, ale, zostańmy przy teraźniejszości. A więc jak już mówiłem, walka Greeda i Wratha to istne cudeńko, jednak ciężko mi określić tym mianem kolejną część odcinka. Dom rodu Armstrongów. Cała scena była dość zabawna, tak jak oczekiwałem, a i starcie Olivier i Alexa było całkiem ciekawym pomysłem. Jednak, cóż, wszystko to było jakieś dziwnie. Nagłe wakacje, równie nagła decyzja o przyszłości rodziny, nawet walka. Oczywiście jest tak ze względu na to, że w końcu to Armstrongowie, niemniej o ile w każdym innym momencie scena byłaby genialna, o tyle w tak poważnej sytuacji jadło mi się ją jakoś nie do końca strawnie. Nie żeby była zła, jasne że nie, po prostu troszku nie wpasowała się moim zdaniem w okoliczności. Niemniej zaraz po tym kawałku znowu zrobiło się bardziej klimatycznie, a to za sprawą Envy’ego. Tak jak miałem nadzieję, odejście do Xing nie okazało się takie proste i oczywiste. Tak jak miałem nadzieję, Envy wciąż nie powiedział ostatniego słowa. Przyznam szczerze, chcę, żeby udało mu się odzyskać utracone postać i moc. Apropo zmiany postaci i mocy, na scenę ponownie wytoczył, w sumie to wtoczył się, Greed. Znaczy Lin. Znaczy Gredlin. Znaczy, tego, wiadomo. Powiedzcie mi, jak nie uwielbiać tego gościa? Zresztą co tam jednego, obu. I Lin i Greed to moim zdaniem świetne postacie, a razem tworzą genialną mieszankę wybuchową. Bardzo podoba mi się, że Greed połączył siły z Edziem. Podobnie bardzo podobała mi się końcówka odcinka ze wspomnianą wcześniej wędrującą wiadomością. Miło było popatrzeć na te wszystkie postacie, zwłaszcza jeśli ostatnio mniej występowały. Lub nawet wcale (jej dla Havoca!). No i na dodatek twórcy dali nam mały prezent w postaci bardzo fajnych obrazeczków w endingu. No i ten Mustang na końcu z właściwą sobie klasą unicestwiający karteczkę z informacją. Coś pięknego. Pisałem niedawno o odliczaniu do eksplozji. Cóż, tykanie jest coraz głośniejsze. Póki co wytykało kolejną piątkę. Zresztą jakże by inaczej? Z taką słodziutką Rizą i to tak niecodziennie ubraną? Musi być piątka!

Zerwane więzi czas złączyć. Al i Hohenheim. Bido i Greed.

Po dotarciu do Lior Al spotkał tam swego ojca, Hohenheima. Postanowił wraz z nim pomóc w odbudowie miasta, a do pracy zabrali się także Jerso, Zampano i Yoki. Kiedy panowie pracowali, Winry poszła z Rose by trochę się odświeżyć. Przy okazji dziewczęta odbyły rozmowę o pewnym blond pokurczu (Ał!). Tymczasem Bido, który dotarł już do Centrali, trafił przypadkiem do miejsca, gdzie znajdowała się armia przygotowywana przez Homunuculusy (coś słabo chronione to mega tajemne miejsce…). Przerażony jej widokiem, a także rozmową Olivier z jednym z żołnierzy, zaczął uciekać, jednak na jego drodze stanął dziwny mężczyzna. Równie dziwny gość pobrał tego dnia pieniądze w banku na północy. Był to jeden z dwóch nowych towarzyszy Eda. Niestety, jego śladem ruszyło wojsko. Wprawdzie Ed zdołał powalić kilku żołnierzy, jednak ostatecznie cała trójka musiała ratować się ucieczką. Teraz Stalowy musi odnaleźć swego brata. Ten z kolei wysłuchał historii ojca, dowiadując się o ważnych wydarzeniach z przeszłości. Swej przeszłości, a raczej swego poprzednika, nie pamiętał za to Greed, który zabił z zimną krwią Bido, przyjaciela swojego poprzedniego ja. Wtedy właśnie do głosu dochodzić zaczął w jego ciele Lin. Wkrótce Greed wkroczył do domu Kinga Bradleya. I to w bardzo złym humorze.

Przyznać muszę, że coraz bardziej lubię Hohenheima. Jest trochę inny niż wcześniej. Pokazuje uczucia. I przestał być aż tak tajemniczy. Im bardziej go poznaję, tym jest fajniejszy. Podoba mi się taki ożywiony a jego rozmowy z Alem ogląda się naprawdę przyjemnie. Cóż, poprzedni jego obraz wyryty w mojej głowie to chyba znowu wina pierwszej serii anime FMA. Serii bardzo fajnej, ale jednak dopiero znając prawdziwą historię, widać jak niektóre postacie zostały tam przemielone. Kolejną taką postacią jest Rose, o czym wspominałem już poprzednim razem. Tutaj naprawdę jest fajniejsza. Zaczęła wprawdzie tak jak i w pierwszej serii, ale za to rozwija się dużo lepiej (kolejnego wątku ze zgwałconą, stukniętą kapłanką bym nie zniósł). No i włosy ma fajniejsze, to też się liczy. O właśnie, apropo dziewczęcej prezencji, dostaliśmy w tym odcinku scenę wanienną z panną Rockbell w roli głównej. No, nie są to wprawdzie plecki Rizy, ale też przyjemnie. Poza tym nie mogę nie wspomnieć o pani w okienku bankowym, która to z miejsca skojarzyła mi się z Kitsurubami z FLCL’a. Oczywiście to jeszcze nie ta liga, ale skojarzenie jak najbardziej przyjemne. Dość jednak erotomańskiego rozczulania, skupmy się na panach. Bez podtekstów. Może wrócimy tu jeszcze do włosów, bo tu wybił się na pierwszy plan Edzio ze swoją nową fryzurą, która, moim zdaniem, bardzo mu pasowała. Dużo lepszy był jednak jego drugi dezajnerski wybryk, czyli błyskawiczny (mostek Vana się chowa, nawet mieszać nie trzeba) tuning autka. Wiecie co? Chimery się nie znają. Po edowej renowacji bolid prezentował się megaśnie. Xzibit by go tak nie wypimpował. Inna sprawa, że żołnierze następujący na wolność Eda już się tak dobrze nie prezentowali. Czy naprawdę widok tego dziwnego, eee, pojazdu, nie wydał im się podejrzany? A już na nobla zasługuje gość, który wypytywał Eda o poszukiwanego, no, Eda. Facet musiał pełnić długo służbę na silnym słońcu. Bo jak to działa? Szukam niskiego blondyna z kitką więc jeśli gość ma włosy rozpuszczone, to już odpada? Równie dobrze ja mógłbym związać włosy i iść napaść na bank. Potem znowu bym rozpuścił i mogliby mi nagwizdać. Skąd oni wzięli tego faceta? Był nabór jak w “Akademii Policyjnej”? No nic, przejdźmy wreszcie do mojej ulubionej części tego odcinka, czyli do sceny z Greedem i Bido. Szkoda troszkę tego ostatniego, ale chwała mu, gdyż jego śmierć nie poszła na marne. Fajnie było znowu spotkać Lina i fajnie było też obserwować to, co wyprawiał Greed. I to, co się z nim wyprawiało. A już wpadnięcie naszego ulubieńca do siedziby Wratha automatycznie wywołało wielkie wzburzenie na mojej jednoosobowej widowni. Będzie się działo! A póki co kolejny komplecik punkcików dla Brotherhooda.

Pożegnań czas. Odchodzi May, odchodzi Envy.

Żołnierze z Briggs bez najmniejszego problemu pokonali armię Drachmy. Tym samym jednak pomogli Kimbleyowi w wykonaniu jego zadania. Al i pozostali zatrzymali się w slumsach zamieszkałych przez Ishvarczyków. Tam wreszcie mogli się trochę rozluźnić, jednak jedynie do czasu. Wkrótce, gdy większość ekipy przebywała poza osadą, dołączył do nich Zampano, prowadzący nieznajomego Ishvarczyka. Ten z miejsca odkrył przed wszystkimi swoją prawdziwą tożsamość. Był to Envy. Okazało się jednak, że Zampano nie zdradził wcale swoich towarzyszy, a zamiast tego oszukał Envy’ego. Udało się go zgodnie z planem zaciągnąć w pułapkę. Dzięki umiejętnościom May Chang możliwe było utrzymanie Homunulusa na dystans, jednak zaowocowało to także rozwścieczeniem go. Envy przyjął swoją prawdziwą postać, jednak wciąż nie mógł się opędzić od ataków May, a także Zampano, aż wreszcie został powalony przez Scara. Mimo to zdołał pochwycić swym językiem Marcoh. Doktorowi udało się jednak zniszczyć jego Kamień Filozoficzny i tak Envy został pokonany. Pozostała po nim jedynie jego prawdziwa forma, będąca małym… Pokemonem-robakiem? Czymkolwiek by nie był, takiego właśnie Envy’ego przekazał w ręce May Scar, radząc jej by wróciła z nim do Xing i uratowała swój klan. May nie chciała opuszczać przyjaciół w potrzebie, jednak wszyscy zgodzili się ze Scarem. Nadszedł więc czas rozstania. May i Xiao May odeszły, a Scar i Marcoh odłączyli się od reszty grupy. Tymczasem w Dublith Bido natknął się na żołnierzy z Centrali. Mając nadzieję na ponowne spotkanie z Greedem, niepostrzeżenie przyłączył się do nich w drodze powrotnej do Bradleya. W Centrali miało właśnie miejsce spotkanie rodzinne Olivier i Alexa. Następnie oczom pani generał ukazano armię stworzoną przy pomocy Kamieni Filozoficznych. Również Al i Winry zobaczyli coś, a raczej kogoś, niespodziewanego. Po dotarciu do Lior spotkali Hohenheima.

Dobra, to było mocne! Wiedziałem, że wybuchnie, ale kurcze! Domyślałem się, że zdrada Zampano to pic na wodę, ale kurcze! Wiedziałem o planach Homonculusów, ale… no, sami wiecie. W każdym razie odcinek jest mocny. I mocno się zaczyna. Wprawdzie zaskoczyło mnie trochę rozwiązanie walki z Drachmą, ale przyznać muszę, że plan Kimbleya był naprawdę pierwszorzędny. Najlepsze zaczyna się jednak później. Strasznie, ale to strasznie podoba mi się rozmowa Rizy i Bradleya. Naprawdę świetna scena. A równie świetna była scena walki z Envym. Dopóki się nie przemienił, było dobrze. Gdy już to zrobił, zrobiło się wręcz bosko! Sam moment jego transformacji wygląda genialnie, a cała późniejsza akcja zwala z nóg. Jak już pisałem, sama walka jest bardzo fajna, ale trzeba też wspomnieć o jej oprawie. Grafika prezentuje się fenomenalnie. Animacja stoi na bardzo, bardzo wysokim poziomie, a do tego wszystko jest też świetnie podkreślone muzyką. Naprawdę super scena. Aż wreszcie nadchodzi jej zakończenie. Szczerze? Szkoda mi Envy’ego. Wiem, że to straszny drań i menda, ale miał swój urok. Właściwie, to nie Ojciec czy Pride, ale właśnie Envy był moim ulubionym czarnym charakterem tej serii. I również pierwszego anime FMA. A tutaj zostaje z niego tylko nędzna larwa? Ładują go do słoika? Dają głupawy głosik, serię żartów i jego samego jako prezent? Jakoś nie do końca mi to pasuje. Chciałbym, żeby Envy został pokonany jakoś… inaczej. Mam teraz tylko nadzieję, że uda mu się zwiać ze słoika i jakoś odzyska swoją moc i postać. Do tego muszę też przyznać, że całe to jego pokonanie wyszło tak z niczego. Tak nagle. I okazało się tak proste. No cóż, jak by nie było, sama walka naprawdę prezentuje się świetnie. A to jeszcze nie koniec. Dalej mamy jeszcze bowiem dwie ciekawe sceny z panią generał. Najpierw jej spotkanie z Alexem, na które czekałem już od jakiegoś czasu, a później kolejny wielki moment tego epizodu. Tak się zastanawiałem, jak też ma wyglądać ta armia Homunculusów. Wygląda bardzo fajnie. Równie fajnie wygląda wielkie oczysko Olivier, gdy ową armię zobaczyła. Zgadzam się z panią, pani generał. Robi się coraz ciekawiej. Nawet mimo tego, że nie podoba mi się los Envy’ego. I nawet mimo to, wystawiam temu odcinkowi maksymalną notę.

P.S.
To dziecko było straszne!